มันเริ่มต้นจากความกลัว ตามมาด้วยความสุข แต่จบลงที่ความเจ็บปวด

เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ขอบอกเลยนะคะว่าถ้าเลือกได้ก็คงไม่อยากให้เกิดขึ้น มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ไม่น่าเกิดขึ้นกับความรู้สึกใครสักคน เราขอบอกก่อนเลยนะว่าเราเป็นคนนึงที่ค่อนข้างเข็ดกับความรักมาก เพราะเราเคยคบกับผู้ชายคนนึงมา 3 ปี แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกกันเพียงเพราะผู้หญิงที่เขารู้จักได้เพียงแค่ 1 วัน นั่นเลยเป็นจุดที่ทำให้เราปิดใจไม่รับใครเข้ามาเลยค่ะ ในระยะเวลาที่เลิกกับผู้ชายคนนี้มา 1 ปีกว่าๆ เราไม่เคยมีแฟนใหม่ คนคุยก็ไม่มี มีคนเข้ามาเหมือนกัน แต่เราก็ปิดใจตัวเองมาตลอด จนกระทั่งเราได้มาเจอผู้ชายคนนึง และเราก็เลือกที่จะเปิดใจให้เขา

Part 1

เรื่องมันเกิดจากเราได้เข้ามาทำงานในกรุงเทพ ก็ใช้ชีวิตปกติ ตื่นเช้าไปทำงาน เลิกงานก็กลับคอนโด บางวันก็ออกไปเที่ยวไปนั่งชิวกับเพื่อนบ้าง เป็นการคลายเครียด เวลาผ่านไปได้สักพัก เราได้เจอกับผู้ชายคนนึง เขาอายุมากกว่าเราประมาณ 4 ปี เราขอเรียกเขาว่าพี่บี ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยอยากคุยกับพี่บีเท่าไหร่ เพราะพี่บีดูรุกเราเกินสมควร จนเรากลัว ทั้งขอเบอร์ ทั้งทักเรามารัวๆ แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะคุยกับพี่บี ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ทั้งๆที่เรากับพี่บีไม่เคยเจอกัน แค่เห็นรูปร่างหน้าตากันผ่านรูป รู้จักพี่บีผ่านตัวอักษร เราก็คิดแค่ว่าเราจะคุยกับพี่บีแค่เล่นๆ เริ่มแรกคุยกันผ่านทางบีทอร์ค เราก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง แต่พี่บีก็ทักมาตลอด จนวันนึงพี่บีขอแอดไลน์เรา เราก็ให้เขาไป พี่บีก็ทักมาพยายามขอเบอร์เรา แต่เรายังไม่ให้ บอกพี่บีแค่ว่าคุยกันในนี้ไปก่อนก็ได้ แต่สุดท้ายพี่บีคอลไลน์มาหาเรา เราก็ลังเลว่าจะรับดีไหม แต่คิดว่ามันคงไม่เสียหายอะไร เลยกดรับสาย เราคุยกันประมาณ 20 นาทีได้ค่ะ ถามว่าการคุยวันนั้นเป็นจุดเปลี่ยนความคิดของเราไหม ใช่ค่ะ มันเป็นจุดเปลี่ยน เพราะเรารู้สึกว่าเราคุยกับพี่บีแล้วสนุกดี คุยกันแบบไม่ต้องเกร็ง ไม่เหมือนวัยรุ่นทั่วๆไปที่คุยกันครั้งแรกแล้วต้องมุ้งมิ้งใส่กัน อันนี้คือเราก็กวนตีนพี่บีก็กวนตีน ซึ่งเรารู้สึกโอเคมากๆกับการที่ได้คุยกับพี่บีครั้งนี้ มันอาจจะดูเป็นผู้หญิงใจง่าย แต่เราก็ยอมรับค่ะว่าเรารู้สึกดีกับพี่บีแล้วระดับนึง แต่อีกใจนึงก็กลัวว่าพี่บีจะมาหลอกเรา กลัวว่าพี่บีจะมีแฟนอยู่แล้ว ทุกคนคงคิดว่าเราจะห้ามใจตัวเองใช่ไหมคะ แต่ไม่เลย เราไม่ห้ามใจตัวเองเลย เราปล่อยทุกอย่างไปตามความรู้สึกที่มันจะเป็น หลังจากคืนนั้นเราคุยกับพี่บีตลอด ตื่นเช้ามาจะเห็นข้อความของเขาทักมาตลอด ไม่มีวันไหนที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นข้อความของเขา ซึ่งเราเชื่อว่าผู้หญิงร้อยทั้งร้อยต้องรู้สึกดีค่ะ หลังจากที่เราคุยกับพี่บีผ่านตัวอักษร ผ่านการคอลไลน์ไปได้สักพัก เราก็อยากเห็นหน้าพี่บี แต่เราก็สงวนท่าทีค่ะ จนวันนึงพี่บีขอวีดีโอคอลไลน์มาหาเรา นั่นเป็นการเห็นหน้ากันครั้งแรก ตอนที่พี่บีวีดีโอคอลมา เรารู้สึกใจเต้นนะ แต่ก็กดรับเร็วมาก สิ่งแรกที่รู้สึกคืแพี่บีเหมือนกับในรูปเลยค่ะ มันก็ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาระดับนึงว่าพี่บีไม่ได้หลอกเรา พี่บีคือคนในรูปจริงๆ มันก็ยิ่งทำให้เรารู้สึกดีกับพี่บีมากขึ้นกว่าเดิม เราใช้ชีวิตที่มีพี่บีแบบนี้มาเรื่อยๆโดยที่ยังไม่เคยเจอหน้ากัน ตื่นเช้ามาต้องเห็นข้อความพี่บีทักมาทุกเช้า ว่างจากงานก็โทรคุยกัน กลับคอนโดมาก็วีดีโอคอลหากัน ก่อนนอนก็วีดีโอคอลหากัน แต่เรากับเขามีเวลาส่วนตัวให้กันนะคะ ไม่จำเป็นจะต้องมาคุยกันตลอด ว่างตอนไหนก็ตอบ ไม่ได้งอแงว่าเวลานี้จะต้องคุยกัน แค่ขอแค่ในหนึ่งวันเราได้ยินเสียงของกัน แค่ไม่กี่วิก็ถือว่าโอเคแล้วค่ะ เพราะเรากับพี่บีต่างทำงานกันแล้วทั้งคู่ แล้วหลังจากนั้นก็นัดเจอกันค่ะ แต่ก่อนจะได้เจอกันครั้งนี้ เราพลัดการนัดเจอกับพี่บีมาหลายรอบมาก บอกว่าติดงานบ้าง ยังไม่พร้อมบ้าง ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ด้วยความที่สังคมไทยสมัยนี้มันมีอันตรายเพิ่มมากขึ้นทุกวัน มันก็ไม่แปลกใช่ไหมคะที่เราจะกลัว และด้วยความที่แม่เราเตือนว่าจะทำอะไรให้คิดดีๆ ขอบอกก่อนว่าเรากับแม่สนิทกันมาก คุยกันทุกเรื่อง แม่เราไม่เคยว่าเรื่องมีแฟน ครอบครัวเราค่อนข้างหัวสมัยใหม่ เราก็เลยสามารถคุยกับพ่อแม่ในเรื่องนี้ได้ แต่กับพ่อเราไม่ได้คุยลงรายละเอียดมาก ก็จะบอกแค่ว่าคุยกับผู้ชายคนนึงนะ บอกให้เขารับรู้ แต่กับแม่เราจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง พอเราบอกว่าพี่บีนัดเจอ แม่เราก็เตือน แต่ก็ไม่ได้ห้าม แค่บอกให้ระวังตัวเองด้วย พี่บีก็จะคอยตื๊อขอเจอเราตลอด จนวันที่เราตอบตกลงการนัดเจอกับพี่บีมาถึง

เดี๋ยวมาต่อนะคะ ขอทำงานก่อน