ผมรู้จักกับ ผู้หญิงคนนึงชื่อจูน(ชื่อปลอม)ช่วงสมัยม.ปลาย เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน อยู่คนละห้อง ผมจำจูนได้เพราะผมเคยจีบเพื่อนกลุ่มจูน
แต่ก็แค่คุยกันเฉยๆก็เลยได้คุยกับจูนบ้าง นิดหน่อย จนจูนย้ายไปเรียนที่อื่นช่วงม.5 ถ้าจำไม่ผิด ก็หายๆกันไปไม่ได้คุยกันอีกเลย
และก็มาช่วงจะเข้ามหาลัย ผมก็เรียนซัมเมอร์อยู่ ระหว่างทางกลับบ้านวันนั้น ก็เจอจูนเดินสวนมาแล้วมองหน้า อารมณ์เหมือนว่าหน้าคุ้นๆ ไรงี้ ก็ไม่ได้ทักไม่ได้อะไร จนกลับบ้านนึกได้มีเฟสจูนนิหว่าลองทักไปคุยหน่อยไหนๆก็ได้เจอกันไม่ได้เจอนาน ก็เลยทักไป สรุปตอนแรกจำไม่ได้ ละก็อ่อจำได้ละ ก็คุยกันตามประสาปกติ คุยไปคุยมาเรารู้สึกว่าไม่เคยคุยกับใครแล้วเป็นตัวเองขนาดนี้เป็นผู้หญิงที่คุยด้วยแล้วสนุกคุยไปยิ้มไป เราเลยรู้สึกดีอ่ะก็เลยเหมือนคุยกันทุกวัน จนช่วงใกล้จะเปิดเทอมของผมละ ผมก็เลยหาหออยู่ พอได้หอเปิดเทอมได้ 1-2วันโทรศัพท์ พัง หลังจากช่วงโทรศัพท์พังนี้แหละ ผมก็หายไปไม่ได้คุยไม่ได้บอกจูนว่า โทรศัพท์พังนะอาจไม่ได้คุยไรงี้ (คนอื่นคงคิดว่าทำไมไม่หาช่องทางอื่นคุยหรือบอกไว้ละ)
คือที่หอไม่มีอะไรเลยเพราะโทรศัพท์ก็พังช่วงเปิดเทอมพอดี ละก็ผมมีปัญหาเรื่องจะดรอปเรียนหรือไม่ดรอปเรื่องนี้ใหญ่เพราะมีปัญหากับที่บ้านเรื่องนี้ด้วย เลยเหมือนลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้เราคุยกับใคร อาจเพราะว่าไม่ได้มีโทรศัพท์ให้เล่นเลยห่วงแต่เรื่อง จะดรอปเรียนตอนนั้น สุดท้ายก็เลือกดรอป ละก็หาทำงานไปสักพักได้ซื้อโทรศัพท์ เราก็แอดจูนไปเหมือนก่อนหน้านี้เราไม่เคยหายไปสะงั้น พอทักไป จูนก็บอกประมานว่าอย่ามายุ่ง ไม่ต้องมายุ่งอีก ความรู้สึกตอนนั้นแบบบอกไม่ถูกไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ซึ่งหลังจากนั้นก็โดนบล๊อค หมดทุกช่องทาง ซึ่งก็คิดได้ว่าก็ทำตัวเองก็สมแล้ว ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้จริงๆ แต่ก็ยังลองหาวิธีทักไปเรื่อยๆ จนจูนบอกว่ามีแฟนแล้ว ตอนแรกเราไม่เชื่อ แต่เราก็ไม่ไปยุ้งอีกได้ยินว่ามีแฟน เรื่องก็จบแบบเนี่ย เราไม่รู้นะว่าตอนนั้นที่คุยกันเขาจริงจังกับเรารึป่าวหรือจริงจังแค่ไหน ระยะเวลาที่คุยกันมันสำคัญรึป่าว จากวันที่จูนบอกว่ามีแฟน จนตอนเนี่ยก็ผ่านมา เป็นปีๆ ละ เราก็ยังรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องนี้ เรายังรู้สึกผิดอยู่เลย จากตอนนั้นมันทำให้เราไม่กล้าจะเริ่มคุยกับใครอีกเลย ที่เรามาเล่าไม่ได้จะแก้ตัวเพราะเราเคยบอกเหตุผลเขาไปแล้วแต่ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น จริงๆ เขาคงเกลียดเราไปแล้ว เราแค่ไม่อยากให้คนที่เราเคยรู้สึกดีเข้าใจเราผิด ว่าเราไปหม้อเฉยๆหรือเป็นพวกฉาบฉวยคุยไปงั้น เอาจริงๆตอนนี้เขาอาจจะลืมผมไปแล้วก็ได้ แต่ผมลืมเขาไม่ได้......
เราไม่คิดให้ดีๆเอง เลยเสียคนดีๆไป
แต่ก็แค่คุยกันเฉยๆก็เลยได้คุยกับจูนบ้าง นิดหน่อย จนจูนย้ายไปเรียนที่อื่นช่วงม.5 ถ้าจำไม่ผิด ก็หายๆกันไปไม่ได้คุยกันอีกเลย
และก็มาช่วงจะเข้ามหาลัย ผมก็เรียนซัมเมอร์อยู่ ระหว่างทางกลับบ้านวันนั้น ก็เจอจูนเดินสวนมาแล้วมองหน้า อารมณ์เหมือนว่าหน้าคุ้นๆ ไรงี้ ก็ไม่ได้ทักไม่ได้อะไร จนกลับบ้านนึกได้มีเฟสจูนนิหว่าลองทักไปคุยหน่อยไหนๆก็ได้เจอกันไม่ได้เจอนาน ก็เลยทักไป สรุปตอนแรกจำไม่ได้ ละก็อ่อจำได้ละ ก็คุยกันตามประสาปกติ คุยไปคุยมาเรารู้สึกว่าไม่เคยคุยกับใครแล้วเป็นตัวเองขนาดนี้เป็นผู้หญิงที่คุยด้วยแล้วสนุกคุยไปยิ้มไป เราเลยรู้สึกดีอ่ะก็เลยเหมือนคุยกันทุกวัน จนช่วงใกล้จะเปิดเทอมของผมละ ผมก็เลยหาหออยู่ พอได้หอเปิดเทอมได้ 1-2วันโทรศัพท์ พัง หลังจากช่วงโทรศัพท์พังนี้แหละ ผมก็หายไปไม่ได้คุยไม่ได้บอกจูนว่า โทรศัพท์พังนะอาจไม่ได้คุยไรงี้ (คนอื่นคงคิดว่าทำไมไม่หาช่องทางอื่นคุยหรือบอกไว้ละ)
คือที่หอไม่มีอะไรเลยเพราะโทรศัพท์ก็พังช่วงเปิดเทอมพอดี ละก็ผมมีปัญหาเรื่องจะดรอปเรียนหรือไม่ดรอปเรื่องนี้ใหญ่เพราะมีปัญหากับที่บ้านเรื่องนี้ด้วย เลยเหมือนลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้เราคุยกับใคร อาจเพราะว่าไม่ได้มีโทรศัพท์ให้เล่นเลยห่วงแต่เรื่อง จะดรอปเรียนตอนนั้น สุดท้ายก็เลือกดรอป ละก็หาทำงานไปสักพักได้ซื้อโทรศัพท์ เราก็แอดจูนไปเหมือนก่อนหน้านี้เราไม่เคยหายไปสะงั้น พอทักไป จูนก็บอกประมานว่าอย่ามายุ่ง ไม่ต้องมายุ่งอีก ความรู้สึกตอนนั้นแบบบอกไม่ถูกไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ซึ่งหลังจากนั้นก็โดนบล๊อค หมดทุกช่องทาง ซึ่งก็คิดได้ว่าก็ทำตัวเองก็สมแล้ว ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้จริงๆ แต่ก็ยังลองหาวิธีทักไปเรื่อยๆ จนจูนบอกว่ามีแฟนแล้ว ตอนแรกเราไม่เชื่อ แต่เราก็ไม่ไปยุ้งอีกได้ยินว่ามีแฟน เรื่องก็จบแบบเนี่ย เราไม่รู้นะว่าตอนนั้นที่คุยกันเขาจริงจังกับเรารึป่าวหรือจริงจังแค่ไหน ระยะเวลาที่คุยกันมันสำคัญรึป่าว จากวันที่จูนบอกว่ามีแฟน จนตอนเนี่ยก็ผ่านมา เป็นปีๆ ละ เราก็ยังรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องนี้ เรายังรู้สึกผิดอยู่เลย จากตอนนั้นมันทำให้เราไม่กล้าจะเริ่มคุยกับใครอีกเลย ที่เรามาเล่าไม่ได้จะแก้ตัวเพราะเราเคยบอกเหตุผลเขาไปแล้วแต่ก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น จริงๆ เขาคงเกลียดเราไปแล้ว เราแค่ไม่อยากให้คนที่เราเคยรู้สึกดีเข้าใจเราผิด ว่าเราไปหม้อเฉยๆหรือเป็นพวกฉาบฉวยคุยไปงั้น เอาจริงๆตอนนี้เขาอาจจะลืมผมไปแล้วก็ได้ แต่ผมลืมเขาไม่ได้......