คือเรามีปัญหาเป็นปัญหาที่อาจจะดูเล็กสำหรับบางคนแต่กับเรามันเริ่มจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแล้ว คือตอนนี้เราอายุ 27 ยังไม่มีแฟนและมีแนวโน้มที่จะไม่มีตลอดไป ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทางครอบครัวกังวลมาก ครอบครัวอยากให้เรามีชีวิตคู่เผื่อวันข้างหน้าจะได้ดูแล้วกันได้ ทางครอบครัวเราก็พยายามพาเราไปเจอคนโน้นคนนี้หรือเรียกอีกอย่างว่าการดูตัวจนถึง ณ เวลานี้ เราอึดอัดมากที่ต้องไปแต่ก็ขัดไม่ได้ เราคุยกับแม่ทุกอย่างทุกความรู้สึกที่เรามีแต่สุดท้ายก็จบที่ท่านอยากให้เรามีคนดูแลตอนที่ท่านไม่อยู่ เราก็ค้านในใจนะว่าเราก็ดูแลตัวเองได้ไม่จำเป็นต้องมีใครก็ได้ แต่ต้องยอมทุกครั้งเพื่อความสบายใจของทุกคน มีอย่างหนึ่งที่สำคัญคือถ้าคนไหนที่เราไม่ชอบท่านก็จะไม่ดึงดันท่านให้สิทธิเราเลือกเสมอเราถึงยอมมาจนตอนนี้ แต่เราไม่อยากยอมแล้วและอยากตัดความกังวลของคนในครอบครัวออกไปด้วย
เราเป็นคนไม่สวยออกจะเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเลยไม่ค่อยมีใครเข้ามาในชีวิตเท่าไหร่และก็ไม่ค่อยเข้าไปในชีวิตใครเหมือนกัน ทั้งชีวิตที่ผ่านมาได้คบหาดูใจกับผู้ชายสามคน คนแรกคบกันตอนเรียนมัธยมคบกันได้ประมาณเกือบๆปีก่อนจบ พอห่างๆกันก็กลายเป็นเลิกรากันไป จะว่าไปการคบกันครั้งนี้ก็ไม่เหมือนแฟนหรอกออกจะเหมือนเพื่อนมากกว่า คนที่สองตอนเรียนมหาลัยปีสอง คนนี้เราปลื้มเขาแล้วได้คุยกันจากคำแนะนำของเพื่อน คบได้ประมาณ 5-6 เดือนก็เลิกเพราะเราไม่ให้เวลาเขา เขาเป็นคนชอบเข้าสังคมชอบไปสังสรรค์ชอบไปเจอคนโน้นคนนี้เป็นมนุษย์ผู้ชายที่อัธยาศัยดีมากๆ ซึ่งตรงข้ามกับเราเอามากๆ เราเป็นคนชอบอยู่กับตัวเองอยู่กับหนังสืออยู่กับงานศิลปะที่เราชอบ เขาจะชวนเราไปโน้นไปนี้ตลอดแรกๆก็ไปแต่หลังๆเราไม่ไปเพราะเราไม่ชอบจนต้องเลิกรากันในที่สุด คนสุดท้ายคบตอนทำงานแล้วคบได้ประมาณ 3-4 เดือน เป็นพี่ที่ทำงานกับคนนี้เราพยายามให้เเวลาเขาเท่าที่จะทำได้ฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบเพื่อให้เราเข้ากันได้ แต่พอเขาก้าวเข้ามาในโลกส่วนตัวของเรามากขึ้น ต้องการเวลาจากเรามากขึ้นเรากลับอึดอัดไม่อยากเจอหน้าไม่อยากคุย แรกๆที่มีปัญหาเราก็อยากให้ห่างกันไปก่อนเพื่อทบทวนหัวใจตัวเอง แต่เขาไม่ห่างสุดท้ายก็เลิกรากันด้วยไม่ดี
เพราะเป็นคนนิสัยแบบนี้เราถึงไม่คิดที่จะมีใคร ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียเวลากับเรา แต่พูดอย่างไรทางครอบครัวก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะทำอย่างไงเราถึงจะสบายและทางครอบครัวไม่เป็นกังวล
ทำไมต้องมีชีวิตคู่
เราเป็นคนไม่สวยออกจะเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งเลยไม่ค่อยมีใครเข้ามาในชีวิตเท่าไหร่และก็ไม่ค่อยเข้าไปในชีวิตใครเหมือนกัน ทั้งชีวิตที่ผ่านมาได้คบหาดูใจกับผู้ชายสามคน คนแรกคบกันตอนเรียนมัธยมคบกันได้ประมาณเกือบๆปีก่อนจบ พอห่างๆกันก็กลายเป็นเลิกรากันไป จะว่าไปการคบกันครั้งนี้ก็ไม่เหมือนแฟนหรอกออกจะเหมือนเพื่อนมากกว่า คนที่สองตอนเรียนมหาลัยปีสอง คนนี้เราปลื้มเขาแล้วได้คุยกันจากคำแนะนำของเพื่อน คบได้ประมาณ 5-6 เดือนก็เลิกเพราะเราไม่ให้เวลาเขา เขาเป็นคนชอบเข้าสังคมชอบไปสังสรรค์ชอบไปเจอคนโน้นคนนี้เป็นมนุษย์ผู้ชายที่อัธยาศัยดีมากๆ ซึ่งตรงข้ามกับเราเอามากๆ เราเป็นคนชอบอยู่กับตัวเองอยู่กับหนังสืออยู่กับงานศิลปะที่เราชอบ เขาจะชวนเราไปโน้นไปนี้ตลอดแรกๆก็ไปแต่หลังๆเราไม่ไปเพราะเราไม่ชอบจนต้องเลิกรากันในที่สุด คนสุดท้ายคบตอนทำงานแล้วคบได้ประมาณ 3-4 เดือน เป็นพี่ที่ทำงานกับคนนี้เราพยายามให้เเวลาเขาเท่าที่จะทำได้ฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบเพื่อให้เราเข้ากันได้ แต่พอเขาก้าวเข้ามาในโลกส่วนตัวของเรามากขึ้น ต้องการเวลาจากเรามากขึ้นเรากลับอึดอัดไม่อยากเจอหน้าไม่อยากคุย แรกๆที่มีปัญหาเราก็อยากให้ห่างกันไปก่อนเพื่อทบทวนหัวใจตัวเอง แต่เขาไม่ห่างสุดท้ายก็เลิกรากันด้วยไม่ดี
เพราะเป็นคนนิสัยแบบนี้เราถึงไม่คิดที่จะมีใคร ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียเวลากับเรา แต่พูดอย่างไรทางครอบครัวก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะทำอย่างไงเราถึงจะสบายและทางครอบครัวไม่เป็นกังวล