ไม่คิดว่าโตไปหนูจะสวยบ้างหรอ

สวัสดีเพื่อนๆทุกคนที่เข้ามาอ่านคอมเม้นของเราน่ะ
สมมุติว่าเราชื่อ ส้ม น่ะ
คือตอนม.2 เราก็
ผิวแทน มีจุดด่างดำที่หน้า ผมนี่เห็นติ่งหูเลยจ้า นมแบน
แบบแทบรวบรวมสิ่ง ๆมาเลยก็ว่าได้

เริ่มต้นจากตอนนั้นเราอยู่ม.2 แล้วพี่เขาอยู่ม.5
เราอยู่โรงเรียนชื่อดังย่าน บข. มีน้ำให้ปลาว่ายเล่น
คือเราอ่ะชอบพี่อยู่คนนึงชอบมานานมากเป็นปีเลยแหละ
พี่เขามาคุมงานกีฬาสีเรา
ตอนแรกเราก็ไม่อยากซ้อมหรอก
แต่พอเห็นพี่เขาเท่านั้นแหละ เลิกเรียนปุ้ปรีบมานั้งรอเลย
ลักษณะพี่เขาคือ
ขาว
ตี๋
จมูกโด่ง
แบบคือน่ารักเลยแหละตรงสเป็กเราเลย
เราบอกกับเพื่อนในกลุ่มเราว่าเราชอบพี่คนนี้
และเพื่อนๆก็ไม่รอช้าไปสืบมาจนรู้ว่าเขาชื่ออะไร
วิธีไหนน่ะหรอ
ก็แบบไม่ตีสนิทกับพวกห้องพี่ๆเขาไง ^^
นอกจากเรารู้ชื่ออย่างเดียวคงจะไม่ได้คุยกันแน่ๆ
คือเมื่อก่อนอ่ะพี่เขาใช้บีบีไงแล้วตอนนั้นบีบีมันก็หมื่นนิดๆอ่ะ
เราก็ยังไม่มี เราเลยหาเฟสพี่เขาจ้า
อย่างไงนั้นหรอ
ก็เขาไปดูเฟสเพื่อนเขาไง
เราก็เข้าไปดูตรงรูปที่แท็ก
แค่นี้เราก็เจอเฟสพี่เขาง่ายๆแล้ว ^^
พอเราเจอปุ้ปก็แอดเลยจ้า
แบบแล้วพอพี่เขารับคือแบบเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
รีบมาบอกเพื่อนเลยจ้า
เป็นสาวเป็นแซ่จะทักไปคุยยังไงไม่ให้น่าเกลียด
เราต้องทักเขาว่า
เรา ; ขอบคุนที่รับน่ะค่ะ
พี่ ;  จ้า
เรา; พี่ชื่ออะไรค่ะ
พี่ ;  ชื่อ....
เราก็รอซักพักว่าเขาจะถามเรากลับมั้ย สรุปคือไม่ทักจ้า
กูทักต่อเองก็ได้ค่ะ
เรา; อ่อค่ะ พี่ที่คุมสีทองใช่มั้ยค่ะ (คงไม่คิดว่าเป็นสีทองกันจิงๆน่ะ)
พี่ ; ใช่ๆจำพี่ได้ด้วยหรอ
เรา ; จำได้ค่ะ
พี่ ; นอนแล้วน่ะ
เรา; ค่ะ ฝันดีค่ะ
จบการสนทนาแบบตัดบทสุด

พอมาซ้อมกีฬาก็ไม่กล้าทักน่ะเขินมาก
เขินแบบอยากจะมุดปูนหนีเลยแหละ
แต่พอเลิกซ่อมทุกอย่างก็เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น
ซ้อมเส็จพี่เขาก็ไปดูบอล

ไอเราพอถึงบ้านก็นั้งจ้องหน้าคอมเปิดเฟสไว้เลยจ้า รอพี่เขาออน
พอสีเขียวขึ้นปุ้ป พุ้งตัวทักไปอย่างไม่ลังเล
เรา; วันนี้เจอพี่ด้วยแต่ไม่กล้าทัก
พี่ ; อ่อหรอพี่เหมือนเห็นเราน่ะ
กรี้ดสิค่ะ ไอบ้าเอ้ยแค่เห็นแว้บเดียวก็ดีใจแล้ว
เรา ; พี่กินข้าวยังค่ะ
พี่ ; ยังเลย แล้วเราหล่ะ
เห้ยพี่เขาถามเรากลับอ่ะ ไม่รอจ้าตอบไวไม่ถึง5วิ
เรา ; ยังเลยค่ะเดี๋ยวค่อยกิน
พี่ ; พี่ไปกินเบียร์ก่อนน่ะ
เรา; อ่อค่ะ
จบการสนทนากูเช่นเคย

แล้วเราทักเขาไปคุยบ่อยน่ะแต่เขาก็ยังตัดบทเหมือนเดิม
ตอนนั้นก็อยากตัดใจแต่คนมันรักไปแล้วนิ
คือแบบเราซื้อของให้เขาด้วยแหละ
แบบหลงอ่ะชอบมาก แต่ก็ให้เพื่อนเอาของไปให้
และอีเพื่อนคนนั้นมันก็ซื้อบีบีจ้า
เอาพินพี่เขามาอวดด้วย
ไปคุยกันสนิทกันเว้อ
ทั้งๆที่รู้ว่ากูชอบเป็นปี ถามว่าน่ารักมั้ย
ตอนนั้นก็น่ารักกว่ากูน่ะ (แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วจ้ะ)
คือแบบเพื่อน ๆแบบนี้ไม่ควรมีในสังคมไทย
ชั่งมันเกลียดมันจบเรื่องของมันค่ะ

ต่อๆ แล้วพี่เขาก็มีแฟนอยู่ห้องเดียวกับเขาค่ะ
เราก็เลยตัดใจแบบใจสลายอ่ะ
ชอบเป็นปีๆให้เห็นค่ากูเลย
หลังจากนั้นบีบีราคาตกจ้าเหลือประมาน 5,000 กว่า
ซื้อค่ะ เพราะตอนนั้นคือบีบีมาแรงเว้อ
ชอบไคแค่หาพินก็ได้คุยแล้ว
แล้วการอ่อยเบาๆของการเล่นบีบีคือ บรอทพิน
บรอทพินแล้วมันกระจายทั่วเลยจ้ะ
เราก็ได้แฟนจากบีบีเนี้ยแหละ ^^
พอเราใกล้จบม.3 พี่เขาก็จะจบม.6
คือไม่ได้ลาอะไรกันเลย
เราก็คิดน่ะว่าเราหน้าแย่ขนาดนั้นเลยหรอถึงไม่มีไคเอา
พอปิดเทอมจะขึ้นม.4 เราเริ่มปลี่ยนตัวเองจ้า
ทั้งทาครีมวันละ2รอบ
เลี่ยงการโดนแดด
ยากลูต้าก็มา
ครีมรักษาจุดด่างดำก็มา
ผมก็เริ่มยาว

พอขึ้นม.4มา
ไม่นาเชื่ออ่ะ มีรุ่นพี่ม.5 มาขอคบ
รุ่นพี่ม.6มาตามจีบ คือมองแทบจะ-กูเลยแหละ
แล้วคนคุยเริ่มมากขึ้น

จุดพีคคือ พี่ที่เคยชอบเป็นปี ทักมาจ้า
ทักเฟสมาคุยโน้นคุยนี่
มีการขอไลน์เราอีก
คือเราเปลียนโทสับบ่อยก็เปลียนไลน์บ่อย
พี่แกพอเห็นไลน์หายก็ทักมาขอใหม่
ชวนคุย แต่กูจำได้ว้าเมื่อก่อนพี่เขาทำยังไงไว้
เราต้องเอาคืน
คือเขาทักเราก็ไม่ค่อยตอบ ชอบตัดบทใส่
พี่แกก็ทำเป็นทักผิด โทรเฟสผิด
คือเข้าใจป่ะว่าถ้าคนไม่ได้คุยกันนานมนจะไม่มีทักผิดแน่นอน
แล้วแฟนของพี่เขาจากน่ารักก็กลายมาอ้วน
ส่วนเราสิ
ตอนนี้คือชวิตดี้ดีอ่ะ

ขอบคุนทุกๆคนน่ะที่เข้ามาอ่าน
แต่อยากให้รู้ไว้ว่าต่อให้เราขี้เหล่ขนาดไหนเราก็มีวันกลับมาดีขึ้นได้
ตอนเด็กทุกอย่างมันยังไม่เข้าที่อย่าไปแคร์พัฒนาตัวเองเรื่อยๆ
แล้วจะสะใจแล้วมีความสุขกับไอพวกที่ไม่เห็นค่า