สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผมเลย..เอาล่ะเข้าเรื่อง ตอนผมอายุ 16 ช่วง ม4 ตอนนั้นก็มีติวเพื่อเข้ามหาลัยบ้าง ลืมบอกตอนนี้ผมอายุ 21 นะครับคือผมคมีแฟนแต่อยู่คนละจังหวัดกัน ผมอยู่ขอนแก่น เขาอยู่เลย แต่เขาก็มาติวขอนแก่นทุกอาทิตย์ (โกหกพ่อแม่มาอยู่กับผม) จนเราได้คบกันจริงๆและ 5เดือน เราเองก็พาเขาเข้าบ้าน ไปหาพ่อแม่ แต่บอกว่าเป็นเพื่อนกันมาขอค้างด้วยพ่อแม่ก็ไม่คิดอะไรพอเราเข้าห้องเรานอนกอดกันอยู่ในห้องกำลังจะ Y กันนั่นแหละ แม่เปิดประตูเจอ...เอิ้ม %&$^#^#$ ..... แม่ก็ไม่ว่าไง แกสตั้นและเดินออกไป (เอาจริงๆแกคงรู้แหละแต่แค่พูดอะไรไม่ออก แม่รักเรามากคงไม่อยาดุด่าให้เราเสียใจ   )และเขาก็พาเราไปบ้านบ้าง จนสองครอบครัว D&O พ่อแม่ต่างฝ่ายต่างรักแม่เราก็รัก o พ่อแม่ o ก็รักเรา จนมาเช่าบ้านเรียน มหาลัยด้วยกัน คบกันเป็นเวลา 3ปี ด้วยความที่เราสองคนสนิทกันมากๆร็ทุกอย่างของกันและกันเข้าใจกันทุกอย่างเหมือนผัวเมียกันจริงๆอยู่ด้วยกัน จนวันนึงมันถึงจุดอิ่มตัวมั้ง หรือ ตวามคันของเรา หรือเห็นของใหม่ดีกว่า มีรุ่นพี่วิศวะคนละสาขามาจีบ จนเผลอไปเอากันเราติดเขามากจนไม่ค่อยอยากกลับบ้าน จนลืมว่าตัวเองนั้นมีแฟนรออยู่บ้าน : ( พอไม่กี่วันเราเลิกกัน เราเป็นคนบอกเลิก ปกติถ้าทะเลาะกันเขาชอบกลับ เลย เราก็ง้อก็กลับมาดีกัน แต่ครั้งนี้เราไม่ง้อเลย แอบสงสาร เขาเดินไปขึ้นรถ บขส ซึ่งไกลจากบ้านมาก และกลับไปเขาก็ไปคุยกับอีกคน แต่นี่รู้เลยว่าทำประชด เพราะเรารู้จักนิสัยกันดี เราเองก็ไม่ได้สนใจจนความห่าง นี่ยังรอให้เขากลับมาแต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะกลับมา มันทำให้เราคิดถึงเขามาก สำนึก คิดถึงจนจะเป็นบ้า อยู่ไม่ได้คืออยู่ด้วยกันตั้งแต่ ม 4จนปี1 ไม่เคยห่างกันเกิน 3วัน เราตัวติดกันตลอด มาถึงวันนี้วันที่เราเลิกกัน เราอยู้ไม่ได้จริงๆคิดถึงเขามากจนจะเป็นบ้า นอนร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนแค่ได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านยังหลอนว่าเขาจะกลับมาแต่ก็ไม่เลย น้ำหนักลง 10กิโล กินไรไม่ได้เลยตรอมใจมากๆ โทรหาพ่อแม่ก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อได้ยินเสียงแต่ไม่ได้บอกอะไรบอกแค่ว่า"คิดถึงพ่อนะ อยากกลับบ้านะครับ อยากกอดแม่นะครับ อยากกอดพ่อนะครับ " TT. แล้วร้องไห้เสียงสั่น จนต้องวางกลัวพ่อแม่ห่วงมากกว่านี้ : ( เก็บความร็สึกไว้คนเดียว จนคิดจะผูกคอตาย พอนานวันมันไม่ไหวจึงต้องลาออกจากมหาลัย เพราะเราไม่มีกระจิตกะใจเรียนเลย แต่คนที่เราไม่นึกถึงคือพ่อแม่จะเสียใจแค่ไหนที่เราทำตัวแบบนี้ ด้วยความที่เราเป็นเกย์สาวหน่อยเราเรียนวิศวะพ่อก็ไม่ค่อยอยากให้เรียนเท่าไหร่แกเลยไม่ว่าอะไรเพราะแกเข้าใจ จนปัจจุบัน เราไม่เจอหน้ากัน 2ปี แต่ตลอดระยะเวลา 2ปี เขาก็โทรง้อตลอด แต่เราทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ใจนั้นยังรักเขา รู้ไหมที่ทำไปฝืนทั้งนั้น นี่ยังักยังไม่ลืมเขา มีคนเข้ามาบ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจอะเลย กลายเป็นลำคานด้วยซ้ำอะไรก็ไม่ดีเท่าแฟนเก่า เป็นเพราะใจยังรักเขาแค่คนเดียว คนแรกของทุกอย่าง คนแรกของความรัก คนแรกที่กล้าเปิดเผยที่บ้าน คนแรกที่เปิด Zing : (  โอ้ยยคนแรกของทุกอย่าง อึดอัดมากไม่รู้จะปรึกษาใคร มันเป็นปัญหาเล็กที่ฝังใจเรามาสองปีแล้ว จนมะวานทักเขาไปบล็อกเฟสมาตลอด 2 ปี เลยทักไป D: คิดถึงว่ะ(ติกเกอร์ร้องไห้)
                                             O: ครับ.....
..............................................................นี่ก็ไม่กล้าทักไปอีก  รอรอรอรอรอรอ รอเขาทักมา  : ( -ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มาฟังเราดราม่านะครับ ไงเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะ ไม่ร็จะทำยังไงแล้ว  ใจยังรักเขา รักมาก  ไม่มีวันลืม  งื้ออ...