ไม่ทุกคนเสมอไปที่ผู้ชายนอกใจไปมีเมียน้อยจะเป็นคนมักมาก หรือเป็นคนเจ้าชู้

ทำไม่ผู้หญิง ที่สามีไปมีเมียน้อย(ไม่ได้เหมารวมทุกคน)ส่วนใหญ่ไม่พิจารณาตัวเองบ้างเพราะอะไรสามีถึงนอกใจไปมีคนอื่น
ถ้าเราดีจริง ผู้ชายจะหาเรื่องเดือนร้อนทำไม ถ้าเค้าอยู่กับคุณแล้วความมีความสุขเค้าก็ไม่ดิ้นรนออกไปหาหญิงอื่นนอกบ้าน
           ผมเป็นคนนึงที่เผลอนอกใจภรรยาไปมีบ้านเล็กแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั่งที่ตลอดมาเป็นรังเกียจผู้ชายที่ไม่ซื่อสัตย์นอกในเมีย มาโดยตลอดเพราะชีวิตผมในวัยเด็กก็เจอที่พ่อของผมไปมีเมียน้อยสร้างความทุกข์ทรมานใจกับกับแม่ผมโดยที่ผมเห็นมาตั้งแต่เด็กๆและเฝ้าเพียรถามในใจว่าเหตุใดพ่อถึงไม่รักแม่แล้ว
แต่พอมาเกิดขึ้นกับตัวเองถึงได้รู้และเข้าใจ บางทีด้วยความที่เราเป็นเด็กเราไม่รู้ว่า ระหว่างพ่อกับแม่เราอาจจะไม่เข้าใจกันแต่เค้าไม่แสดงออกให้เราเห็น
          ผมและภรรยาแต่งงานอยู่กินด้วยกันมา8ปีเต็มแต่เราก็มีปัญหาทะเลาะกันเรื่อยมาตลอดแต่ก็อดทนอยู่ด้วยกันมาเพราะผมรักภรรยาผมมาก รักกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย แต่เธอไม่ปรับปรุงตัวเลยหลายสิ่งหลายอย่างที่เราคุยกันอยากให้เค้าปรับปรุงตัวเค้าก็ทำไม่ได้ไม่ว่าจะเป็น
-ไม่เคยช่วยเหลือค่าใช้จ่ายใดๆ ในบ้านเลยบอกเงินเดือนน้อยแต่ต้องส่งเสียให้กับแม่ของเธอทุกเดือนทั้งๆที่ผมก็เงินเดือนมากกว่าเธอไม่เท่าไหร่ภาระในบ้านทั้งหมดผมเป็นคนรับผิดชอบ
-เค้าเป็นคนขี้เกียจทำแต่งานนอกบ้าน กลับบ้านมาไม่เคยดูแลทำความสะอาดบ้านเลย บ้านสกปรกมากจนบางครั้งผมต้องลุกขึ้นมาทำเองทั้งงๆที่งานบ้าน
มันน่าจะเป็นหน้าที่หลักของแม่บ้าน ผมไม่ได้หมายความว่าต้องทำทั้งหมด แต่ไม่ใช่ปล่อยจนรกเป็นรังหนู
-ภรรยาผมมีปัญหากับคนในครอบครัวของผมเรียกว่าไม่ถูกันเลยกับแม่สามีและไม่คิดจะปรับปรุงตัวเข้าหาผู้ใหญ่ทั้งที่ตัวเองเป็นเด็กกว่าพูดง่ายคือตัดขาดจากครอบครัวผมเลย ซึ่งสร้างความลำบากใจกับผมมากในเรื่องนี้
-เวลาทะเลาะกันไม่เคยจะรับฟัง เถียงเอาชนะทุกเรื่องอวดดีอวดเก่ง ทั้งที่ผมเป็นคนหาเลี้ยงค่าใช้จ่ายทุกอย่างเงินเดือนเค้าผมไม่เคยยุ่ง

          เนื่องจากเป็นปัญหาสะสมมานานเหมือนภูเขาไฟรอวันระเบิด แล้ววันนึงเราทะเลาะกันรุนแรงมากผมควบคุมตัวเองไม่ได้ตบหน้าเค้าไปสองที
ทั้งที่8ปีทีอยู่กันมาผมไม่เคยทำร้ายเธอเลยผมรู้ว่าผมผิดที่ใช้กำลังกับเธอแต่ผมสุดจะทนแล้วจริงๆ ณ ชั่วโมงนั้นผมรู้เลยว่าผมหมดความอดทนกับเค้าแล้วผมเลยขอเลิกกับภรรยา ในเมื่อเราเข้ากันไม่ได้และไม่คิดจะปรับปรุงตัวเองก็เลิกกันดีกว่า หากฝืนอยู่ด้วยกันไปจะทวีความรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆ แต่เธอขอโอกาสบอกจะปรับปรุงตัวเองแต่ก็ดีได้แค่ช่วงสั้นๆ หลังจากนี้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง

          ผมเริ่มเกิดอาการเบื่อหน่ายสุดๆ ไม่อยากเข้าบ้าน ไม่อยากคุยเล่นด้วย ไม่อยากมีกิจกรรมใดๆกับภรรยาแม้กระทั่งกินข้าวผมยังไม่อยากกินด้วยเลย
เค้าไปปรับปรุงตัวเองแต่กลับเป็นมากๆ ขึ้น ผมเริ่มออกไปหาความสบายใจนอกบ้านไปหาเพื่อน ไปบ้านพ่อแม่ ไปบ้านพี่น้องไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่บ้านเริ่มติดแชท ติดไลน์ เริ่มมีโลกส่วนตัวแล้วสุดท้ายได้มาเจอน้องนักศึกษาคนนึงเราคุยกันถูกคอมากตอนแรกไม่ได้คิดอะไรจริงๆ น้องเค้าหน้าตาบ้านๆ ธรรมดามากผิดกับภรรยาผมที่สวยและดูดีมากๆ แต่ด้วยความที่เราคุยกันทุกวันเค้าก็รู้ว่าผมมีเมียแล้วและมีปัญหากันอยู่ผมเล่าทุกเรื่องที่เป็นปัญหาให้น้องเค้าฟังเหมือนได้ปลดปล่อยได้ระบาย น้องเค้าก็เป็นผู้ฟังที่ดีคอยปลอบและให้กำลังใจตลอดแล้วจู่ผมก็เกิดความรู้สึกดีกับเค้านัดกินข้าวดูหนังทั้งที่ในใจรู้ว่าผิดแต่ก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ยิ่งหันมามองคนที่บ้านก็ไม่ได้พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเลยสุดท้ายเราก็แอบได้เสียกันจนได้ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเป็นแบบนี้ผมได้รับอะไรหลายสิ่งหลายอย่างจากน้องคนนี้โดยที่ผมไม่เคยได้รับจากตัวภรรยาผมเลย นั่นคือความเข้าใจ การเห็นอกเห็นใจ การรับฟัง ณ ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากว่าผมหมดใจกับภรรยาผมแล้ว และไม่อยากใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยอีกแล้วถึงผมจะไม่มีบุคคลที่สามผมก็เลิกอยู่ดี
           ปัญหาคื่อตอนนี้ ภรรยาผมไม่รู้ว่าผมมีเมียน้อย และผมก็ไม่สามารถบอกเธอได้เพราะคิดว่าเธอคงรับไม่ได้และไม่อยากให้เค้าต้องทุกข์ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไหนๆตอนนี้เราก็ทะเลาะไม่พูดกันอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ผมแสดงสุดโต่งมาก เฉยชา ไม่พูด ไม่คุย ต่างคนต่างอยู่ หมางเมิน เหมือนเค้าไม่มีตัวตนในบ้านสุดท้ายเค้าคงทนไม่ไหวแล้วก็คงเลิกลากับผมไปเอง ผมไม่มีทางออกทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว