ยาวหน่อยขอระบายละกันครับ
ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งมาได้ประมาณ 3 ปีแล้วครับ เธอเป็นคนเอาแต่ใจ โมโหร้าย ชอบใช้ผมต่างๆ นานา
เพื่อนๆ ใครที่รู้เรื่องของเรา ก็ถามอยู่เสมอว่าทนคบกับเธอไปได้ยังไง มีเหตุผลเยอะแยะมากมายครับ
ที่ทำให้เราควรจะเลิกกันไปตั้งนานแล้ว
เพราะอะไรถึงยังทนคบกับเธออยู่น่ะเหรอครับ เพื่อนๆ เคยได้ยินไหมครับ ตอนเจ็บมันก็เจ็บ
แต่ตอนมีความสุข ตอนเค้าดีกับเรา มันก็ช่างอิ่มเอมซะจนลืมเอาความแย่นั้นไปหมดเลย
ตลอดเวลาที่คบกัน ผมไม่เคยนอกใจเธอเลยครับต่อให้จะมีโอกาส ต่อให้ผู้หญิงคนอื่นจะเข้ามายังไง
ผมคิดเสมอว่าถึงแม้เธอจะร้ายยังไง หากผมเป็นคนที่นอกใจเธอก็คงจะเสียใจเหมือนกัน
จนกระทั่งวันหนึ่งครับ เป็นวันที่เธอป่วยเข้าโรงพยาบาลครับ ช่วงนั้นประจวบเหมาะกับช่วงที่ผมต้องทำงานยุ่งมาก
พอดีแต่ผมก็เฟซไทม์หาเธอจนประมาณ สามสี่ทุ่มตลอดทุกวัน จนผมก็สามารถหาเวลามาเยี่ยมเธอได้
ในเย็นวันที่ห้าของการนอนโรงพยาบาลของเธอ ผมก็ตั้งใจดูแลเธอเป็นอย่างดีครับ ตัวร้อนผมก็เช็ดตัวให้
พอใกล้ช่วงดึกๆ เธอก็พยายามบอกให้ผมกลับไปครับ เพราะเธอบอกว่าพ่อของเธอจะมาเยี่ยม
(พ่อเธอเป็นคนค่อนข้างดุครับ และก็ค่อนข้างจะหวงลูกสาวมากๆ )
ผมก็โอเคกลับไปทำงานครับ แต่เหมือนไม่รู้อะไรบันดาลครับ ผมเป็นห่วงเธอครับ เห็นเธอดูอ่อนเพลีย
เลยคิดว่าจะเซอไพรส์เธอ โดยการไปซื้อบัวลอยร้านโปรดที่เธอชอบกะว่าจะเอาไปให้เธอ
โดยกะว่าจะไปถามพี่เจ้าหน้าที่หน้าโถงห้องพักโรงพยาบาลเอาว่าพ่อของเธอกลับไปแล้วหรือยัง แต่สิ่งที่ผมเจอ คือเมื่อผมถามพี่ยามว่าผู้ชายสูงอายุที่มาเยี่ยมคนไข้ห้องนี้กลับไปรึยัง พี่เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า “วันนี้ไม่เห็นมานะ แต่มีอีกคนมาเยี่ยมน่าจะเป็นเพื่อนค่ะ” ตอนแรกผมก็ไม่เอะใจอะไร เดินไปเปิดประตูเข้าไปในห้องพัก ก็อึ้งเลยครับ เจอ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง จับมือถือแขนแฟนผมอยู่ ข้างเตียงของเธอครับ ผมโมโหมาก นี่เธอจงใจโกหกไล่ผมกลับไปในขณะที่ผมดูแลเธอ เพื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้ ? เธอทำทำไม ? ผมทำอะไรไม่ถูกแต่ก็เหมือนจะพูดไล่ผู้ชายคนนั้นออกไปนอกห้อง
ผมหน้าชา หูอื้อ ทำอะไรไม่ถูกเลยครับ เสียใจมาก ในใจตอนนั้นคิดว่ายังไงทำอะไรก็ไม่ถูก สิ่งที่อยู่ในหัวคือพอกันที ยังไงก็จะต้องบอกเลิกเธอให้ได้ จากนั้นบล็อคเฟซ บล็อคไลน์ บล็อคหมดทุกอย่าง แต่ผ่านไปสักพัก เพื่อนของเธอก็มาเล่าให้ฟังว่า เธอเสียใจมาก ร้องไห้ กลา่ยเป็นคนซึมเศร้าตลอดเวลา
และป่วยบ่อยมาก ผมสับสนครับ เธอทำแบบนี้กับผมแท้ๆ แต่พอเวลาผ่านไป ผมกลับรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาจับใจแต่เหตุการณ์วันนนั้น ก็ยังทำให้ ผมรู้สึกเจ็บปวด ท้อ และเหนื่อยมาก ผมควรทำยังไง ผมควรจะบอกเลิกเขาไหม แต่จะให้บอกเลิกเขา ก็ยังรัก กลัวจะเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว แล้วก็คิดครับ ว่าเค้าเองจะเสียใจบ้างหรือเปล่าจะรู้สึกผิดบ้างไหม กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
ใครเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กับผมบ้างครับ ถ้าผมเลือกที่จะบอกเลิก ผมจะต้องเจอกับอะไรต้องเสียใจแต่ไหน
แล้วเขาจะเสียใจเหมือนอย่างผมบ้างรึเปล่า
หลายๆ คนอ่าน อาจจะคิดว่าเรื่องของตัวเองก็ตัดสินใจเองสิ แต่ใครไม่อยู่ในจุดๆ นี้ ไม่รู้หรอก ว่าการสับสนในใจตัวเอง มันแย่แค่ไหน
ถามหน่อยเรื่องแบบนี้ ใครมันจะรู้สึกเจ็บกว่ากัน
ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งมาได้ประมาณ 3 ปีแล้วครับ เธอเป็นคนเอาแต่ใจ โมโหร้าย ชอบใช้ผมต่างๆ นานา
เพื่อนๆ ใครที่รู้เรื่องของเรา ก็ถามอยู่เสมอว่าทนคบกับเธอไปได้ยังไง มีเหตุผลเยอะแยะมากมายครับ
ที่ทำให้เราควรจะเลิกกันไปตั้งนานแล้ว
เพราะอะไรถึงยังทนคบกับเธออยู่น่ะเหรอครับ เพื่อนๆ เคยได้ยินไหมครับ ตอนเจ็บมันก็เจ็บ
แต่ตอนมีความสุข ตอนเค้าดีกับเรา มันก็ช่างอิ่มเอมซะจนลืมเอาความแย่นั้นไปหมดเลย
ตลอดเวลาที่คบกัน ผมไม่เคยนอกใจเธอเลยครับต่อให้จะมีโอกาส ต่อให้ผู้หญิงคนอื่นจะเข้ามายังไง
ผมคิดเสมอว่าถึงแม้เธอจะร้ายยังไง หากผมเป็นคนที่นอกใจเธอก็คงจะเสียใจเหมือนกัน
จนกระทั่งวันหนึ่งครับ เป็นวันที่เธอป่วยเข้าโรงพยาบาลครับ ช่วงนั้นประจวบเหมาะกับช่วงที่ผมต้องทำงานยุ่งมาก
พอดีแต่ผมก็เฟซไทม์หาเธอจนประมาณ สามสี่ทุ่มตลอดทุกวัน จนผมก็สามารถหาเวลามาเยี่ยมเธอได้
ในเย็นวันที่ห้าของการนอนโรงพยาบาลของเธอ ผมก็ตั้งใจดูแลเธอเป็นอย่างดีครับ ตัวร้อนผมก็เช็ดตัวให้
พอใกล้ช่วงดึกๆ เธอก็พยายามบอกให้ผมกลับไปครับ เพราะเธอบอกว่าพ่อของเธอจะมาเยี่ยม
(พ่อเธอเป็นคนค่อนข้างดุครับ และก็ค่อนข้างจะหวงลูกสาวมากๆ )
ผมก็โอเคกลับไปทำงานครับ แต่เหมือนไม่รู้อะไรบันดาลครับ ผมเป็นห่วงเธอครับ เห็นเธอดูอ่อนเพลีย
เลยคิดว่าจะเซอไพรส์เธอ โดยการไปซื้อบัวลอยร้านโปรดที่เธอชอบกะว่าจะเอาไปให้เธอ
โดยกะว่าจะไปถามพี่เจ้าหน้าที่หน้าโถงห้องพักโรงพยาบาลเอาว่าพ่อของเธอกลับไปแล้วหรือยัง แต่สิ่งที่ผมเจอ คือเมื่อผมถามพี่ยามว่าผู้ชายสูงอายุที่มาเยี่ยมคนไข้ห้องนี้กลับไปรึยัง พี่เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า “วันนี้ไม่เห็นมานะ แต่มีอีกคนมาเยี่ยมน่าจะเป็นเพื่อนค่ะ” ตอนแรกผมก็ไม่เอะใจอะไร เดินไปเปิดประตูเข้าไปในห้องพัก ก็อึ้งเลยครับ เจอ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง จับมือถือแขนแฟนผมอยู่ ข้างเตียงของเธอครับ ผมโมโหมาก นี่เธอจงใจโกหกไล่ผมกลับไปในขณะที่ผมดูแลเธอ เพื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้ ? เธอทำทำไม ? ผมทำอะไรไม่ถูกแต่ก็เหมือนจะพูดไล่ผู้ชายคนนั้นออกไปนอกห้อง
ผมหน้าชา หูอื้อ ทำอะไรไม่ถูกเลยครับ เสียใจมาก ในใจตอนนั้นคิดว่ายังไงทำอะไรก็ไม่ถูก สิ่งที่อยู่ในหัวคือพอกันที ยังไงก็จะต้องบอกเลิกเธอให้ได้ จากนั้นบล็อคเฟซ บล็อคไลน์ บล็อคหมดทุกอย่าง แต่ผ่านไปสักพัก เพื่อนของเธอก็มาเล่าให้ฟังว่า เธอเสียใจมาก ร้องไห้ กลา่ยเป็นคนซึมเศร้าตลอดเวลา
และป่วยบ่อยมาก ผมสับสนครับ เธอทำแบบนี้กับผมแท้ๆ แต่พอเวลาผ่านไป ผมกลับรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาจับใจแต่เหตุการณ์วันนนั้น ก็ยังทำให้ ผมรู้สึกเจ็บปวด ท้อ และเหนื่อยมาก ผมควรทำยังไง ผมควรจะบอกเลิกเขาไหม แต่จะให้บอกเลิกเขา ก็ยังรัก กลัวจะเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว แล้วก็คิดครับ ว่าเค้าเองจะเสียใจบ้างหรือเปล่าจะรู้สึกผิดบ้างไหม กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
ใครเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กับผมบ้างครับ ถ้าผมเลือกที่จะบอกเลิก ผมจะต้องเจอกับอะไรต้องเสียใจแต่ไหน
แล้วเขาจะเสียใจเหมือนอย่างผมบ้างรึเปล่า
หลายๆ คนอ่าน อาจจะคิดว่าเรื่องของตัวเองก็ตัดสินใจเองสิ แต่ใครไม่อยู่ในจุดๆ นี้ ไม่รู้หรอก ว่าการสับสนในใจตัวเอง มันแย่แค่ไหน