เรื่องนี้มันเกิดมานานแล้วยาวหน่อยนะ555 เรากับนาย... รู้จักกันมาตั้งแต่ประถมอยู่บ้านตรงข้ามกันด้วย พอไปๆมาๆเรามาคบกันก็ตอนม.ต้น
พวกเรารู้จักกันมานานขนาดที่ว่าไม่พูดอะไรก็ยังเข้าใจกันได้เลย เราคิดเสมอว่าคู่เราถ้าอยู่ด้วยกันไม่ว่าเรื่องอะไรเราก็ทำได้
นาย...เป็นคนที่เรียนดี หน้าตาก้จัดว่าดี บ้านก้รวยพร้อมขั้นขนาดที่ว่าไม่น่าจะมาคบกับคนอย่างเราเลยจริงๆ
เวลาคบกับเขาเราตั้งคำถามกับตัวเองเสมอเลย การที่เขาเลือกเราเขาแอบเสียใจที่หลังบ้างไหมแต่ก็ไม่เคยถามออกไปจนมาวันนึง วันเกิดนาย...เราอยากบอกเขาเกี่ยวกับความรู้สึกที่ผ่านมา เราแค่อยากจะบอกว่าเรารักเขาแค่ไหน เขาสำคัญแค่ไหน การที่เราอยู่ด้วยกันมันทำให้เราอบอุ่นแค่ไหน เขาเป็นคนที่อยู่ข้างๆเสมอนั่นถือเป็นโชคดีกับเราแค่ไหน ผลที่ออกมาคือเขาดันบอกเลิกเรา ตอนนั้นบอกตรงๆมาช็อคมาก ความคิดมันรัวไปหมด เราเสียใจมากพยายามดึงสติกอดเขาเอาไว้พยายามแค่ไหนเขาก็ไม่หันมา ความรู้สึกเราแหลกเป็นชิ้นๆเราร้องไห้หลายวัน ยิ้มแทบไม่ได้ เห็นอะไรที่เคยทำด้วยกันน้ำตาก้ไหลออกมาแม้แค่ได้ยินชื่อยังแทบยืนไม่อยู่ เพื่อนเราก็บอกว่าเรามันเว่อ พ่อแม่ก็มีทำไมไม่รักเขาล่ะคือทุกครอบครัวจำเป็นต้องดีทุกครอบครัวหรอ ไม่รู้นะแต่ครอบครัวไม่ได้เปนแบบนั้น จริงๆคือคนที่อยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กตั้ง10กว่าปี เขาอยู่ในชีวิตประจำวันเรามานานขนาดนั้นอยู่ๆมาหายไป คิดว่าเว่อไหมทื่เสียใจขนาดนี้
หลังจากนั้นประมาณ2เดือนได้มั้ง นาย...กลับมาง้อเราเขาบอกเขาคิดผิดไปทุกอย่าง เอาอารมณ์มาตัดสินอะไรๆจนพลาดไปบอกเลย ตอนนั้นอยากจะคืนดีมากแต่ความเจ็บตอนนั้นมันรั้งไว้ เราพยายามหลบหน้าไม่ติดต่อ เดินอ้อมเวลาออกจากบ้านทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราเจอกันจนถึงมันที่ขึ้นม.ปลาย เขาต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เราก้ไม่ได้ไปส่งเขา ตั้งแต่นาย...ไปเรารู้เลยว่าที่ผ่านมาเขาทำอะไรๆให้มากแค่ไหนจนถึงวันที่เราต้องเดินเองแล้วมันลำบากจริงๆ ตลอด1ปีกว่าที่ไม่มีเขา เราก็ยังคิดถึงเขาตลอดจะชอบใครรักใครก็ไม่เคยได้นานเพราะคนในใจมันยังไม่เปลี่ยนพอได้ข่าวว่าเขาจะกลับมา เราคิดอย่างเดียวเราจะขอไปบอกเขาอีกครั้ง บอกในสิ่งที่เราไม่ได้บอกในวันนั้นไม่ว่าเขาจะรู้สึกอะไรยังรักกันเหมือนเดิมไหม เราจะไม่สนแล้วถึงตอนนั้นเราจะตามง้อเอง ตามให้เรากลับมาคบกันเหมือนเดิม
พอวันที่นาย...กลับมาเราโทรไปบอกว่าจะไปรับ เขาตอบโอเคตอนนั้นเราดีใจมากที่ได้ยินเสียงอีกครั้ง เลยไปนั่งคุยที่ร้านกาแฟในสนามบินเราคิดว่าถ้าจะบอกก็ต้องตอนนั้นล่ะ แต่ตอนนั้นที่เราจะบอกเขาก็มีอะไรจะบอกเหมือนกัน ซึ่งเราแอบหวังนะว่าเขาจะบอกเราในแนวเดียวกัน ที่ไหนได้เขาบอกว่าเขาทำผู้หญิงท้องซะงั้น เรานี่นิ่งไปเลยไม่กล้าแม้แต่จะถามรายละเอียดทำได้แค่ลูบหัวเขาเหมือนที่เราทำกันเมื่อก่อน
พอเด็กคลอดออกมา เราก็คอยมองอยู่ห่างๆแต่มันก็เจ็บแปลกๆในใจนะที่เห็นเขามีครอบครัวไวขนาดนี้อ่ะ นาย...บอกเราว่าจะจัดงานแต่งงานด้วยแต่เราบอกเขาไปแล้วว่าเราไม่ไป เขาก็งอนเรานะแต่ตอนนั้นเขาพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาสุดๆเลยอ่ะ เขาบอกเขารู้ว่าเรายังรักเขาอยู่ เขาบอกรู้ว่าเราเสียใจแค่ไหนที่เหนเขามีลูกและอยู่กับคนอื่น คำถามในใจเราคือรู้แล้วทำให้เห็นทำไมนะอยากให้เราเสียใจขนาดไหนหรอ ตอนนั้นเราก็ทะเลาะกันไม่คุยกันนานพอดูเลย
เพราะบ้านเราอยู่ตรงงข้ามกันแม่เรากับพ่อบ้านบ้านนาย...เลยสนิทกัน พอมาวันเปิดเทอมหลังจากที่ทะเลาะกันไม่กี่สัปดาห์แม่ก็โทรมาหาเรา แม่ไม่รู้เรื่องที่เรากับนาย...เคยคบกันแต่รู้เรื่องที่นาย...ทำผู้หญิงท้องแล้วตอนนี้มีลูกกันแล้ว แม่บอกเราว่าลูกของนาย...เข้าโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว เราก็ไม่ได้ถามนะว่าเป็นไรเพราะแม่บอกเราว่าเด็กคนนั้นเสียชีวิตเมื่อเช้า เราแทบจะทรุดเลยในความคิดเราเด็กคนนั้นก็เหมือนนาย...อีกคน การที่เรารู้เรื่องแสดงว่านาย...ก้ต้องรู้เรื่อง ตอนนั้นเรารู้ดีเลยว่านาย...จะช็อคแค่ไหน เสียใจแค่ไหน ถึงเขาจะทำเราเจ็บมามากนะแต่การที่เราเห็นเขาทรมานแม้แต่นิดเดียวเราทำไม่ได้หรอก ตอนนั้นนาย...เหมือนกับเราตอนโดนบอกเลิกมาก ผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกเองก็ช็อคเหมือนกัน รู้สึกเทอจะถูกพ่อแม่ของนาย...จ่ายตังค่าปิดปาก บอกให้เทออย่าเข้าใกล้ลูกชายอีกแล้วจะปิดข่าวกับทางโรงเรียนให้นับจากนั้นเราก็ไม่เจอผู้หญิงคนนั้นเลย นาย...ก็ค่อยๆดีขึ้นโดนมีเราอยู่ข้างๆ เราคิดว่าตอนนั้นเราเข้าใจความรู้สึกที่เขาอยู่กับเราแล้วล่ะ การที่ได้ดูแลคนที่เรารักให้ดีขึ้นมันมีความสุขจริงๆ
พอนาย...กลับมาได้เกือบสมบูรณ์ เขาก็เริ่มเดินได้โดยไม่มีเราแล้วเพราะแบบนั้นเราเลยเดินออกมา ไม่กี่เดือนเขาก็มีข่าวดีกับผู้หญิงคนอื่นคือเขาเริ่มความรักครั้งใหญ่แล้ว เราแอบอิจฉานะเราเองก้อยากเริ่มใหม่กับใครบ้างแต่พอเรารู้ว่าการคบของนาย...คือการคบกับผู้หญิงแค่1สัปดาห์ คนละ1สัปดาห์พอเป็นแบบนั้นเราก็ทักไปทำไมทำแบบนี้ มันแย่มากนะ ล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นอยู่หรอ นาย...บอกว่าเปล่าเขาไม่ได้ชอบใครเลย เขาแค่อยากให้ผู้หญิงที่ชอบใครซักคนมีโอกาสได้เปนแฟนกับคนๆนั้นซักครั้ง เวลามีใครมาบอกชอบหรือขอคบนาย...จะตกลงทุกคนแต่ใช้เวลาจำกัดที่1สัปดาห์ ตอนนั้นคือเราคิดว่าได้เลยว่าบ้า บ้าไปแล้วมีใครยอมเรื่องแบบนี้ได้ด้วยหรอ???? เราก็ไม่คิดไรมากแล้วล่ะพอรู้เรื่อง ได้ข่าวแต่ไม่ได้เห็นมันก็ไม่เจ็บอะไร
พอเราขึ้น ม.6เรากับนาย...ก็ค่อยๆปรับเข้าใจกันจนเปนเพื่อนกันได้ เราไปไหนมาไหนด้วยกัน ช่วยกันทำการบ้านทุกอย่างแทบจะเหมือนเดิมแต่หลายครั้งที่เขาขอเราให้กลับมาคบกัน ทุกๆครั้งเราจะตอบมาไม่ทันทีถึงใจอยากกลับไปแค่ไหน ถ้าถามว่ายังรักไหม เรารักเขาเสมอคนในใจเรายังไม่เปลี่ยนแต่กลับที่ผ่านมามันทำให้เรากลับไปหาเขา100% มันเปนไปไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ว่ากลับมาจะกลายเปนเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า
เราแค่ไม่อยากให้เขาพลาดอีก เลยไม่อยากให้ไปมั่วกับผู้หญิงเรื่อยๆแบบนี้เลยขอให้เขาหยุด ถึงแบบนั้นยังดีนะที่เขายังฟังที่เราพูดอยู่ ที่จริงเราก้ทะเลาะกันบ่อยออกนะ เขาจะบอกเสมอว่าความผิดทั้งหมดมันมาจากเรานี่แหละเพราะเราไม่ยอมกลับไปคบกับเขาตั้งแต่แรกๆจนต้องกลายมาเปนแบบนี้ ที่เขาไปหาคนอื่นก้เพื่อจะลืมเรา การที่เราอยู่ข้างๆเขามันทำให้ตัดใจลำบากแต่ถ้าเราไม่อยู่เขาก้ไม่ยอมเหมือนกัน ตอนนาย...พูดเราก้แอบงงนะ
ในความคิดเรา การที่เรารักเขามานานขนาดนี้แต่ไม่ได้กลับไปคบกับเขามันดูแย่ไหม มันแปลกหรือเปล่า ในสายตาคนอื่นเราดูเปนยังไง
เราจะไม่ถามว่าเราควรกลับไปคบกับเขาไหมเพราะยังไงตอนนี้เขาบอกเลยว่าไม่ แต่ถ้าเวลาผ่านไปจะคบหรือเปล่าก้ตอบไม่ได้ เราไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาไหม เราจะเปลี่ยนความรู้สึกไหม เขาจะเจอคนที่ใช่ก่อนหรือเปล่านั่นเปนเรื่องในอนาคตเราตอบไม่ได้
กระทู้นี้แค่อยากรู้ว่าเราควรคิดว่าตัวเองเปนคนยังไงดี เรื่องที่เล่ามาคือนี่สรุปแล้วนะมันเปนเรื่องที่เกิดจริงทั้งหมด เราไม่ได้แต่งมาเลยซักอย่างอยากให้บอกกันหน่อยเราดูเปนคนยังไงหรอ
เราดูเป็นคนยังไงเมื่อทำแบบนี้
พวกเรารู้จักกันมานานขนาดที่ว่าไม่พูดอะไรก็ยังเข้าใจกันได้เลย เราคิดเสมอว่าคู่เราถ้าอยู่ด้วยกันไม่ว่าเรื่องอะไรเราก็ทำได้
นาย...เป็นคนที่เรียนดี หน้าตาก้จัดว่าดี บ้านก้รวยพร้อมขั้นขนาดที่ว่าไม่น่าจะมาคบกับคนอย่างเราเลยจริงๆ
เวลาคบกับเขาเราตั้งคำถามกับตัวเองเสมอเลย การที่เขาเลือกเราเขาแอบเสียใจที่หลังบ้างไหมแต่ก็ไม่เคยถามออกไปจนมาวันนึง วันเกิดนาย...เราอยากบอกเขาเกี่ยวกับความรู้สึกที่ผ่านมา เราแค่อยากจะบอกว่าเรารักเขาแค่ไหน เขาสำคัญแค่ไหน การที่เราอยู่ด้วยกันมันทำให้เราอบอุ่นแค่ไหน เขาเป็นคนที่อยู่ข้างๆเสมอนั่นถือเป็นโชคดีกับเราแค่ไหน ผลที่ออกมาคือเขาดันบอกเลิกเรา ตอนนั้นบอกตรงๆมาช็อคมาก ความคิดมันรัวไปหมด เราเสียใจมากพยายามดึงสติกอดเขาเอาไว้พยายามแค่ไหนเขาก็ไม่หันมา ความรู้สึกเราแหลกเป็นชิ้นๆเราร้องไห้หลายวัน ยิ้มแทบไม่ได้ เห็นอะไรที่เคยทำด้วยกันน้ำตาก้ไหลออกมาแม้แค่ได้ยินชื่อยังแทบยืนไม่อยู่ เพื่อนเราก็บอกว่าเรามันเว่อ พ่อแม่ก็มีทำไมไม่รักเขาล่ะคือทุกครอบครัวจำเป็นต้องดีทุกครอบครัวหรอ ไม่รู้นะแต่ครอบครัวไม่ได้เปนแบบนั้น จริงๆคือคนที่อยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กตั้ง10กว่าปี เขาอยู่ในชีวิตประจำวันเรามานานขนาดนั้นอยู่ๆมาหายไป คิดว่าเว่อไหมทื่เสียใจขนาดนี้
หลังจากนั้นประมาณ2เดือนได้มั้ง นาย...กลับมาง้อเราเขาบอกเขาคิดผิดไปทุกอย่าง เอาอารมณ์มาตัดสินอะไรๆจนพลาดไปบอกเลย ตอนนั้นอยากจะคืนดีมากแต่ความเจ็บตอนนั้นมันรั้งไว้ เราพยายามหลบหน้าไม่ติดต่อ เดินอ้อมเวลาออกจากบ้านทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราเจอกันจนถึงมันที่ขึ้นม.ปลาย เขาต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เราก้ไม่ได้ไปส่งเขา ตั้งแต่นาย...ไปเรารู้เลยว่าที่ผ่านมาเขาทำอะไรๆให้มากแค่ไหนจนถึงวันที่เราต้องเดินเองแล้วมันลำบากจริงๆ ตลอด1ปีกว่าที่ไม่มีเขา เราก็ยังคิดถึงเขาตลอดจะชอบใครรักใครก็ไม่เคยได้นานเพราะคนในใจมันยังไม่เปลี่ยนพอได้ข่าวว่าเขาจะกลับมา เราคิดอย่างเดียวเราจะขอไปบอกเขาอีกครั้ง บอกในสิ่งที่เราไม่ได้บอกในวันนั้นไม่ว่าเขาจะรู้สึกอะไรยังรักกันเหมือนเดิมไหม เราจะไม่สนแล้วถึงตอนนั้นเราจะตามง้อเอง ตามให้เรากลับมาคบกันเหมือนเดิม
พอวันที่นาย...กลับมาเราโทรไปบอกว่าจะไปรับ เขาตอบโอเคตอนนั้นเราดีใจมากที่ได้ยินเสียงอีกครั้ง เลยไปนั่งคุยที่ร้านกาแฟในสนามบินเราคิดว่าถ้าจะบอกก็ต้องตอนนั้นล่ะ แต่ตอนนั้นที่เราจะบอกเขาก็มีอะไรจะบอกเหมือนกัน ซึ่งเราแอบหวังนะว่าเขาจะบอกเราในแนวเดียวกัน ที่ไหนได้เขาบอกว่าเขาทำผู้หญิงท้องซะงั้น เรานี่นิ่งไปเลยไม่กล้าแม้แต่จะถามรายละเอียดทำได้แค่ลูบหัวเขาเหมือนที่เราทำกันเมื่อก่อน
พอเด็กคลอดออกมา เราก็คอยมองอยู่ห่างๆแต่มันก็เจ็บแปลกๆในใจนะที่เห็นเขามีครอบครัวไวขนาดนี้อ่ะ นาย...บอกเราว่าจะจัดงานแต่งงานด้วยแต่เราบอกเขาไปแล้วว่าเราไม่ไป เขาก็งอนเรานะแต่ตอนนั้นเขาพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาสุดๆเลยอ่ะ เขาบอกเขารู้ว่าเรายังรักเขาอยู่ เขาบอกรู้ว่าเราเสียใจแค่ไหนที่เหนเขามีลูกและอยู่กับคนอื่น คำถามในใจเราคือรู้แล้วทำให้เห็นทำไมนะอยากให้เราเสียใจขนาดไหนหรอ ตอนนั้นเราก็ทะเลาะกันไม่คุยกันนานพอดูเลย
เพราะบ้านเราอยู่ตรงงข้ามกันแม่เรากับพ่อบ้านบ้านนาย...เลยสนิทกัน พอมาวันเปิดเทอมหลังจากที่ทะเลาะกันไม่กี่สัปดาห์แม่ก็โทรมาหาเรา แม่ไม่รู้เรื่องที่เรากับนาย...เคยคบกันแต่รู้เรื่องที่นาย...ทำผู้หญิงท้องแล้วตอนนี้มีลูกกันแล้ว แม่บอกเราว่าลูกของนาย...เข้าโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว เราก็ไม่ได้ถามนะว่าเป็นไรเพราะแม่บอกเราว่าเด็กคนนั้นเสียชีวิตเมื่อเช้า เราแทบจะทรุดเลยในความคิดเราเด็กคนนั้นก็เหมือนนาย...อีกคน การที่เรารู้เรื่องแสดงว่านาย...ก้ต้องรู้เรื่อง ตอนนั้นเรารู้ดีเลยว่านาย...จะช็อคแค่ไหน เสียใจแค่ไหน ถึงเขาจะทำเราเจ็บมามากนะแต่การที่เราเห็นเขาทรมานแม้แต่นิดเดียวเราทำไม่ได้หรอก ตอนนั้นนาย...เหมือนกับเราตอนโดนบอกเลิกมาก ผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกเองก็ช็อคเหมือนกัน รู้สึกเทอจะถูกพ่อแม่ของนาย...จ่ายตังค่าปิดปาก บอกให้เทออย่าเข้าใกล้ลูกชายอีกแล้วจะปิดข่าวกับทางโรงเรียนให้นับจากนั้นเราก็ไม่เจอผู้หญิงคนนั้นเลย นาย...ก็ค่อยๆดีขึ้นโดนมีเราอยู่ข้างๆ เราคิดว่าตอนนั้นเราเข้าใจความรู้สึกที่เขาอยู่กับเราแล้วล่ะ การที่ได้ดูแลคนที่เรารักให้ดีขึ้นมันมีความสุขจริงๆ
พอนาย...กลับมาได้เกือบสมบูรณ์ เขาก็เริ่มเดินได้โดยไม่มีเราแล้วเพราะแบบนั้นเราเลยเดินออกมา ไม่กี่เดือนเขาก็มีข่าวดีกับผู้หญิงคนอื่นคือเขาเริ่มความรักครั้งใหญ่แล้ว เราแอบอิจฉานะเราเองก้อยากเริ่มใหม่กับใครบ้างแต่พอเรารู้ว่าการคบของนาย...คือการคบกับผู้หญิงแค่1สัปดาห์ คนละ1สัปดาห์พอเป็นแบบนั้นเราก็ทักไปทำไมทำแบบนี้ มันแย่มากนะ ล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นอยู่หรอ นาย...บอกว่าเปล่าเขาไม่ได้ชอบใครเลย เขาแค่อยากให้ผู้หญิงที่ชอบใครซักคนมีโอกาสได้เปนแฟนกับคนๆนั้นซักครั้ง เวลามีใครมาบอกชอบหรือขอคบนาย...จะตกลงทุกคนแต่ใช้เวลาจำกัดที่1สัปดาห์ ตอนนั้นคือเราคิดว่าได้เลยว่าบ้า บ้าไปแล้วมีใครยอมเรื่องแบบนี้ได้ด้วยหรอ???? เราก็ไม่คิดไรมากแล้วล่ะพอรู้เรื่อง ได้ข่าวแต่ไม่ได้เห็นมันก็ไม่เจ็บอะไร
พอเราขึ้น ม.6เรากับนาย...ก็ค่อยๆปรับเข้าใจกันจนเปนเพื่อนกันได้ เราไปไหนมาไหนด้วยกัน ช่วยกันทำการบ้านทุกอย่างแทบจะเหมือนเดิมแต่หลายครั้งที่เขาขอเราให้กลับมาคบกัน ทุกๆครั้งเราจะตอบมาไม่ทันทีถึงใจอยากกลับไปแค่ไหน ถ้าถามว่ายังรักไหม เรารักเขาเสมอคนในใจเรายังไม่เปลี่ยนแต่กลับที่ผ่านมามันทำให้เรากลับไปหาเขา100% มันเปนไปไม่ได้จริงๆ ไม่รู้ว่ากลับมาจะกลายเปนเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า
เราแค่ไม่อยากให้เขาพลาดอีก เลยไม่อยากให้ไปมั่วกับผู้หญิงเรื่อยๆแบบนี้เลยขอให้เขาหยุด ถึงแบบนั้นยังดีนะที่เขายังฟังที่เราพูดอยู่ ที่จริงเราก้ทะเลาะกันบ่อยออกนะ เขาจะบอกเสมอว่าความผิดทั้งหมดมันมาจากเรานี่แหละเพราะเราไม่ยอมกลับไปคบกับเขาตั้งแต่แรกๆจนต้องกลายมาเปนแบบนี้ ที่เขาไปหาคนอื่นก้เพื่อจะลืมเรา การที่เราอยู่ข้างๆเขามันทำให้ตัดใจลำบากแต่ถ้าเราไม่อยู่เขาก้ไม่ยอมเหมือนกัน ตอนนาย...พูดเราก้แอบงงนะ
ในความคิดเรา การที่เรารักเขามานานขนาดนี้แต่ไม่ได้กลับไปคบกับเขามันดูแย่ไหม มันแปลกหรือเปล่า ในสายตาคนอื่นเราดูเปนยังไง
เราจะไม่ถามว่าเราควรกลับไปคบกับเขาไหมเพราะยังไงตอนนี้เขาบอกเลยว่าไม่ แต่ถ้าเวลาผ่านไปจะคบหรือเปล่าก้ตอบไม่ได้ เราไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาไหม เราจะเปลี่ยนความรู้สึกไหม เขาจะเจอคนที่ใช่ก่อนหรือเปล่านั่นเปนเรื่องในอนาคตเราตอบไม่ได้
กระทู้นี้แค่อยากรู้ว่าเราควรคิดว่าตัวเองเปนคนยังไงดี เรื่องที่เล่ามาคือนี่สรุปแล้วนะมันเปนเรื่องที่เกิดจริงทั้งหมด เราไม่ได้แต่งมาเลยซักอย่างอยากให้บอกกันหน่อยเราดูเปนคนยังไงหรอ