ผมเป็นวัยรุ่นปกติคนึงน่าตาไม่แย่ดูสะอาดเป็นมิตร ผมเกิดจากความไม่พร้อมของพ่อแม่ พ่อเลยไม่ชอบผมเท่าไรหรืออาจเกียจ ผมอยู่กะแม่ได้6เดือนแม่ก็ไห้ผมไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดเพราะแม่บอกว่าผมร้องเสียงดังพ่อเขารำคาญแม่กลัวพ่อจะทำล้ายผม พ่อผมนิสัยไม่ดี เลยทำไห้ญาติพี่น้องเกียจและผมก็โดนเกียจไปด้วย พ่อรุนแรงกะแม่ตังแต่ผมจำฟามได้ จนตอน8ขวบพ่อก็เลิกกะแม่เพราะว่าไปมีแฟนใหม่แล้วมีลูกใหม่และก็ไม่เคยกับมาอิก จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคบางอย่างและทำไห้เพื่อนผมล้อเลียนผมมาโดยตลอด ส่วนแม่เมื่อเลิกกับพ่อก็มีสามีใหม่ซึ่งผมเข้ากับสามีใหมแม่ไม่ได้แม่ผมแทบจะไม่มีเวลาไห้ผมเลย ผมอยู่กับยายจนถึงม.1 ยายผมก็ป่วยผมก็ต้องอยู่คนเดียว และผมก็เริ่มไปนอนค้างบ้างเพื่อนไปบ้านคนนู้นคนนี้มัวไปหมด จนกระทั้งผมตัดสินใจไปอยู่หอพักต้องใช้ชิวิตคนเดียวมาโดยตลอด ผมจะเจอแม่แค่ปีละ1-2 วันผมจะไปหาช่วงปิดเทอมแต่ไม่ค้างด้วยกันเพราะไม่อยากมีปัญหากับพ่อเลี้ยง ปกติแม่ผมจะโอนเงินไห้อย่างเดียวถ้าหมดคือต้องหาใช้เอง ไม่เคยโทรหาหรือโทรถาม แต่ผมคิดว่าแม่รักผม ถ้ามองจากภายนอกจะร่าเริง ยิ้มเก่ง แต่ในหัวจะมีเรื่องมากมายอยู่ในหัว มีเพื่อนเยอะ แต่มีความรู้สึกว่าไม่สนิดกะไครเลย เหมือนตัวผมเอง ปิดกั้น ไม่ให้สนิดกะไคร ทั้งทั้งที่อยากจะมีเพื่อนมีคนที่ไว้ใจได้ ซึ่งผมชอบคิดตลอดว่า พ่อผมแท้ๆยังไม่รัก แม่ผมยังไม่สนใจ ญาติพี่น้องยังเกียจผม แล้วเพื่อนที่ดีที่ไว้ใจได้ที่ช่วยเหลือเราจะมีจริงหรือ ผมเคยมีแฟนแฟนก็ไปคบกระเพื่อนผมที่ผมคิดว่าสนิด หลังจากนั้นก็คบไครได้ไม่เกินสามเดือนก็ทิ้งผมหมดเพราะผมง้อไม่เก่งพูดหวานไม่เป็นโดนด่าว่าซื่อบื่อบ่อยๆมันเลยทำไห้ไว้ใจไครอยากมีอคติตลอดเวลา ชอบกินข้าวคนเดียวทั้งที่อยากไปกินกับเพื่อน อยากเล่นกับเพื่อนแต่กลัวทำเพื่อนโกรธ ชอบเดินคนเดียวเป็นคนติดหูฟัง ใส่ไว้ตลอดไม่ว่าจะฟังเพลงหรือไมจนบางครั้งเพื่อนมาขโมยไปเพราะอยากรู้ว่าเราจะเป็นไง ตอนนี้ผมก็เริมมีเพื่อนสนิดแลัวช่วยเหลื่อทุกอย่างเพราะผมอยากจะมีคนที่ผมไว้ใจได้จริงๆ พิมพ์มาซะยาวไม่รู้เกี่ยวกะหัวข้อใหมผมเขียนครั้งแรก
ผมเป็นเด็กมีปัญหาหรือป่าว