เรากับแฟนแต่งงานกันมา 5 ปี มีลูกด้วยกัน 1 คน แฟนเปนคนบ้างานมากกก  ไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัว วันๆทำแต่งาน กลับมาจากทำงาน ไม่นอน ก็เล่นโทรศัพท์  วันๆนึงเจอกันแค่ 2-3 ชม. เพราะต่างคนต่างทำงาน เวลาไม่เจอหน้ากัน ไม่เคยโทรหากัน ไม่เคยคุยไลน์กัน นอกจากมีธุระจำเป็นจริงๆ ตอนที่แรกที่เปนอย่างนี้เราก็รับไม่ได้ เพราะเป็นเราฝ่ายเดียวที่ต้องคอยตาม คอยสนใจ คอยตื๊อ คอยถามนุ่นนี่นั่น อยู่ตลอด แต่พอถามมาก คุยมาก ก็เหมือนว่าเค้าจะรำคาญ ถามเซ้าซี้ บางทีเราก็อยากชวนคุยไรไปเรื่อย แต่เค้าคงไม่อยากคุยกับเรา ความรู้สึกมันก็เริ่มชา เฉย เสียความรู้สึก ยังไงบอกไม่ถูก ก็เลยทำเหมือนเค้าบ้าง คือ ไม่สนใจ ไม่แคร์ ถามว่ารักมั้ย ก็รักอยู่แหละ แต่มันเหมือนแบบ เจ็บและชินไปเอง ทำนองนั้น ไม่รู้ว่าที่เค้าอยู่กับเรา เพราะสงสารเรากับลูกหรือเปล่า แต่ถามเค้าว่ารักเรามั้ย เค้าก็บอกนะ ว่ารักสิ ไม่รักจะอยู่ด้วยทำไม ไม่รักจะทำงานหนักขนาดนี้เพื่ออะไร ถ้าจะถามเรื่องสวีท พาไปเที่ยวนอกบ้าน พาไปกินข้าวนอกบ้านนี่คือไม่มีเลย ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน หรือคุยกันนานก็มักจะทะเลาะกันแล้ว บางทีก็น้อยใจ บางทีก็เสียใจ บางทีก็เฉยๆ สับสนกับความรู้สึกตัวเองมาก ควรจะเสียใจ ดีใจ หรือภูมิใจดี แล้วเราต้องทำยังไงต่อไปดี หรืออยู่กันแบบอึนๆ อย่างนี้ต่อไป