ขอเล่าย่อๆ สั้นๆ
เรากับเขาคบหากัน6-7 ปีค่ะ ล่าสุดสิ้นเดือน มิถุนายน เราไปเที่ยวด้วยกัน2คนที่ตจว. 4วัน3คืน
เราเป็นคนแพลนเที่ยวเองทั้งหมด คือเราเองจองที่พักทั้งหมดและค่าเครื่อง เขาจะเป็นคนออกเงินก็แบบเอาเงินให้เราจัดการที่พักและไปจองตั่วเครื่องไป+กลับ พอถึงตอนไปเที่ยวตจว. (เขาจะติดเล่นโทรศัพท์ โดยสันดารเขาจะเล่นพนันบอลออนไลน์ คือเล่นและติดพนันมาก ตั้งแต่คบกันค่ะ) พอไปเที่ยวเราหวังจะพยายามให้มันดีขึ้น เราอยากจะสวีทกับเขา อยากทำให้เขารักมากขึ้น เราก็เลยปล่อยเขาเล่นบ้าง เวลากินข้าวก็เล่น ไปเดินชายหาดก็เล่น เวลานอนก็เล่น ทั้งๆที่เรานอนข้างๆกันเขาก็กอดเรา แต่เรารู้สึกแบบมันไม่ใช่แล้ว มันเล่นมากจนเกินไป เราจึงพูดไปว่า “หยุดเล่นได้ไหม เรามาเที่ยวนะ ไม่ใช่มาเล่นพนัน ถ้าจะมาเล่นแบบนี้ก็กลับไปเล่นที่บ้าน” ซึ่งนิสัยเราก็ปากหมาบ้าง ปากเสียบ้าง เขาก็หยุดเล่นแล้วมาเอาใจเรา จะเป็นแบบนี้ทุกวันที่เราอยู่ตจว. เราสังเกตเขาเปลี่ยนไปมากๆ มากจนเราอึดอัดแล้วบอกว่า “เค้ายังเป็นคนสำคัญกับพี่ไหม? เขาก็มองหน้า แล้วเขาก็หยุดมากอด เขาก็บอกว่าอย่าคิดมาก พี่แค่เล่นบอล มีเงินก็เล่น พี่จะเล่นอย่างมีสติ
เราก็เลยเบบทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเปลี่ยนไปไม่สนใจเลย ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
คืนวันสุดท้ายเรานอนก่อนเขา ตกดึกเราเองก็สังเกตค่ะว่าก้ยังเล่นเหมือนเดิม คือเรานอนติดกันค่ะ เรารู้ว่าค้าก็เล่นจริงๆ เราก็เลยพูดประชดไปว่า “หยุดเล่นได้แล้ว พอแล้วได้ไหม ไม่นอนหรอ พรุ่งนี้ตื่นเช้านะ บอกจะไปกินหมูย่าง ติ๋มซำ ก่อนกลับไม่ใช่หรอ ตื่นสายจะไม่ปลุกนะ” เขาตอบว่าเออ ไม่ปลุกก็ไม่ต้องปลุก แล้วก็ต่างคนต่างนอนหันหลังใส่ จนตอนเช้าเขาก้ตื่นก่อนค่ะ และอาบน้ำไม่ชวนเราด้วย ไม่พูดไม่ชวน เขาเก้บผ้า ไม่ปลุกเราด้วย เราก็แบบ เฮ้อปล่อยๆไป เลยไม่ได้กินข้างตอนเช้า
มาถึง กทม วันอาทิตย์ เราก็มาถึงห้อง เก็บกวาดซักผ้าปกติทั่วไป เขาก็เล่นของเขาไป ซึ่งไม่สนใจเราเลย เรากับเขาไม่ค่อยคุยกันค่ะ ยังแข็งๆใส่กัน เราก็เลยบอกเขาไปว่าหิวข้าว เราไปกินข้าวกัน อยากดูหนังด้วยไปดูกัน ก็ไปกัน ดูหนังก็ยังเล่นพนันบอลออนไหลน์ค่ะ เราเบื่อมาก เครียดกับพฤติกรรมเขามาก กลับจากดูหนังก็นิสัยเดิมๆ นอนด้วยกันปกติค่ะ
พอถึงวันจันทร์ เขากับเราก้ต่างไปทำงาน เราสังเกตว่าเค้าคุยกับเราน้อยลง และชอบเงียบหายไปเรื่อยๆๆ คือแบบเราก็พูดนะว่าเป้นอะไรมากหรือป่าว ทำไหมเราคุยกันน้อยลง ไม่เหมือนเดิมเลย รู้สึกอะไรอยู่ เขาก็ตอบมาว่า อย่าคิดมาก อย่าพูดประชด -ดันก็พอ มันจะกลายเป็นความเบื่อ น่ารำคาน พอเราเจอคำพูดนี้เราก็ร้องไห้ค่ะ อยู่ๆก็แบบพูดแบบนี้มาได้ยังไง พอวันอังคาร วันพุธ พฤหัส ศุกร์ เขาก็เริ่มหายๆไป ทักบ้าง เงียบบ้าง โทรน้อยลง เราก็ทักไปไลน์ไปแต่ก็ไม่ค่อยอ่าน ไม่มีคำตอบให้เราเลย เสาอาทิตย์ ก็หายไปเลย ไม่ติดต่อ
จนวันจันทร์ที่ 11 กรกฎาคม เราตั้งใจลางาน เพื่อจะไปหาเขาที่ทำงาน คือที่ทำงานเขาอยุ่ฝูงบินค่ะ เราก็แลกบัตรเพื่อเข้าไปหาเขา และจะมีประตูที่ห้ามบุคคลภายนอกเข้า ซึ่งเราได้โอกาสเข้าประตูไปตอนที่มีรถยนต์คนอื่นๆ เราก็เดินเข้าไปที่ทำงาน พี่ๆที่ทำงานเขาก็พยายามติดต่อให้ค่ะ (ซึ่งตอนนั้นเขาไปกินข้าว+ตัดผมข้างนอก) พี่ๆที่ทำงานเขาก็ให้นั่งรถ และติดต่อให้เขามาหา จนเจอกันเราก็ร้องไห้ เราก็ถามว่าหายไปไหน ทำไมไม่ติดต่อ ทำไมไม่เห้นใจกันบ้างเลย เขาก็บอกว่าทำไหมมาถึงที่นี้ เราก้บอกว่าเราคิดถึง คิดถึงมาก พูดไปน้ำตาไหลไป เขาก็บอกว่าทำไมผอมแบบนี้ ทำไมไม่กินข้าว ทำไมไม่ดุแลตัวเองเลย เขาก็พาเรากลับห้องไปคุยกันที่ห้อง พอถึงห้องเราก็ร้องไห้หนักมาก แค่เห็นหน้าเขาเราก็ร้องแบบสายน้ำไหลเรื่อยๆ เขาก้บอกว่าพี่ไม่ได้ไปไหน พี่อยู่บ้านแค่ไม่ได้คุยไม่ได้โทรไม่ติดต่อ พี่เบื่อพี่ว่าเราอะอย่าพูดมากได้ไหม อย่าปากเสีย เราจึงถามเขาว่ายังเป้นเมียไหม ยังเป้นคนสำคัญอยู่ไหม ยังรักอยู่ไหม เขาก้ตอบเป็นทุกอย่างเหมือนเดิม และเขาก้บอกว่าต้องไปทำงานต่อ เด่วตอนเย็นเลิกงานพี่จะกลับบ้านก่อน และจะไปรับที่ทำงานนะ รอนะรอ อย่ากลับเองล่ะ อย่างอแงง อย่างี่เง่า วันอื่นๆผ่านไปก็คุยกันบ้าง โทรหาบ้าง ทักมาบ้าง
จนมาวันพุธเขามาหาที่ทำงานค่ะ ก้พาไปทานข้าว ก้คุยปกติแต่ก็ยังมีเล่นต่อหน้า และก็เงียบๆใส่กัน ก็ปกติ
จนตกดึกเราก็ปล่อยให้เขาเล่นนะ เราไม่พูดประชดประชันละ ไม่ปากเสียแล้ว พอถึงเวลากนอนพี่เขาก่ายหน้าผาก ซึ่งเราจะไม่ชอบมากๆเวลานอนก่านหน้าผากเราจะเอามือเขาลงมาแล้วให้นอนปกติ เราก็ถามว่าเป้นอะไร เครียดอะไร บอกได้ไหม มีอะไรก้คุยกัน อย่าเงียบแบบนี้ อย่าหายไปได้ไหม อย่าหนีปัญหา มีอะไรกลุ้มใจบอกกัน เขาก็บอกว่า “เครียดเล่นบอลเสีย ไม่รู้จะเอาเงินไหนไปใช้ และพรุ่งนี้มีกินเลี้ยงฝูง พอดีเอาเงินกินเลี้ยงมาหมุนเล่นพนันไปก่อน คิดว่าจะได้ก็ไม่ได้ เราเลยถามไปว่า เสียเท่าไร แล้วเงินที่ไปยืมฝูงมาเท่าไรเขาตอบว่า ก็เยอะอยู่เหมือนกัน เราเลยแบบบ่นๆ ว่าทำไมรู้ว่าไม่ใช่เงินตัวเองก้ยังจะเอามาใช้ เอามาเล่นไร้ประโยชน์ ซึ่งตอนนั้นเครียดมากแล้วพูดกับเราว่า ไม่ช่วยก็อย่ามาพูด
เราถามว่าต้องการเท่าไร ? เขาตอบ ประมาณ 10000 บาท เราเลยบอกโอเคร จะช่วย จะพยายามหาเงินให้ แต่ต้องการวันไหน ?ตอนไหน ? เขาตอบว่าพรุ่งนี้วันศุกร์ ตอนบ่าย เราตอบโอเคจะพยายามหาให้ได้ชัวร์
เราถามไปว่า จะคืนตอนไหน? เขาตอบว่าวันศุกร์ตอนค่ำ เราก็โล่งใจค่ะว่าต้องได้คืนแน่ๆ
ตอนเช้าวันศุกร์ค่ะ เราก็คุยกันมากขึ้นนะคะ ทักมากขึ้น ถามเรามากขึ้น เราบอกว่าโอนไปแล้วนะ หลังจากนั้นเขาก็หายไป ไม่ติดต่อ ไม่ตาม เราทักเขาทั้งในไลน์ ก็ไม่อ่าน ในFBก็ไม่อ่านไม่เล่น และโทรหาก็ไม่รับ ให้เพื่อนโทรหาก็ไม่รับ โทรไปเบอรบ้านบ้าง ก็ไม่รับเพราะไม่มีคนอยู่บ้าน เราเองก็ท้อแท้นะ
ผ่านมา 5-6วันละค่ะ เราท้อแท้ เราโทรหาแม่ คุยทุกอย่างเรื่องระหว่างเราให้แม่ฟัง จึงเลือกไม่ตาม ไม่โทร ไม่ติดต่อเลย
สิ่งที่เขาเอาของเราไป ก็มีเงิน 8000 โทรศัพท์โนเกียเครื่องเล็ก ที่ชารจ์สายชารจ์ไอแพต
***ซึ่งเงิน 8000 ที่เราหามาได้ก็พยายามยืมแฟนพี่สาว ครึ่งหนึ่ง ยืมพี่สาวครึ่งหนึ่ง เพื่อจะช่วยให้เขาหายเครียด ทุกข์ใจ
แต่สิ่งที่เราทำ ทำไมเรากลับได้น้ำตา ได้ความเสียใจ ที่เขาทำแบบนี้
แค่อยากรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันถูกต้องหรอ? เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยทิ้ง ไม่เคยละเลย มันกะทันหันไปไหม ?
แม่เราเลยบอกว่าปล่อยเขาไป เขาจะเอาไปก็ให้เขาไป อย่าไปตามไม่ต้องทำอะไร มองไปอนาคตของเรา สิ่งที่ดีอยู่ตรงหน้า อย่าไปหวังอะไรกับผู้ชายผีพนัน เราก็ร้องไห้ เราร้องจนแม่บอก หนูร้องแม่ก็จะร้องนะ ใจเย็นๆ เขาไม่รักเรา แต่แม่รักหนูนะ เฮ้อ
(ทุกวันนี้เราก็ร้องไห้ค่ะ ร้องเพราะคิดถึงเขา เขาที่เคยแสนดี เขาที่เคยทำดีทำทุกอย่างเพื่อเราหายไปไหน ในวันที่เราทุกข์เขาไปไหน เราไม่กินข้าว ไม่คุยกับใครเลย เราเสียใจมากนะคะ คือแค้นก็แค้น เกลียดก็เกลียด เจ็บใจค่ะ ปวดใจค่ะ)
จะไม่อภัย ...ผู้ชายเห็นเเก่ตัว ผู้ชายเลวๆ ? โดนเท อ่ะ
เรากับเขาคบหากัน6-7 ปีค่ะ ล่าสุดสิ้นเดือน มิถุนายน เราไปเที่ยวด้วยกัน2คนที่ตจว. 4วัน3คืน
เราเป็นคนแพลนเที่ยวเองทั้งหมด คือเราเองจองที่พักทั้งหมดและค่าเครื่อง เขาจะเป็นคนออกเงินก็แบบเอาเงินให้เราจัดการที่พักและไปจองตั่วเครื่องไป+กลับ พอถึงตอนไปเที่ยวตจว. (เขาจะติดเล่นโทรศัพท์ โดยสันดารเขาจะเล่นพนันบอลออนไลน์ คือเล่นและติดพนันมาก ตั้งแต่คบกันค่ะ) พอไปเที่ยวเราหวังจะพยายามให้มันดีขึ้น เราอยากจะสวีทกับเขา อยากทำให้เขารักมากขึ้น เราก็เลยปล่อยเขาเล่นบ้าง เวลากินข้าวก็เล่น ไปเดินชายหาดก็เล่น เวลานอนก็เล่น ทั้งๆที่เรานอนข้างๆกันเขาก็กอดเรา แต่เรารู้สึกแบบมันไม่ใช่แล้ว มันเล่นมากจนเกินไป เราจึงพูดไปว่า “หยุดเล่นได้ไหม เรามาเที่ยวนะ ไม่ใช่มาเล่นพนัน ถ้าจะมาเล่นแบบนี้ก็กลับไปเล่นที่บ้าน” ซึ่งนิสัยเราก็ปากหมาบ้าง ปากเสียบ้าง เขาก็หยุดเล่นแล้วมาเอาใจเรา จะเป็นแบบนี้ทุกวันที่เราอยู่ตจว. เราสังเกตเขาเปลี่ยนไปมากๆ มากจนเราอึดอัดแล้วบอกว่า “เค้ายังเป็นคนสำคัญกับพี่ไหม? เขาก็มองหน้า แล้วเขาก็หยุดมากอด เขาก็บอกว่าอย่าคิดมาก พี่แค่เล่นบอล มีเงินก็เล่น พี่จะเล่นอย่างมีสติ
เราก็เลยเบบทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเปลี่ยนไปไม่สนใจเลย ที่ผ่านมาพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
คืนวันสุดท้ายเรานอนก่อนเขา ตกดึกเราเองก็สังเกตค่ะว่าก้ยังเล่นเหมือนเดิม คือเรานอนติดกันค่ะ เรารู้ว่าค้าก็เล่นจริงๆ เราก็เลยพูดประชดไปว่า “หยุดเล่นได้แล้ว พอแล้วได้ไหม ไม่นอนหรอ พรุ่งนี้ตื่นเช้านะ บอกจะไปกินหมูย่าง ติ๋มซำ ก่อนกลับไม่ใช่หรอ ตื่นสายจะไม่ปลุกนะ” เขาตอบว่าเออ ไม่ปลุกก็ไม่ต้องปลุก แล้วก็ต่างคนต่างนอนหันหลังใส่ จนตอนเช้าเขาก้ตื่นก่อนค่ะ และอาบน้ำไม่ชวนเราด้วย ไม่พูดไม่ชวน เขาเก้บผ้า ไม่ปลุกเราด้วย เราก็แบบ เฮ้อปล่อยๆไป เลยไม่ได้กินข้างตอนเช้า
มาถึง กทม วันอาทิตย์ เราก็มาถึงห้อง เก็บกวาดซักผ้าปกติทั่วไป เขาก็เล่นของเขาไป ซึ่งไม่สนใจเราเลย เรากับเขาไม่ค่อยคุยกันค่ะ ยังแข็งๆใส่กัน เราก็เลยบอกเขาไปว่าหิวข้าว เราไปกินข้าวกัน อยากดูหนังด้วยไปดูกัน ก็ไปกัน ดูหนังก็ยังเล่นพนันบอลออนไหลน์ค่ะ เราเบื่อมาก เครียดกับพฤติกรรมเขามาก กลับจากดูหนังก็นิสัยเดิมๆ นอนด้วยกันปกติค่ะ
พอถึงวันจันทร์ เขากับเราก้ต่างไปทำงาน เราสังเกตว่าเค้าคุยกับเราน้อยลง และชอบเงียบหายไปเรื่อยๆๆ คือแบบเราก็พูดนะว่าเป้นอะไรมากหรือป่าว ทำไหมเราคุยกันน้อยลง ไม่เหมือนเดิมเลย รู้สึกอะไรอยู่ เขาก็ตอบมาว่า อย่าคิดมาก อย่าพูดประชด -ดันก็พอ มันจะกลายเป็นความเบื่อ น่ารำคาน พอเราเจอคำพูดนี้เราก็ร้องไห้ค่ะ อยู่ๆก็แบบพูดแบบนี้มาได้ยังไง พอวันอังคาร วันพุธ พฤหัส ศุกร์ เขาก็เริ่มหายๆไป ทักบ้าง เงียบบ้าง โทรน้อยลง เราก็ทักไปไลน์ไปแต่ก็ไม่ค่อยอ่าน ไม่มีคำตอบให้เราเลย เสาอาทิตย์ ก็หายไปเลย ไม่ติดต่อ
จนวันจันทร์ที่ 11 กรกฎาคม เราตั้งใจลางาน เพื่อจะไปหาเขาที่ทำงาน คือที่ทำงานเขาอยุ่ฝูงบินค่ะ เราก็แลกบัตรเพื่อเข้าไปหาเขา และจะมีประตูที่ห้ามบุคคลภายนอกเข้า ซึ่งเราได้โอกาสเข้าประตูไปตอนที่มีรถยนต์คนอื่นๆ เราก็เดินเข้าไปที่ทำงาน พี่ๆที่ทำงานเขาก็พยายามติดต่อให้ค่ะ (ซึ่งตอนนั้นเขาไปกินข้าว+ตัดผมข้างนอก) พี่ๆที่ทำงานเขาก็ให้นั่งรถ และติดต่อให้เขามาหา จนเจอกันเราก็ร้องไห้ เราก็ถามว่าหายไปไหน ทำไมไม่ติดต่อ ทำไมไม่เห้นใจกันบ้างเลย เขาก็บอกว่าทำไหมมาถึงที่นี้ เราก้บอกว่าเราคิดถึง คิดถึงมาก พูดไปน้ำตาไหลไป เขาก็บอกว่าทำไมผอมแบบนี้ ทำไมไม่กินข้าว ทำไมไม่ดุแลตัวเองเลย เขาก็พาเรากลับห้องไปคุยกันที่ห้อง พอถึงห้องเราก็ร้องไห้หนักมาก แค่เห็นหน้าเขาเราก็ร้องแบบสายน้ำไหลเรื่อยๆ เขาก้บอกว่าพี่ไม่ได้ไปไหน พี่อยู่บ้านแค่ไม่ได้คุยไม่ได้โทรไม่ติดต่อ พี่เบื่อพี่ว่าเราอะอย่าพูดมากได้ไหม อย่าปากเสีย เราจึงถามเขาว่ายังเป้นเมียไหม ยังเป้นคนสำคัญอยู่ไหม ยังรักอยู่ไหม เขาก้ตอบเป็นทุกอย่างเหมือนเดิม และเขาก้บอกว่าต้องไปทำงานต่อ เด่วตอนเย็นเลิกงานพี่จะกลับบ้านก่อน และจะไปรับที่ทำงานนะ รอนะรอ อย่ากลับเองล่ะ อย่างอแงง อย่างี่เง่า วันอื่นๆผ่านไปก็คุยกันบ้าง โทรหาบ้าง ทักมาบ้าง
จนมาวันพุธเขามาหาที่ทำงานค่ะ ก้พาไปทานข้าว ก้คุยปกติแต่ก็ยังมีเล่นต่อหน้า และก็เงียบๆใส่กัน ก็ปกติ
จนตกดึกเราก็ปล่อยให้เขาเล่นนะ เราไม่พูดประชดประชันละ ไม่ปากเสียแล้ว พอถึงเวลากนอนพี่เขาก่ายหน้าผาก ซึ่งเราจะไม่ชอบมากๆเวลานอนก่านหน้าผากเราจะเอามือเขาลงมาแล้วให้นอนปกติ เราก็ถามว่าเป้นอะไร เครียดอะไร บอกได้ไหม มีอะไรก้คุยกัน อย่าเงียบแบบนี้ อย่าหายไปได้ไหม อย่าหนีปัญหา มีอะไรกลุ้มใจบอกกัน เขาก็บอกว่า “เครียดเล่นบอลเสีย ไม่รู้จะเอาเงินไหนไปใช้ และพรุ่งนี้มีกินเลี้ยงฝูง พอดีเอาเงินกินเลี้ยงมาหมุนเล่นพนันไปก่อน คิดว่าจะได้ก็ไม่ได้ เราเลยถามไปว่า เสียเท่าไร แล้วเงินที่ไปยืมฝูงมาเท่าไรเขาตอบว่า ก็เยอะอยู่เหมือนกัน เราเลยแบบบ่นๆ ว่าทำไมรู้ว่าไม่ใช่เงินตัวเองก้ยังจะเอามาใช้ เอามาเล่นไร้ประโยชน์ ซึ่งตอนนั้นเครียดมากแล้วพูดกับเราว่า ไม่ช่วยก็อย่ามาพูด
เราถามว่าต้องการเท่าไร ? เขาตอบ ประมาณ 10000 บาท เราเลยบอกโอเคร จะช่วย จะพยายามหาเงินให้ แต่ต้องการวันไหน ?ตอนไหน ? เขาตอบว่าพรุ่งนี้วันศุกร์ ตอนบ่าย เราตอบโอเคจะพยายามหาให้ได้ชัวร์
เราถามไปว่า จะคืนตอนไหน? เขาตอบว่าวันศุกร์ตอนค่ำ เราก็โล่งใจค่ะว่าต้องได้คืนแน่ๆ
ตอนเช้าวันศุกร์ค่ะ เราก็คุยกันมากขึ้นนะคะ ทักมากขึ้น ถามเรามากขึ้น เราบอกว่าโอนไปแล้วนะ หลังจากนั้นเขาก็หายไป ไม่ติดต่อ ไม่ตาม เราทักเขาทั้งในไลน์ ก็ไม่อ่าน ในFBก็ไม่อ่านไม่เล่น และโทรหาก็ไม่รับ ให้เพื่อนโทรหาก็ไม่รับ โทรไปเบอรบ้านบ้าง ก็ไม่รับเพราะไม่มีคนอยู่บ้าน เราเองก็ท้อแท้นะ
ผ่านมา 5-6วันละค่ะ เราท้อแท้ เราโทรหาแม่ คุยทุกอย่างเรื่องระหว่างเราให้แม่ฟัง จึงเลือกไม่ตาม ไม่โทร ไม่ติดต่อเลย
สิ่งที่เขาเอาของเราไป ก็มีเงิน 8000 โทรศัพท์โนเกียเครื่องเล็ก ที่ชารจ์สายชารจ์ไอแพต
***ซึ่งเงิน 8000 ที่เราหามาได้ก็พยายามยืมแฟนพี่สาว ครึ่งหนึ่ง ยืมพี่สาวครึ่งหนึ่ง เพื่อจะช่วยให้เขาหายเครียด ทุกข์ใจ
แต่สิ่งที่เราทำ ทำไมเรากลับได้น้ำตา ได้ความเสียใจ ที่เขาทำแบบนี้
แค่อยากรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันถูกต้องหรอ? เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยทิ้ง ไม่เคยละเลย มันกะทันหันไปไหม ?
แม่เราเลยบอกว่าปล่อยเขาไป เขาจะเอาไปก็ให้เขาไป อย่าไปตามไม่ต้องทำอะไร มองไปอนาคตของเรา สิ่งที่ดีอยู่ตรงหน้า อย่าไปหวังอะไรกับผู้ชายผีพนัน เราก็ร้องไห้ เราร้องจนแม่บอก หนูร้องแม่ก็จะร้องนะ ใจเย็นๆ เขาไม่รักเรา แต่แม่รักหนูนะ เฮ้อ
(ทุกวันนี้เราก็ร้องไห้ค่ะ ร้องเพราะคิดถึงเขา เขาที่เคยแสนดี เขาที่เคยทำดีทำทุกอย่างเพื่อเราหายไปไหน ในวันที่เราทุกข์เขาไปไหน เราไม่กินข้าว ไม่คุยกับใครเลย เราเสียใจมากนะคะ คือแค้นก็แค้น เกลียดก็เกลียด เจ็บใจค่ะ ปวดใจค่ะ)