แบบนี้เรียกว่ารักหรอคะ

ตอนนี้ชีวิตสับสนหลายๆอย่างคะ มันอยู่ระหว่างการตัดสินใจคะว่าจะไปต่อหรือจะหยุดเท่านี้ เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ เราคบกับแฟนคนนี้มาได้เกือบ2ปีแล้วคะ เราทะเลาะกันบ่อยมาก และการทะเลาะทุกครั้งมีการลงไม้ลงมือตลอด และคำพูดที่ไม่ดีหลายๆอย่างหลุดมาจากปากของเขาและมีการพูดแบบทวงบุญคุณเพราะเราอยู่กับเขาคะ แต่ตัว จขกท ไม่เคยพูดคำหยาบเลยเนื่องจาก จขกท อายุน้อยกว่าแฟนมากเลยทำให้การทะเลาะกันในแต่ละครั้งไม่ยาวนานคือวันเดียวก็ดีกันแล้ว เรื่องที่ทะเลาะกันเรื่องเล็กๆน้อยคะเขาเป็นคนอารมณ์รุนแรงเวลาโกรธใครมาแค่พูดไม่ถูกใจเขาก็เป็นเรื่องแล้วคะ แต่หลังจากการทะเลาะกันทุกครั้งเขาก็จะมาง้อและขอโทษ เสมอและยอมรับว่าตัวเขาผิดเองเสมอ จขกท ก็ให้อภัยคะ เพราะเรารักเขาคะ และก็คิดเสมอว่าเดี๋ยวเขาก็ปรับปรุงนิสัยเจ้าอารมณ์ของเขา แต่ครั้งนี้คะมันก็เหมือนกับการทะเลาะกันเหมือนครั้งก่อนๆ แต่ตัว จขกท เริ่มคิดคะ ว่าที่เขาบอกว่าเขารักเรามาก รักเราคนเดียวเนี้ยมันจริงไหม เพราะคนรักกันเขาจะทนเห็นคนที่ตัวเองรักร้องไห้ได้หรอ แล้วตลอดระยะเวลาที่คบกันผู้ใหญ่ของ จขกท เอง และของเขาไม่มีใครรับรู้เลย ก็กลับมาคิดว่าเขาจริงใจกับเราจริงๆหรอ
ตอนนี้ จขกท สับสนคะ ว่าจะใช้สมองหรือใช้ใจ ถ้าสมองบอกให้ไปเหอะ เพราะลูกก็ไม่มีด้วยกันไปเหอะ อยู่คนเดียวเหอะอนาคตครอบครัวพ่อแม่พี่น้องรออยู่ แต่ใจน่ะสิคะยังรัก รักมาก ตัดไม่ได้สักที  ขอความมคิดเห็นหน่อยคะว่าเราควรทำยังไงก็เรื่องนี้
ขอบคุณคะ