เราเริ่มคบกันช่วง ม.6 ครับ
เป็นเพื่อนร่วมห้องช่วงมอปลายด้วยกัน
เขาคือแฟนคนแรกของผม และคนเดียวในตอนนี้
คบกันมา 1 ปี ผมไม่เคยจะทำอะไรดีดีให้เลย มีแต่ทำให้เธอเสียใจ
ไม่เคยสนใจเธอ ไม่เคยใส่ใจเธอ ทะเลาะกันบ่อยเรื่องนี้
ก็อย่างที่บอกว่าเขาคือแฟนคนแรกของผม
ผมจึงไม่รู้ว่าการมีแฟนเขาต้องทำอย่างไรบ้าง ผมวางตัวไม่ถูก
ส่วนตัวเขาก็เคยมีแฟนมาก่อนแล้ว เขาไม่ได้มีเราเป็นคนแรก
และเขาก็พยายามเข้าใจเราว่า เราวางตัวในฐานะแฟนไม่ถูก จนทนกันมาได้ 1 ปี เต็มๆ
แต่คนที่บอกเลิกนั้นไม่ใช่เขา ดันเป็นตัวผมเองที่งี่เง่าไปบอกเลิกเขาทั้งๆที่เขาดีกับเราทุกอย่าง
เชื่อไหมครับ 1 ปีที่คบกันมาทุกเทศกาลต่างๆ เราเจอมาหมด เช่น ปีใหม่ วาเลนไทน์ ลอยกระทง เป็นต้น
แต่เราไม่เคยได้ไปไหนด้วยกันเลย ที่รู้สึกผิดที่สุดคือ ลอยกระทง เขาพยายามชวนผม ขอร้องผมให้ผมเป็นกับเธอและเพื่อนกลุ่มใหญ่ๆ
แต่ผมไม่ยอมไป คือที่ผมไม่ยอมไปเพราะว่าผมเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากกกกกก ผมกลัวโดนเพื่อนแซว
ซึ่งมันเป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหมครับ สำหรับการแซวว่าไปเที่ยวกับแฟน แต่สำหรับผมผมรู้สึกไม่ชอบ ก็เลยทำให้ไม่ได้ไป
และมีอีกเรื่องคือช่วงก่อนที่เราจะคบกัน เขามีคนจีบๆและคุยๆกันอยู่กับผู้ชายอีกนึงคน ผมเป็นคนมาที่หลังแต่เขาตกลงคบกับผมก่อน
ส่วนผู้ชายคนนั้นที่เธอเคยคุย เขาก็ค่อนข้างจะเกาะแกะพอสมควร เขาเหมือนไม่พอใจที่อยู่ดีดีผมไปแทรกระหว่างที่เขากำลังจีบๆกันอยู่
และผมได้ยินมาว่าเขาก็จะไปลอยกระทงด้วย จึงเป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ได้ไปลอยกระทงกับเธอ แต่สุดท้ายผู้ชายคนที่ว่าไม่ได้ไป
เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่ยอมไปด้วยเพราะผมไม่ได้บอกเธอว่าทำไมไม่ยอมไปกับเธอ
จนกระทั่งเข้าสู่มหาลัยเรา 2 คน ได้อยู่ไกลกัน ผมแอดติดมหาลัยต่างจังหวัด ส่วนเธออยู่ในกรุงเทพ แต่ก็ไม่ได้ไกลกันมาก
ผมก็กลับมากรุงเทพตลอดระหว่างหยุดเสาร์ อาทิตย์ แต่เราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะพ่อกับแม่เธอค่อยข้างห่วงลูกไม่ค่อยได้ปล่อย
จึงทำให้เราห่างกัน ทำให้ผมคิดมากกลัวว่าเธอมีคนอื่นหรือเปล่า ที่ไม่ยอมมาเจอกัน จริงๆผมก็พอรู้แหละครับ
ว่าครอบครัวเขาหวงลูกสาว แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ผมเป็นคนคิดมากและงี่เง่าแถมขี้หึงอีกต่างหาก
สุดท้ายผมบอกเลิกเธอทั้งๆที่เธอก็ผิดไม่ได้ ผมบอกเลิกเธอหลายครั้ง แต่ผมก็ง้อขอโทษเธอก็กลับมาคืนดีกัน
พอบอกเลิกกันหลายๆครั้งเข้า สุดท้ายเราก็เลิกกันจริงๆ เป็นเพราะความงี่เง่าของผม กลัวว่าเธอจะไปมีคนอื่น
ผมง้อเธอได้สักพักสุดท้ายก็ต้องตัดใจ บล็อคการติดต่อเธอทุกอย่างในไลน์และเฟสบุ๊ค เฟสบุ๊คบล็อคอย่างเดียวไม่พอ ลบเพื่อนอีกต่างหาก
ไม่อยากเห็นเวลาเธอมีแฟนใหม่ ลบรูปของเธอในโทรศัพท์ ร้องไห้คนเดียวที่หอ เศร้านานมาก พอเศร้ามาสักพัก
สุดท้ายก็เลิกบล็อคเธอและแอดไป แล้วก็ลบใหม่ ตอนนั้นผมสับสนมากว่าจะทำอย่างไร
(ใจนึงอยากแอดไปดูว่าเธอเป็นอย่างไรสบายดีหรือเปล่า แต่อีกใจนึงก็ไม่อยากเห็นว่าเธอมีความสุขสุดๆเมื่อไม่มีเรา)
แต่เธอก็ทักมาคุยตามปกติแซวๆกันบ้างแบบที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟส แต่ผมตอบแบบเหมือนไม่อยากคุยถามคำตอบคำ
เพราะตอนนั้นคิดแค่ว่า จะทักมาเพื่อทำไม ในเมื่อก็ไม่ได้กลับไปคบกัน(ทักมาคุยกันเหมือนตอนเป็นแฟน คิดถึง กินข้าวยัง ทำอะไร ประมาณนี้ ซึ่งคนทั่วไปอาจจะคิดว่าปกติสำหรับแฟนเก่า) แต่เรายังอยากกลับมาคบกับเขา แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมกลับมาเราก็ยังไม่อยากคุยอะไรแบบนี้
และเธอก็เลิกทักไปเพราะเราตอบเหมือนไม่อยากคุย
เลิกกันตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 จนบัดนี้เรียนจบเริ่มทำงาน ก็คิดถึงเธอมาตลอดแต่ก็ไม่กล้าทักไปมากนักเพราะเขามีแฟนแล้ว
แต่เมื่อ 2 วันก่อนมีเพื่อนรุ่นเดียวกันได้เสียชีวิตจึงทำให้ได้ไปงานศพเพื่อน จึงได้เจอเขาซึ่งมางานเหมือนกัน แต่เราก็ไม่ได้คุยกัน
ทั้งๆที่อยากคุยเพราะผมกลัวโดนเพื่อนแซวนั่นแหละจึงทำให้ไม่กล้าไปทัก จนงานเลิกกลับบ้านผมจึงทักเธอเฟสไป
และได้คุยกันประมาณ 2 วันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก วันนี้เป็นวันที่ 3 ไม่รู้เธอจะทักมาไหม ส่วน 2 วันก่อนนั้นผมเป็นคนทักเธอไป
ที่วันนี้ผมไม่อยากทักเธอไปก็เพราะว่าเกรงใจแฟนเขาและเขาอ่านหนังสือทำข้อสอบอะไรสักอย่างจึงไม่อยากรบกวนแล้ว
1 ปีที่คบกันมาผมไม่เคยทำอะไรให้เลยจึงรู้สึกอยากกลับไปแก้ไขอะไรบางอย่าง
แต่ผมยังไม่มั่นใจว่าที่อยากกลับไปคบแค่อยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดหรือยังรักเขาอยู่แน่ๆ
ลึกๆแล้วผมรู้สึกว่าผมยังรักเขานะ
ปล.จึงๆมีสิ่งที่ผมงี่เง่าอีกมากมาย อธิบายได้ไม่หมด และคำพูดอาจจะวกไปวนมาอ่านแล้วรู้สึกงงๆ ก็ขออภัยด้วยครับ
ปล2.ใครที่คิดว่าลบรูปแล้วทำให้ดีขึ้น คิดผิดสุดๆเลยครับ สุดท้ายเราลืมเขาไม่ได้อยากได้รูปกลับมา ก็ทำไม่ได้โคตรเสียดายเลยครับ
คบกันมา 1 ปี เลิกกัน 4-5 ปีแล้ว ไม่เคยลืมเธอได้สักที เป็นเพราะรักหรือรู้สึกผิด ?
เป็นเพื่อนร่วมห้องช่วงมอปลายด้วยกัน
เขาคือแฟนคนแรกของผม และคนเดียวในตอนนี้
คบกันมา 1 ปี ผมไม่เคยจะทำอะไรดีดีให้เลย มีแต่ทำให้เธอเสียใจ
ไม่เคยสนใจเธอ ไม่เคยใส่ใจเธอ ทะเลาะกันบ่อยเรื่องนี้
ก็อย่างที่บอกว่าเขาคือแฟนคนแรกของผม
ผมจึงไม่รู้ว่าการมีแฟนเขาต้องทำอย่างไรบ้าง ผมวางตัวไม่ถูก
ส่วนตัวเขาก็เคยมีแฟนมาก่อนแล้ว เขาไม่ได้มีเราเป็นคนแรก
และเขาก็พยายามเข้าใจเราว่า เราวางตัวในฐานะแฟนไม่ถูก จนทนกันมาได้ 1 ปี เต็มๆ
แต่คนที่บอกเลิกนั้นไม่ใช่เขา ดันเป็นตัวผมเองที่งี่เง่าไปบอกเลิกเขาทั้งๆที่เขาดีกับเราทุกอย่าง
เชื่อไหมครับ 1 ปีที่คบกันมาทุกเทศกาลต่างๆ เราเจอมาหมด เช่น ปีใหม่ วาเลนไทน์ ลอยกระทง เป็นต้น
แต่เราไม่เคยได้ไปไหนด้วยกันเลย ที่รู้สึกผิดที่สุดคือ ลอยกระทง เขาพยายามชวนผม ขอร้องผมให้ผมเป็นกับเธอและเพื่อนกลุ่มใหญ่ๆ
แต่ผมไม่ยอมไป คือที่ผมไม่ยอมไปเพราะว่าผมเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากกกกกก ผมกลัวโดนเพื่อนแซว
ซึ่งมันเป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหมครับ สำหรับการแซวว่าไปเที่ยวกับแฟน แต่สำหรับผมผมรู้สึกไม่ชอบ ก็เลยทำให้ไม่ได้ไป
และมีอีกเรื่องคือช่วงก่อนที่เราจะคบกัน เขามีคนจีบๆและคุยๆกันอยู่กับผู้ชายอีกนึงคน ผมเป็นคนมาที่หลังแต่เขาตกลงคบกับผมก่อน
ส่วนผู้ชายคนนั้นที่เธอเคยคุย เขาก็ค่อนข้างจะเกาะแกะพอสมควร เขาเหมือนไม่พอใจที่อยู่ดีดีผมไปแทรกระหว่างที่เขากำลังจีบๆกันอยู่
และผมได้ยินมาว่าเขาก็จะไปลอยกระทงด้วย จึงเป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ได้ไปลอยกระทงกับเธอ แต่สุดท้ายผู้ชายคนที่ว่าไม่ได้ไป
เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่ยอมไปด้วยเพราะผมไม่ได้บอกเธอว่าทำไมไม่ยอมไปกับเธอ
จนกระทั่งเข้าสู่มหาลัยเรา 2 คน ได้อยู่ไกลกัน ผมแอดติดมหาลัยต่างจังหวัด ส่วนเธออยู่ในกรุงเทพ แต่ก็ไม่ได้ไกลกันมาก
ผมก็กลับมากรุงเทพตลอดระหว่างหยุดเสาร์ อาทิตย์ แต่เราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะพ่อกับแม่เธอค่อยข้างห่วงลูกไม่ค่อยได้ปล่อย
จึงทำให้เราห่างกัน ทำให้ผมคิดมากกลัวว่าเธอมีคนอื่นหรือเปล่า ที่ไม่ยอมมาเจอกัน จริงๆผมก็พอรู้แหละครับ
ว่าครอบครัวเขาหวงลูกสาว แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ผมเป็นคนคิดมากและงี่เง่าแถมขี้หึงอีกต่างหาก
สุดท้ายผมบอกเลิกเธอทั้งๆที่เธอก็ผิดไม่ได้ ผมบอกเลิกเธอหลายครั้ง แต่ผมก็ง้อขอโทษเธอก็กลับมาคืนดีกัน
พอบอกเลิกกันหลายๆครั้งเข้า สุดท้ายเราก็เลิกกันจริงๆ เป็นเพราะความงี่เง่าของผม กลัวว่าเธอจะไปมีคนอื่น
ผมง้อเธอได้สักพักสุดท้ายก็ต้องตัดใจ บล็อคการติดต่อเธอทุกอย่างในไลน์และเฟสบุ๊ค เฟสบุ๊คบล็อคอย่างเดียวไม่พอ ลบเพื่อนอีกต่างหาก
ไม่อยากเห็นเวลาเธอมีแฟนใหม่ ลบรูปของเธอในโทรศัพท์ ร้องไห้คนเดียวที่หอ เศร้านานมาก พอเศร้ามาสักพัก
สุดท้ายก็เลิกบล็อคเธอและแอดไป แล้วก็ลบใหม่ ตอนนั้นผมสับสนมากว่าจะทำอย่างไร
(ใจนึงอยากแอดไปดูว่าเธอเป็นอย่างไรสบายดีหรือเปล่า แต่อีกใจนึงก็ไม่อยากเห็นว่าเธอมีความสุขสุดๆเมื่อไม่มีเรา)
แต่เธอก็ทักมาคุยตามปกติแซวๆกันบ้างแบบที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟส แต่ผมตอบแบบเหมือนไม่อยากคุยถามคำตอบคำ
เพราะตอนนั้นคิดแค่ว่า จะทักมาเพื่อทำไม ในเมื่อก็ไม่ได้กลับไปคบกัน(ทักมาคุยกันเหมือนตอนเป็นแฟน คิดถึง กินข้าวยัง ทำอะไร ประมาณนี้ ซึ่งคนทั่วไปอาจจะคิดว่าปกติสำหรับแฟนเก่า) แต่เรายังอยากกลับมาคบกับเขา แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมกลับมาเราก็ยังไม่อยากคุยอะไรแบบนี้
และเธอก็เลิกทักไปเพราะเราตอบเหมือนไม่อยากคุย
เลิกกันตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 จนบัดนี้เรียนจบเริ่มทำงาน ก็คิดถึงเธอมาตลอดแต่ก็ไม่กล้าทักไปมากนักเพราะเขามีแฟนแล้ว
แต่เมื่อ 2 วันก่อนมีเพื่อนรุ่นเดียวกันได้เสียชีวิตจึงทำให้ได้ไปงานศพเพื่อน จึงได้เจอเขาซึ่งมางานเหมือนกัน แต่เราก็ไม่ได้คุยกัน
ทั้งๆที่อยากคุยเพราะผมกลัวโดนเพื่อนแซวนั่นแหละจึงทำให้ไม่กล้าไปทัก จนงานเลิกกลับบ้านผมจึงทักเธอเฟสไป
และได้คุยกันประมาณ 2 วันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก วันนี้เป็นวันที่ 3 ไม่รู้เธอจะทักมาไหม ส่วน 2 วันก่อนนั้นผมเป็นคนทักเธอไป
ที่วันนี้ผมไม่อยากทักเธอไปก็เพราะว่าเกรงใจแฟนเขาและเขาอ่านหนังสือทำข้อสอบอะไรสักอย่างจึงไม่อยากรบกวนแล้ว
1 ปีที่คบกันมาผมไม่เคยทำอะไรให้เลยจึงรู้สึกอยากกลับไปแก้ไขอะไรบางอย่าง
แต่ผมยังไม่มั่นใจว่าที่อยากกลับไปคบแค่อยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดหรือยังรักเขาอยู่แน่ๆ
ลึกๆแล้วผมรู้สึกว่าผมยังรักเขานะ
ปล.จึงๆมีสิ่งที่ผมงี่เง่าอีกมากมาย อธิบายได้ไม่หมด และคำพูดอาจจะวกไปวนมาอ่านแล้วรู้สึกงงๆ ก็ขออภัยด้วยครับ
ปล2.ใครที่คิดว่าลบรูปแล้วทำให้ดีขึ้น คิดผิดสุดๆเลยครับ สุดท้ายเราลืมเขาไม่ได้อยากได้รูปกลับมา ก็ทำไม่ได้โคตรเสียดายเลยครับ