คือเรื่องของเราคบกับแฟนมานานแล้วก็หลายปีแล้วค่ะแต่เราเป็นคนที่งี่เง่าแต่เพราะรักค่ะถึงเป็นมาช่วงหลังๆมันมีช่วงเวลาเริ่มต้นคือเราเริ่มทะเลาะกันหนักๆจนกลายเป็นเรื่องที่ใหญ่ขึ้นจนเราบอกเลิกเขาคือเราอยู่ด้วยกันมานานคำบอกเลิกเราเข้าใจว่ามันแรงแต่เราอยากฟังแค่คำว่า "ไม่เอาไม่ไปไหนจะอยู่ด้วย"แค่นี้เองจริงๆแต่เขาไป ตอนแรกเราก็คิดว่าคงจะไม่เลอกจริงๆเดี๋ยวก็คงกลับมาคุยกันพอตอนวันเกิดเขาเราก็รอสถานที่ที่เรารอเขาพร้อมที่จะกลับบ้านด้วยพอเขาเดินมาเพื่อนเราก็แซวร้องเพลงแฮปปี้เบริดเดย์เขาก็หัวเราะเขาเดินเข้ามาหาแล้วเขาไม่ถามเราหรือคุยกับเราสักคำเราคิดว่าวันเกิดเขาเรากะจะพาเขาไปหาไรกินแต่เขาเดินมาแล้วเดินไปเลยค่ะเดินแบบไม่สนใจเราแล้วตั้งแต่นั้นมาเรารู้สึกว่าการเลิกครั้งนี้มันเป็นการเลิกขั้นรุนแรงระหว่างเราสองคนเราก็คุยกันแต่ก็ไม่เหมือนเดิมแล้วเราเลิกกันมาประมาณ1เดือนได้แล้วมั้งค่ะเราเมื่อวานเราเลยตัดสินใจถามเขาว่า คิดว่าเราจะกลับมาคบกันอีกไหม เขาบอกกับเราว่า "ไม่รู้คิดไม่ออก" ทำเราหน้าชาไปทั้งหน้าแล้วเราพยายามตื้อนะพยายามง้อ ผ่านมาตอนเย็นตกดึกเราก็ถามเขาอีกว่า จะนับวันคบรอบต่อไหมเขาบอกเขา "หยุด" คือหยุดความสัมพันธ์ทุกอย่างๆ แต่เขาบอกเราว่าเขายังรักเราถ้าเขาเราจริงๆทำไมเขากลับมาหล่ะคะทำไมเขาต้องให้เราคิดมากคิดไปเองเรื่องบางเรื่องเราผ่านไรกันมาก็เยอะทำไมอยู่ๆเขาก็เปลี่ยนความคิดไปเขามีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเราเขาใช้ชีวิตโดยที่ไม่คิดมากทำไมเขาถึงทำได้ทำไมถึงตัดใจได้เร็วทั้งๆที่ไม่มีเราในชีวิตเขาหลายปีอยู่ค่ะที่คบกันเขาทำใจได้เร็วขนาดนี้เขาคงไม่ได้รู้สึกกับเราตั้งนานแล้วใช่ไหมคะเราก็คิดค่ะว่ารอเขากลับมาเพราะว่าคนนี้เราวาดฝันอนาคตไว้ด้วยกันมาตั้งเยอะเราใช้เวลาหลายๆปีกับเขาเราไม่เคยรักใครได้มากขนาดนี้เขาใช้เวลาประมาณ1ปีที่ตามจีบเราเราก็แพ้ความดีของเขาเหมือนกันเราเป็นคนรักใครยากไม่ค่อยเปิดใจกับใครง่ายๆเรากลับมาคิดดีดี "ว่าทำไมตอนนั้นเราไม่ทำดีดีกับเขา"
ยังรักยังห่วงแต่ไม่กลับมานี้หมายความว่าไงคะ