สวัสดีค่ะ เรื่องราวในวันนี้เป็นเรื่องที่อัดอั้นมานานและไม่รู้จะเลือกทางไหนดี
ถ้าจะให้เล่าก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อ4ปีก่อนค่ะ ดิฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังกับความรัก ถ้าหากรักใครก็จะดูแลคนๆนั้นอย่างดีค่ะ ที่ผ่านมาก็เคยมีแฟนมาเพียงคนเดียวและจบไม่สวย เลยครองตัวเป็นโสดจนได้พบกับแฟนคนปัจจุบัน ขอแทนว่า"เอ"นะค่ะ ฉันได้เจอกับเอเพราะเพื่อนเอมาจีบฉันค่ะ เราเลยได้เจอกันบ่อยเพราะเวลาเพื่อนเอจะชวนไปดูหนังหรือเที่ยวเขาก็จะชวนเอมาเป็นเพื่อนเสมอ ยอมรับค่ะว่าไม่ได้มีความรู้สึกชอบเพื่อนเอเลยสักนิด คือถ้าฉันไม่ชอบไม่ใช่หากลองคุยกันฉันก็จะบอกไปตรงๆค่ะ และฉันก็บอกเพื่อนเอไปตรงๆหลังจากนั้นฉันกับเอก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนผ่านไป1เดือน ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนที่ร้านเหล้าค่ะ ฉันได้เจอกับเอที่นั้นแต่ฉันจำเอไม่ได้ เอก็ขอเบอร์ฉันและเป็นครั้งแรกที่ฉันถูกใจผู้ชายคนนี้ด้วยคำพูดว่า"เราไม่ขอเบอร์เธอไปตั้งบนหิ้งหรอก" (ต้องบอกก่อนว่าฉันไม่ใช่คนสวยค่ะ แต่เป็นคนมีเสน่ห์แบบที่ถ้าอยู่ด้วยแล้วมักจะชอบนิสัยฉันค่ะ เลยมีคนไม่น้อยที่มาขอเบอร์ แจกขนมจีบ) หลังจากวันนั้นเราก็แยกย้ายกันและฉันก็คิดว่าคนที่เจอกันร้านเหล้าคงไม่จริงจังอะไร แต่มันไม่ใช่กับเอ เอโทรมาทุกวัน ไลน์หาทุกวัน แม้ฉันจะไม่ค่อยรับหรือตอบไลน์ เอก็ยังพยายามจนฉันใจอ่อนค่ะ ยอมเปิดใจ ยอมคุย ออกไปกินข้าว ดูหนังด้วย เอจีบฉันอยู่ประมาณ6เดือนคะ เราก็คบกันเป็นแฟน จากที่เรียนรู้กันมาฉันก็พอจะรู้จักนิสัยเอ คือเป็นคนขี้งอนมากกกกกก ด้วยความเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่เลยตามใจแบบสุดๆ แต่ฉันก็ไม่อะไรมากเพราะฉันเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรค่ะ โกรธง่ายหายเร็ว ผิดถูกก็ง้อหมด คือเรียกง่ายๆว่าเป็นฝ่ายยอมมาตลอด
เรื่องมันเริ่มเกิดขึ้นหลังจากที่เราคบกันได้2ปี ฉันตัดสินใจที่จะไปอยู่กับเอที่คอนโดค่ะ ที่บ้านทั้งสองฝ่ายก็รับรู้เพราะเอก็ขอหมั้นหมายฉันไว้เรียบร้อย ฉันอยากลองอยู่ด้วยกันก่อนแต่งสัก1-2ปีค่ะ ในช่วง3-4เดือนแรกที่อยู่ด้วยกันอะไรๆมันก็ดีไปหมดคะ เราสองคนต่างคนต่างทำงาน เลิกงานก็มาทำอาหารทานกันหรือออกไปทานข้าวนอกบ้านกัน สวีทกันเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลย แต่หลังจากนั้นมันเริ่มไม่ใช่คะ จากที่เคยทำอะไรด้วยกันกลายเป็นฉันที่ทำคนเดียว เช่น ทำงานบ้าน ทำกับข้าว เรียกว่าทุกอย่างเป็นฉันหมด เอไม่ทำอะไรเลย กลับมาก็ทิ้งของทุกสิ่งนั่งอยู่หน้าจอคอม หาหนังดู เล่นเกม ฉันก็เข้าใจค่ะเพราะบางทีงานเอก็เครียด เขาอาจอยากผ่อนคลาย(เอเป็นวิศวกร) ฉันก็ทำได้ไม่มีปัญหาเพราะมันก็ไม่หนักหนาอะไร อย่างที่คนเขาบอกว่าถ้ายอมแล้วเราก็ต้องยอมต่อๆไปมันเป็นเรื่องจริง! ช่วงเวลา1เดือนงานฉันที่ไม่ค่อยมีอะไรก็มีงานเข้ามากขึ้นทำให้กลับบ้านช้าขึ้น บางครั้งทำโอทีกลับบ้านก็3-4ทุ่ม สิ่งที่เจอคือห้องรกมาก! เหมือนกับผ่านสงครามอะไรสักอย่าง เสื้อผ้า จาน ทุกอย่างเอไม่ทำอะไรเลยค่ะ ฉันกลับมาเหนื่อยๆก็เห็นเอนั่งดูทีวี นั่งเล่นเกม ใจนี่แบบหดหู่มากๆเลยค่ะ เหนื่อยกายเหนื่อยใจ ฉันก็เลือกที่จะพูดกับเอว่า"ตัวไม่ช่วยทำงานบ้านเลย เค้าทำงานมาเหนื่อยนะ" เอก็เหมือนจะเข้าใจนะค่ะ ช่วยได้อยู่1-2วันก็กลับมาทำแบบเดิมและดูท่าจะมากกว่าเดิมด้วย จากที่แค่ไม่ช่วยงานบ้าน บ้านรก ก็เริ่มมีใช้งานค่ะ ไปหยิบนั้นให้หน่อย ไปหยิบนี้ให้หน่อย ไปซื้อนั้นให้ที คือเข้าใจอารมณ์เหนื่อยๆกลับมาจากงานประโยคแรกที่ได้ยินจากคนรักคือ"ตัวเองหยิบน้ำในตู้เย็นให้หน่อย" (ทั้งๆที่ตัวเองอยู่ใกล้กว่าฉัน) หรือไม่ก็ "ตัวเองลงไปซื้อไก่ย่างใต้หอมาให้กินหน่อย" (หลังจากที่กลับมาเหนื่อยๆ) และที่หนักที่สุดค่ะ! "ตัวเองลุกมาต้มมาม่าให้เค้าหน่อย หิว" (ปลุกฉันขึ้นมาต้มมาม่าให้กินตอนตี2!! ทั้งที่ตัวเองก็ทำเองได้ ปล.ต้มน้ำใส่มาม่าคัพค่ะ) ฉันก็อดทน เพราะรักเลยคิดว่าจะทนได้ แต่เหมือนยิ่งทนมันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆจนทะเลาะกันค่ะ เราทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆมากๆ เอขอไปกินเหล้าวันเกิดเพื่อนค่ะ! ไม่ต้องคิดค่ะว่าฉันเป็นคนใจแคบไม่ให้แฟนไป ฉันให้เอไปค่ะ และก็ไม่ต้องคิดว่าจำกัดเวลาหรือเงินอะไรนะคะ ฉันไม่จำกัดเวลาอะไรเลย เป็นผู้หญิงใจกว้างมากกกก(เพื่อนด่าว่าแบบนี้)บอกให้เอไปและจัดชุดให้แฟนอย่างดี แต่ปัญหามันเกิดตรงที่เอบังคับให้ไปด้วยแล้วฉันไม่ยอมไปด้วยค่ะ คนมันเหนื่อย อยากนอนพัก ไม่อยากสังสรรค์ หลายๆคนคงเข้าใจ ถ้าติดวันหยุดฉันจะไปด้วยไม่อิดออดเลยค่ะแม้ไม่อยากไปก็ตาม (คือแรกๆไปกับกลุ่มเพื่อนแฟนก็สนุกดีค่ะ เฮฮากันตามประสาหนุ่มๆ แต่หลังๆเพื่อนเอที่เคยจีบฉันเริ่มมาเที่ยวด้วยและทำท่าทีชีกอใส่ฉัน รวมถึงเคยถึงขั้นรูปขาอ่อนฉันทั้งๆที่เอก็อยู่ข้างๆฉัน ฉันรังเกียจค่ะ เลยเกลียดขี้หน้าไปเลย-เรื่องนี้เอทราบและรู้ดีเวลาไปก็จะดูแลฉันไม่ยอมห่าง จนฉันเห็นว่าบางครั้งเอก็เลยไม่ค่อยสนุก) ต่อนะค่ะ! พอฉันยืนยันที่จะไม่ไป เอก็งี่เง่าไม่พอใจเลยค่ะ บอก"ถ้าตัวไม่ไป! เค้าก็ไม่ไป!" ฉันไม่เข้าใจเอเลยและนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันพูดความรู้สึกตัวเองออกมาแบบเหลืออดค่ะ "ตัวไม่คิดบ้างหรอว่าเค้าก็เหนื่อยเป็น ทำงานกลับมาก็ต้องมาทำงานบ้านที่ตัวไม่เคยช่วยอะไรเลย ไหนจะต้องเอาอกเอาใจตัวอีก เคยสนใจมั้ยว่าเค้าจะเหนื่อยแค่ไหน เคยถามมั้ยว่างานเป็นไงเหนื่อยมั้ย เคยคิดจะแบ่งเบาภาระกันบ้างมั้ย! นี่ขนาดยังไม่แต่งงานยังขนาดนี้ ต่อไปไม่หนักกว่านี้หรอ เข้าใจเค้าบ้าง!" ที่ระบายออะไปเยอะกว่านี้อีกค่ะ มันเหมือนกับความอดทนที่ระเบิดออกมาดังตู้ม! คือมันเหนือยและเหลืออดจริงๆค่ะ ตอนทะเลาะกันฉันคิดว่าเอจะง้อ จะขอโทษฉันแต่ไม่เลยค่ะ สิ่งที่เอทำคือเงียบและนอน นอนหลับไปจริงๆค่ะ! ไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดหรือไม่สนแม้ฉันที่ร้องไห้เป็นคนบ้าเลย ตอนนั้นในหัวคิดได้แค่ทำไมต้องเจอแบบนี้! ควรพอดีกว่าไหม! แต่ก็เพราะรัก ฉันเลยพยายามให้ตัวเองใจเย็น คิดว่าพรุ่งนี้จะคุยกันให้รู้เรื่องอีกที แต่พอฉันตื่นมาเอก็ไม่อยู่แล้วค่ะ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าทั้งๆที่ฉันยังมีความรู้สึกค้างคา อยากคุยกันให้รู้เรื่อง แต่เหมือนเอจะหนีปัญหาค่ะ หลบที่จะเจอฉันเพราะพอตอนค่ำฉันกลับมาเอก็นอนไปแล้ว ฉันเลยเก็บข้าวของจะไปอยู่ที่อื่นค่ะ มันทนไม่ได้แล้วที่คนที่ควรโกรธอย่างฉันเป็นอากาศแบบนี้ ฉันไม่เคยงี่เง่า ไม่เคยระแวง ไม่เคยเช็ค ไม่เคยจับผิดอะไรเขาเลย แต่ก็เหมือนไม่ดีพอสำหรับเออยู่ดี
************เดี๋ยวมาต่อค่ะ***********
ฉันควรพอหรือเดินต่อไป....?
ถ้าจะให้เล่าก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อ4ปีก่อนค่ะ ดิฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังกับความรัก ถ้าหากรักใครก็จะดูแลคนๆนั้นอย่างดีค่ะ ที่ผ่านมาก็เคยมีแฟนมาเพียงคนเดียวและจบไม่สวย เลยครองตัวเป็นโสดจนได้พบกับแฟนคนปัจจุบัน ขอแทนว่า"เอ"นะค่ะ ฉันได้เจอกับเอเพราะเพื่อนเอมาจีบฉันค่ะ เราเลยได้เจอกันบ่อยเพราะเวลาเพื่อนเอจะชวนไปดูหนังหรือเที่ยวเขาก็จะชวนเอมาเป็นเพื่อนเสมอ ยอมรับค่ะว่าไม่ได้มีความรู้สึกชอบเพื่อนเอเลยสักนิด คือถ้าฉันไม่ชอบไม่ใช่หากลองคุยกันฉันก็จะบอกไปตรงๆค่ะ และฉันก็บอกเพื่อนเอไปตรงๆหลังจากนั้นฉันกับเอก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนผ่านไป1เดือน ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนที่ร้านเหล้าค่ะ ฉันได้เจอกับเอที่นั้นแต่ฉันจำเอไม่ได้ เอก็ขอเบอร์ฉันและเป็นครั้งแรกที่ฉันถูกใจผู้ชายคนนี้ด้วยคำพูดว่า"เราไม่ขอเบอร์เธอไปตั้งบนหิ้งหรอก" (ต้องบอกก่อนว่าฉันไม่ใช่คนสวยค่ะ แต่เป็นคนมีเสน่ห์แบบที่ถ้าอยู่ด้วยแล้วมักจะชอบนิสัยฉันค่ะ เลยมีคนไม่น้อยที่มาขอเบอร์ แจกขนมจีบ) หลังจากวันนั้นเราก็แยกย้ายกันและฉันก็คิดว่าคนที่เจอกันร้านเหล้าคงไม่จริงจังอะไร แต่มันไม่ใช่กับเอ เอโทรมาทุกวัน ไลน์หาทุกวัน แม้ฉันจะไม่ค่อยรับหรือตอบไลน์ เอก็ยังพยายามจนฉันใจอ่อนค่ะ ยอมเปิดใจ ยอมคุย ออกไปกินข้าว ดูหนังด้วย เอจีบฉันอยู่ประมาณ6เดือนคะ เราก็คบกันเป็นแฟน จากที่เรียนรู้กันมาฉันก็พอจะรู้จักนิสัยเอ คือเป็นคนขี้งอนมากกกกกก ด้วยความเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่เลยตามใจแบบสุดๆ แต่ฉันก็ไม่อะไรมากเพราะฉันเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรค่ะ โกรธง่ายหายเร็ว ผิดถูกก็ง้อหมด คือเรียกง่ายๆว่าเป็นฝ่ายยอมมาตลอด
เรื่องมันเริ่มเกิดขึ้นหลังจากที่เราคบกันได้2ปี ฉันตัดสินใจที่จะไปอยู่กับเอที่คอนโดค่ะ ที่บ้านทั้งสองฝ่ายก็รับรู้เพราะเอก็ขอหมั้นหมายฉันไว้เรียบร้อย ฉันอยากลองอยู่ด้วยกันก่อนแต่งสัก1-2ปีค่ะ ในช่วง3-4เดือนแรกที่อยู่ด้วยกันอะไรๆมันก็ดีไปหมดคะ เราสองคนต่างคนต่างทำงาน เลิกงานก็มาทำอาหารทานกันหรือออกไปทานข้าวนอกบ้านกัน สวีทกันเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลย แต่หลังจากนั้นมันเริ่มไม่ใช่คะ จากที่เคยทำอะไรด้วยกันกลายเป็นฉันที่ทำคนเดียว เช่น ทำงานบ้าน ทำกับข้าว เรียกว่าทุกอย่างเป็นฉันหมด เอไม่ทำอะไรเลย กลับมาก็ทิ้งของทุกสิ่งนั่งอยู่หน้าจอคอม หาหนังดู เล่นเกม ฉันก็เข้าใจค่ะเพราะบางทีงานเอก็เครียด เขาอาจอยากผ่อนคลาย(เอเป็นวิศวกร) ฉันก็ทำได้ไม่มีปัญหาเพราะมันก็ไม่หนักหนาอะไร อย่างที่คนเขาบอกว่าถ้ายอมแล้วเราก็ต้องยอมต่อๆไปมันเป็นเรื่องจริง! ช่วงเวลา1เดือนงานฉันที่ไม่ค่อยมีอะไรก็มีงานเข้ามากขึ้นทำให้กลับบ้านช้าขึ้น บางครั้งทำโอทีกลับบ้านก็3-4ทุ่ม สิ่งที่เจอคือห้องรกมาก! เหมือนกับผ่านสงครามอะไรสักอย่าง เสื้อผ้า จาน ทุกอย่างเอไม่ทำอะไรเลยค่ะ ฉันกลับมาเหนื่อยๆก็เห็นเอนั่งดูทีวี นั่งเล่นเกม ใจนี่แบบหดหู่มากๆเลยค่ะ เหนื่อยกายเหนื่อยใจ ฉันก็เลือกที่จะพูดกับเอว่า"ตัวไม่ช่วยทำงานบ้านเลย เค้าทำงานมาเหนื่อยนะ" เอก็เหมือนจะเข้าใจนะค่ะ ช่วยได้อยู่1-2วันก็กลับมาทำแบบเดิมและดูท่าจะมากกว่าเดิมด้วย จากที่แค่ไม่ช่วยงานบ้าน บ้านรก ก็เริ่มมีใช้งานค่ะ ไปหยิบนั้นให้หน่อย ไปหยิบนี้ให้หน่อย ไปซื้อนั้นให้ที คือเข้าใจอารมณ์เหนื่อยๆกลับมาจากงานประโยคแรกที่ได้ยินจากคนรักคือ"ตัวเองหยิบน้ำในตู้เย็นให้หน่อย" (ทั้งๆที่ตัวเองอยู่ใกล้กว่าฉัน) หรือไม่ก็ "ตัวเองลงไปซื้อไก่ย่างใต้หอมาให้กินหน่อย" (หลังจากที่กลับมาเหนื่อยๆ) และที่หนักที่สุดค่ะ! "ตัวเองลุกมาต้มมาม่าให้เค้าหน่อย หิว" (ปลุกฉันขึ้นมาต้มมาม่าให้กินตอนตี2!! ทั้งที่ตัวเองก็ทำเองได้ ปล.ต้มน้ำใส่มาม่าคัพค่ะ) ฉันก็อดทน เพราะรักเลยคิดว่าจะทนได้ แต่เหมือนยิ่งทนมันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆจนทะเลาะกันค่ะ เราทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆมากๆ เอขอไปกินเหล้าวันเกิดเพื่อนค่ะ! ไม่ต้องคิดค่ะว่าฉันเป็นคนใจแคบไม่ให้แฟนไป ฉันให้เอไปค่ะ และก็ไม่ต้องคิดว่าจำกัดเวลาหรือเงินอะไรนะคะ ฉันไม่จำกัดเวลาอะไรเลย เป็นผู้หญิงใจกว้างมากกกก(เพื่อนด่าว่าแบบนี้)บอกให้เอไปและจัดชุดให้แฟนอย่างดี แต่ปัญหามันเกิดตรงที่เอบังคับให้ไปด้วยแล้วฉันไม่ยอมไปด้วยค่ะ คนมันเหนื่อย อยากนอนพัก ไม่อยากสังสรรค์ หลายๆคนคงเข้าใจ ถ้าติดวันหยุดฉันจะไปด้วยไม่อิดออดเลยค่ะแม้ไม่อยากไปก็ตาม (คือแรกๆไปกับกลุ่มเพื่อนแฟนก็สนุกดีค่ะ เฮฮากันตามประสาหนุ่มๆ แต่หลังๆเพื่อนเอที่เคยจีบฉันเริ่มมาเที่ยวด้วยและทำท่าทีชีกอใส่ฉัน รวมถึงเคยถึงขั้นรูปขาอ่อนฉันทั้งๆที่เอก็อยู่ข้างๆฉัน ฉันรังเกียจค่ะ เลยเกลียดขี้หน้าไปเลย-เรื่องนี้เอทราบและรู้ดีเวลาไปก็จะดูแลฉันไม่ยอมห่าง จนฉันเห็นว่าบางครั้งเอก็เลยไม่ค่อยสนุก) ต่อนะค่ะ! พอฉันยืนยันที่จะไม่ไป เอก็งี่เง่าไม่พอใจเลยค่ะ บอก"ถ้าตัวไม่ไป! เค้าก็ไม่ไป!" ฉันไม่เข้าใจเอเลยและนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันพูดความรู้สึกตัวเองออกมาแบบเหลืออดค่ะ "ตัวไม่คิดบ้างหรอว่าเค้าก็เหนื่อยเป็น ทำงานกลับมาก็ต้องมาทำงานบ้านที่ตัวไม่เคยช่วยอะไรเลย ไหนจะต้องเอาอกเอาใจตัวอีก เคยสนใจมั้ยว่าเค้าจะเหนื่อยแค่ไหน เคยถามมั้ยว่างานเป็นไงเหนื่อยมั้ย เคยคิดจะแบ่งเบาภาระกันบ้างมั้ย! นี่ขนาดยังไม่แต่งงานยังขนาดนี้ ต่อไปไม่หนักกว่านี้หรอ เข้าใจเค้าบ้าง!" ที่ระบายออะไปเยอะกว่านี้อีกค่ะ มันเหมือนกับความอดทนที่ระเบิดออกมาดังตู้ม! คือมันเหนือยและเหลืออดจริงๆค่ะ ตอนทะเลาะกันฉันคิดว่าเอจะง้อ จะขอโทษฉันแต่ไม่เลยค่ะ สิ่งที่เอทำคือเงียบและนอน นอนหลับไปจริงๆค่ะ! ไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดหรือไม่สนแม้ฉันที่ร้องไห้เป็นคนบ้าเลย ตอนนั้นในหัวคิดได้แค่ทำไมต้องเจอแบบนี้! ควรพอดีกว่าไหม! แต่ก็เพราะรัก ฉันเลยพยายามให้ตัวเองใจเย็น คิดว่าพรุ่งนี้จะคุยกันให้รู้เรื่องอีกที แต่พอฉันตื่นมาเอก็ไม่อยู่แล้วค่ะ ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าทั้งๆที่ฉันยังมีความรู้สึกค้างคา อยากคุยกันให้รู้เรื่อง แต่เหมือนเอจะหนีปัญหาค่ะ หลบที่จะเจอฉันเพราะพอตอนค่ำฉันกลับมาเอก็นอนไปแล้ว ฉันเลยเก็บข้าวของจะไปอยู่ที่อื่นค่ะ มันทนไม่ได้แล้วที่คนที่ควรโกรธอย่างฉันเป็นอากาศแบบนี้ ฉันไม่เคยงี่เง่า ไม่เคยระแวง ไม่เคยเช็ค ไม่เคยจับผิดอะไรเขาเลย แต่ก็เหมือนไม่ดีพอสำหรับเออยู่ดี
************เดี๋ยวมาต่อค่ะ***********