ความรักที่สวยงามกับคนที่เลือกเกิดไม่ได้

ก่อนอื่นเลยต้องบอกก่อนนะค่ะเราเป็นสาวประเภทสองค่ะ เริ่มเรื่องเลยนะค่ะ เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ 4 กว่าปี่ที่แล้วค่ะ เกิดขึ้นตอนน้ำท่วมกรุงเทพ เราเป็นคนติดเกม ช่วงนั้นได้เล่นเกมส์ เกมส์หนึ่ง จนเราได้เจอผู้ชายคนหนึ่งแต่ความรักในเกมส์เราไม่คิดว่ามันจะมีจริงเลยและเราก็คือสาวสอง เราคุยกับผู้ชายคนนี้ได้สักระยะหนึ่งจนเริ่มมีการขอเบอร์ แต่การขอเบอร์ช่วงแรกๆคือการโทรนัดมาเล่นพร้อมกันกัน จนกระทั้งเราคุยกันไปคุยกันมานานร่วม3-4 เดือนเราจึงตัดสินใจคบกัน โทรคุยกันเฉกเช่นแฟนหนุ่มสาวคู่อื่น เราก็ยังคิดอยู่ว่าอีกพักเราก็คงต้องเลิกกันแต่สิ่งที่คิดมันไม่ใช่ มันมีทั้งความหวงหา เอื้ออาทร และความห่วงใยจนทำให้เราลืมไปว่าเราเป็นสาวสองคะ จนเราคบกันมาได้นานพอสมควรจึงตกลงเป็นแฟนกัน เราแลกรูป รายงานตัวและกิจกรรมที่คู่รักเขาทำกันรวมทั้งเขาด้วย ต้องขอบอกก่อนนะคะ เราอยู่คนละจังหวัดกันคะ เรามีโอกาสแค่ได้คุยกันคะในช่วงแรกเราไม่เคยเจอหน้ากันเลย จนย่างเข้าปี่ที่ 3 เราได้ตกงาน แต่การตกงานของเรา เราจงใจคะ เพราะเราทนกับคนที่ทำงานด้วยไม่ได้ จึงลาออกเป็นช่วงของใกล้จะปีใหม่พอดีคะ เขาจึงส่งเงินมาเพื่อให้เราไปหาในวันปีใหม่และแล้วสุดท้ายเราก็ได้เจอกันคะ เราเจอเขา เขาเจอเราแต่เขาก็ยังไม่รู้หรอกนะคะเราเป็นสาวสองเราใช่ชีวิตอยู่โดยที่เขาทำงานคะ ส่วนเราอยู่บ้านเฉยๆ เราอาศัยอยู่กับเขาราวๆ 3-4 เดือนคะ จึงตัดสินใจกลับกรุงเทพเพื่อหางานทำเพื่ีอจะช่วยกันแบ่งเบาเรื่องเงิน แต่แล้วเราทำไม่ได้ เราพยายามหางานร่วม 2 เดือนเต็ม แต่ก็ยังไม่ได้งานคะ เราจึงคุยกัน เขาชวนเราไปอยู่ด้วยและหางานทำที่นั้น ความสัมพันมันเริ่มจะลึกซึ้งมากไปอีก ระยะเวลาตอนนั้นที่เราคบกันเกือบจะ 4 ปีละค่ะ เราตัดสินใจทิ้งทุกอย่างที่อยู่ที่นี้เพื่อไปเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ในใจคิดเสมอนะคะว่าเราไม่ใช่ผู้หญิงวันหนึ่งยังไงเขาก็ไม่เอาเราอยู่ดีค่ะ แต่ความรักอ่ะนะค่ะ เราไปค่ะ เราตัดสินใจไปอยู่กับเขาทั้งๆที่รู้ว่าวันหนึ่งเขาต้องจากเราไปและคนที่เจ็บที่สุดคือเราแน่นอนค่ะ เราหางานทำอยู่ 2-3 เดือนค่ะ เราไม่สนว่าจะเป็นงานอะไร เราสนแต่ว่าเราต้องได้งานค่ะ เราเดินหางานเพราะเราไม่มีรถเราขับรถไม่แข็ง เราไม่สนด้วยว่าระยะทางหรือที่ที่เราไม่รู้จักจะยากหรือไกลแค่ไหนรู้อย่างเดียวว่าต้องหางานค่ะ เราเคยนะค่ะเดินจากประมาณวัดพระศรีไปจนถึงตลาดยิ่งเจริญอ่ะคะ ระยะทางราวๆประมาณนั้นเราไม่ท้อนะคะ เขาน่ะสิที่สงสารเราแต่เราไม่เคยบ่นนะค่ะว่าเราเหนื่อย เพราะเราเลือกมันแล้วนิน่ะจนได้งานหนึ่ง เราอาศัยอยู่บ้านเขาโดยที่เขาและคนในครอบครัวไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรถ้าพูดถึงความรักและการเอาใจใส่บอกเลยค่ะว่าไม่มีไรตกบกพร่องเลย ไม่ต่างจริงๆนะค่ะจากคู่รักหนุ่มสาวอื่นๆเขาดูแลเราดีมากจริงๆ บ้านเขาและระยะทางการมาทำงานของเรามันไกลเกิน เราเข้างานเป็นกะ แต่เขาทำงานเช้าเลิกเย็นจึงเป็นปัญหาเกี่ยวกับการเดินทางและค่าใช้จ่าย จึงตัดสินใจจะย้ายมาอยู่ที่ใกล้ที่ทำงานที่เราสามารถเดินไปทำงานได้ เราทำงานช่วยกันพยายามเก็บเงิน สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นค่ะ รถของเขาเสียในขณะที่เรายังไม่ได้ที่อยู่ ปัญญาที่ตามมาคือเราไม่มีเงินเก็บที่กำลังจะเริ่มเก็บต้องใช้ไปในการซ่อมรถ เราทำงานได้แค่ 3 เดือนคะ ไม่รู้จักใครส่วนเขาหายืมใครไม่ได้เลย เราจึงตัดสินใจคุยกับเจ้าของร้านที่เราทำงานเราขอเบิกเงินล่วงหน้ามา 5,000 ค่ะ ในตอนแรกเขาก็เหมือนไม่ยอมเพราะเราพึ่งเริ่มทำงานอ่ะนะคะ แต่แล้วเขาก็ให้ค่ะ เราโชคดีมากตอนนั้นเขาเหมือนคนที่ช่วยเราในยามยาก เราเอาเงินมาซ่อมรถค่ะ แต่ในความคิดเราเราอยากได้รถใหม่ไปเลยถ้ายังต้องอยู่อย่างนี้ แต่เขาไม่เอาค่ะเขาทิฐิสูงค่ะ เชื่อตัวเองและมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำมากค่ะ เราตามใจเขาเรายอมที่นั้งรถเก่าๆต่อไปค่ะ เราไม่สนหรอกค่ะว่าเก่าหรือใหม่เพียงขอแค่ได้อยู่ด้วยกันก็พอค่ะ และการอยู่ด้วยกันเขาพาเราออกงานใหญ่ๆบ้างนะค่ะ พาไปงานแต่งหรืองานศพแต่ก็ไม่มีใครสงสัยไรเลยในตัวเรา เขาเคยเราไปเจอเพื่อนเขาทั้งพ่อแม่ญาติพี่น้องอีกมากมาย ณ จุดจุดนี้คงมีคนสงสัยละสินะค่ะว่า แล้วเรื่องอย่างว่าละเขาไม่เคยขอหรือขืนใจไรเลย ยอมรับค่ะเขาขอแต่เราบ่ายเบียงตลอด เขาคือสุภาพบุรุษจริงๆค่ะ เราไม่ให้เขาก็ไม่ตื้อและไม่มีอาการใดๆทั้งสิ้น เราก็ยังรักกันดีอยู่ค่ะแต่ผู้ชายอ่ะนะคะ อยากก็อยากเราก็เข้าใจละคะ เราจึงให้เขามีความสุขในจุดๆหนึ่งเหมือนเพียงแต่นี้เขาก็พอใจนะค่ะ  เข้าเรื่องการใช้ชีวิตต่อนะค่ะ  เราทำงานต่างคนต่างทำงานค่ะ เราไม่มีเงินเก็บทั้งคู่ค่ะ พอเราจะเก็บเงินบ้างครั้งเราก็ป่วยเขาก็ป่วย เราใช้ชีวิตที่เรียบง่าย จนเราอยากเรากลับบ้านหลังช่วงปีใหม่ เราจึงขอลางานกลับมาบ้าน เรามาอยู่นี้ได้ประมาร 1 อาทิตย์ เรื่องการคุยกับคนอื่นเราไม่เคยเห็นค่ะ เขาไม่เคยนอกใจเราเลยสักครั้งเดียว ถ้าจับได้เขาก็จะบอกว่าไม่มีค่ะเป็นแบบนี้มาตลอด เราเชื่อใจเขามากค่ะ หลังจากกลับมาทำงานอีกครั้ง เราก็เลือกที่เข้ากะดึกมาขึ้นช่วงนี้ละคะเราไม่ค่อยได้เจอหรือพูดไรกันมากมายนัก เราชอบทำงานกะดึกคะ เพราะไม่ค่อยมีคนมากมายเหมือนตอนเช้า แต่ก็นะค่ะเรารักกันเราก็ต้องเชื่อใจกันค่ะ ส่วนใหญ่เป็นการเข้าใจผิดทั้งหมดค่ะ เราคนเดียวที่ชอบคิดมาก เขาวันๆเอาแต่ทำงาน กลับมาก็เล่นคอม เล่นคอมคือเล่นเกมส์อ่ะน่ะค่ะ เขาอายุมากพอสมควรอ่ะนะ แต่ความสุขเขาเราห้ามก็ได้แค่ปรามๆ เราอยู่ที่นี้กับเขามาร่วมจะ 6 เดือนค่ะ เราเริ่มรู้สึกแปลกๆ เราเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เคยได้ เรากลับไม่ได้เหมือนเดิม สิ่งที่เคยทำแต่ก็คิดมากละค่ะเขาเพียงเอ่ยว่าเพราะอยู่ด้วยกันไงละ บางครั้งอาจจะมีน้อยลงแต่จริงๆมันไม่น้อยไปเลย เราน้อยใจเขาอยู่บ่อยๆค่ะเพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆค่ะ จนตอนนี้เราเริ่มอยู่ตัวกันละ แต่ก็มีบางอย่างทำให้ต้องใช้เงินค่ะ รถคันเดิมของเขาเสียค่ะ แต่รอบนี้เขาตัดสินใจซื้อใหม่เลยค่ะ เพราะมันเกินเยียวยา เราก็เลยเหมือนต้องเริ่มไรใหม่อีกครั้งค่ะ เราทำงาน แต่มีบ้างที่ขี้เกียจเหนื่อย ท้อ เพื่อนร่วมงานต่างๆมันทำให้เราท้อ สิ่งหนึ่งที่คิดตลอดเลยคือเรื่องของเขาและเราค่ะ เราคิดตลอดว่าทำคนดีๆต้องมาจบกับกระเทยแบบเรา แต่เพราะเรารักเขามาก ณ ตอนนั้น จึงไม่อยากเสียเขาไปเพียงเสี้ยวนาที คิดตลอดว่าเราอยากบอกความจริงแต่ถ้าวันไหนที่เราบอกเราจะมีไรเขาอีกต่อไป เราจึงเลือกที่จะโกหกเขาไปเรื่อยๆค่ะ จนมาในระยะเราเบื่องานและปัญหาทางบ้านจึงจำเป็นจะต้องออกจากงาน เรื่องที่พีคที่สุดอยู่ตรงนี้ละคะ หลังจากที่เราตัดสินใจที่ผิดมากในความรักของเรา ของเราคือของเราคนเดียวนะค่ะไม่รวมกับเขา เราตัดสินใจออกงานและจะกลับมาหาทำสักเดือนสองเดือนเพื่อจะกลับไปเหมือนเดิมอีกครั้งค่ะ แต่การกลับมาทำให้เรารู้ว่าเขาพยายามจะมีคนอื่นมาตลอด และในที่สุดเขาคุยกับคนอื่นค่ะ คุยกันแบบพี่น้อง เรากลับมาเพียง 1 อาทิตย์ เราอาศัยเข้าเฟสเขาอ่านทุกอย่างที่เขาคุยกัน ข้อความต่างแรกดูคุยกันเล่นๆ แต่ถึงตอนนั้นและตอนนี้มันไม่ใช่ค่ะที่คิดละค่ะ เขาพยายามบอกเราว่ามันไม่มีไรเลยจริงๆ เราพยายามถามหาเหตุผลว่าเขาที่คุยคือใคร เราทราบค่ะเพื่อนร่วมงานและอีกอย่างเขาเลือกที่คุยกันทางเฟสและโทรศัพท์โดยไม่สนใจว่เรารอสายเลยค่ะ จนวันหนึ่งวันนั้นมาถึงค่ะ วันที่เขาบอกเลิกเรา เขาบอกว่าเขาสงสัยมานานแต่เลือกที่จะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว พยายามทำใจให้ลืมแต่ไม่อยากให้เราเจ็บ เขาใช้เวลาว่างเพื่อจะสืบตัวตนเรา เขาไปขอสำเนาที่ต่างๆที่เราไปสมัครงาน จนเจอตัวตนเรา ในวันที่เราเลิกกันเราทะเลาะกันเพราะคนที่เขาคุยว่าไม่มีไรจริงๆ  ก่อนหน้านี้เขายืนข้อเสนอมาว่าถ้าเขามีคนอื่นเขาจะยอมเลิกกับคนนั้นและถ้าเรามีไรปิดบังแล้วเขารู้เราจะต้องไปโดยไม่มีข้อแม้ๆใดๆทั้งสิ้น มันเป็นไรที่สงสัย แต่เราไม่สงสัยถ้าคนที่ไม่ทำผิดนะคะแต่เรารู้ละว่าเขาคงรู้แต่แค่อยากรู้ว่าเขาไปเอามากจากไหน เรานั่งไห้ไปคุยกันไปขอโทษขอบคุณสิ่งต่ีางๆที่ทำให้กัน เขาก็ไม่อยากให้เกิดแบบนี้ แต่เขาต้องทนทำมาใจมากตั่งแต่ช่วงที่เราอยู่กับเขาแรกๆแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยมากที่สุดคือ ประจำเดือนค่ะ เราไม่เคยใช้ผ้าอนามัยเลย มันเลยทำให้เขาสงสัยและเริ่มออกหาความจริง จนเจอละค่ะ แต่งานเลี้ยงต้องเลิกลาค่ะเขาขอวางสายเพื่อต่างคนจะนอน แต่อาการตอนนั้นคงนอนได้อ่ะนะค่ะ เขานอนได้แต่เราไม่ได้เพราะเขาทำใจมานานกว่าเรา เพียงแต่เราไม่ทันตั่งตัวค่ะ เราพยายามละนะค่ะ เราพยายามรั้งเขา ขอเขาเพื่อจะเริ่มใหม่อีกครั้งค่ะ แต่เขายืนยันค่ะ " ไม่ " ยังไงๆก็ไม่ค่ะ ถามว่าเราทำไงเราสติแตกคิดทุกอย่างทุกอย่างจริงๆค่ะ สิ่งที่เขาเสนอมาให้เราถ้าเขามีคนอื่นเขาจะเลิกกับคนนั้นมันช่างเหมาะจริงๆกับการที่พูดเรื่องของเราขึ้น สิ่งหนึ่งที่เราทำได้คือพยายามทำใจค่ะ และอีกสิ่งที่ทำให้เราคิดว่าสิ่งที่เขาพล่ามบกว่าไม่มีไรจริงๆมันกลายๆคล้ายๆกลายเป็นจริงค่ะ เราเข้าเฟสเขาไว้ตลอด เขาก็ยังคุยทั้งๆที่บอกว่าไม่มีไร คนนั้นมีแฟนอยู่แล้ว เราจะยกตัวอย่าง ข้อความนะค่ะ "ยังไม่ได้ยินเสียงก่อนนอนเลย" และหลังจากนั้นน่ะหรอค่ะ รอสายค่ะเราเห็นเราจึงโทรไปดู ถ้าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคุยกันค่ะทั้งๆที่เขาก็พล่ามบอกก่อนจะเลิกกันจนเลิกกัน อ่ออีกอย่างค่ะสิ่งที่เจ็บที่สุดสำหรับชาวสีม่วงและระว่างของแท้ คือเขาอยากมีลูกค่ะ เจ็บไหมละค่ะ เจ็บค่ะเจ็บมาก เราคิดนะค่ะทำไรไรผิด โกหกเรายอมรับเราเลือกเกิดไม่ได้นิ แต่สุดท้ายจนถึงตอนนี้เขายังคุยกันนะค่ะเรารู้เพราะเฟสละค่ะ เขาชวนกันไปไหนมาไหน พาไปส่งบ้านบ้างและสิ่งต่างที่คุยกันทางโทรศัพท์ที่เราไม่รู้อีก แต่เราก็ยังคุยกันบ้างนะค่ะแค่เวลาไม่เหมือนเดิม เขายินดีค่ะยินดีที่จะช่วยให้ลืมและจะให้คำปรึกษาไปเรื่อย มาถึงตอนนี้เราเริ่มทำใจได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่พอเราอยู่คนเดียว สติค่ะ สติแตก อยากบอกไว้ก่อนนะค่ะถึงเราอยู่กับเขาแต่เราก็ไม่ค่อยได้ไปไหนกันนะค่ะ เพราะวันหยุดส่วนใหญ่ก็แค่ออกไปหาไรกินและถ้าหยุดตรงกันจริงๆเราก็ได้แค่นอนอยู่แต่ในห้องค่ะ สิ่งที่เขาคุยกันเราอาจได้บ้างแต่เขากลับจะได้เพียงในไม่กี่วัน ตอนนี้ไม่รู้จะคุยกับใครค่ะ เลือกคุยกับคนในบ้านเอาร้องก็แค่ตอนอาบน้ำค่ะ เห็นเขาคุยกันที่ไรเราก็ยังคงเจ็บ แต่สักวันมันคงผ่านไปได้ แต่ยังคงฝั่งใจกับเพียงคำว่า อยากมีลูกล่ะค่ะ เข้าใจนะค่ะเราไม่สมบูรณ์แบบนิ จนตอนนี้เราก็เพียงได้แค่ข้อความที่เขาคุยกันให้เจ็บแปลบๆไปวัน หึงไม่ได้แม้อาการแค่นิดเดียวก็มีไม่ได้ค่ะ เรื่องมันคงมาสุดทางละค่ะ ต่อให้เราวิงวอนสักเพียงไหนยังไงเขาก็ไม่มีวันกลับมาค่ะ เราต้องทำใจ สงสารมากค่ะสงสารแม่ เราเป็นสาวสองน้อยครั้งที่เราจะคุยไรกับคนในบ้านค่ะ แต่ครั้งนี้เราเลือกที่คุยกับแม่และทุกๆคน ถามว่าทำใจได้ไหม ไม่ค่ะ แต่แค่คิดว่าเราอายุเพียงเท่านี้ เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นกับเราพ่อมีคนอื่น แต่แม่เรายังผ่านจุดนั้นมาได้เพียงลำพัง เราสิโชคดีที่มีแม่ เรื่องนี้ไม่ว่างยังไงมันก็จบค่ะ จบแบบเจ็บแต่มันดีทั้งสองฝ่ายถูกไหมค่ะ คนหนึ่งได้เดินตามที่ใฝ่ฝันไว้ ส่วนตัวเราก็ออกมาจากบ่วงนั้นและก้าวต่อไปเพื่อตัวเองและคนของเราอีกครั้งค่ะ เพื่อนค่ะเพื่อนคนหนึ่งแนะนำลองเข้ามาแชร์ ตอนแรกก็คิดว่าเรื่องของเราคงไม่มีใครอ่านหรอกค่ะแต่ทำไงละค่ะเราก็ยังคงฟุ้งซ่านอยู่ก็เลยลองค่ะ เรื่องทั้งหมดบางคนอาจชอบหรือไม่ชอบเพียงเพราะเราเป็นสาวสอง แต่ยังไงเรื่องทั้งหมดก็ยังคงทำให้คิดว่า"ความรักยังไงมันก็ยังสวยงาม"ค่ะที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้อาจเจ็บ แต่วันหนึ่งเราจะนึกถึงมันเป็นเรื่องที่น่าตลกเพราะสิ่งที่เราทำ ณ ตอนนี้ต้องขอบคุณหลายๆกำลังใจค่ะที่จะช่วยให้เราพยายามทำใจได้ เรื่องเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทั้งหมดทั้งมวลก็ต้องขอบคุณเขานะค่ะที่วันนี้เราอาจเจ็บเพราะเขา แต่เราจะแข็งแรงเพราะเขาเช่นกัน ขอบคุณที่ทุกคนเสียสละเวลามาอ่านนะค่ะ ขอบคุณค่ะ ใจจริงก็ไม่อยากโกหกเพื่อให้เรื่องแบบนี้เกิดแต่เพียงเพราะคิดว่าความรักของพวกเราคงอาจไม่มีจริงๆก็ได้เลยตัดสินใจทำให้มันเกิดขึ้นมาพยายามทำให้มันเป็นความรัก พยายามทำให้เหมือนคนปกติที่สุด แต่สุดท้ายก็เจ็บไม่แพ้กันค่ะ ขอบคุณอีกครั้งที่อ่านกันนะค่ะ ถึงตอนนี้ใครที่เลิกกับแฟนใหม่ๆ อย่าพึ่งท้อนะค่ะ พยายามหน่อยอาจยากค่ะ แต่ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ไม่ใช่แค่เราที่มีความสุขค่ะคนข้างหลังเราด้วยเขาก็จะมีความสุขเช่นกันค่ะ...

แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ศาลาคนเศร้า ปัญหาความรัก เพศที่สาม
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่