ถามทุกคนที่มีน้อง และถามน้องที่มีพี่ว่ารักกันมั้ย
เรามีน้องสาวคนนึงค่ะ เราดีใจมากที่น้องเราเกิดมา
เราดูแลน้องเราตั้งแต่น้องเล็กๆดูแลดีตลอดค่ะ ใครแกล้งน้องเราไม่ได้เลยเราห่วงน้องเรามาก เราทำดีกับน้องมาตลอด แต่เหมือนน้องจะไม่เห็นค่ากับสิ่งที่เราทำเลย
ถามว่าน้อยใจมั้ยน้อยใจค่ะ น้องเราเอาตัวเองเป็นกลางค่ะ
มีเรื่องอะไรน้องเราจะไม่ยอมเป็นคนผิดเลยค่ะเขาจะเถียง
หรือพูดซ้ำๆจนคนยอมให้เขาถูก และเขาจะทำเป็นว่าสั่งสอนเราค่ะเราก็ยอมมาตลอดนะแต่เหมือนว่าจะได้ใจไปทุกที รู้ไม่รู้ว่าน้องเราเคยรักเราบ้างมั้ย น้องเราชอบอารมณ์เสียใส่เราหงุดหงิดใส่เรา เวลาที่เราเข้าไปหาน้องเราเวลาที่น้องเราอยู่กับเพื่อน น้องเราบอกอายที่มีพี่เป็นเราและทุกครั้งร้องเราจะฉีกหน้าเราต่อหน้าคนอื่นตลอดโดนด่าโง่บ้างไม่มีสมองบ้าง ถ้าเราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเราจะโดนน้องเราตีบ้างปาของใส่บ้างบางครั้งก็ช้ำหรือมีเลือดออกค่ะ ผลสุดท้ายจบลงที่เราเป็นคนขอโทษ บางครั้งเราโกธรนะแต่เราไม่กล้าทำอะไรหรอกเรากลัวน้องเราเสียใจเราคงเป็นพี่ที่ขี้ขลาดเกินไป เราพูดดีและใจเย็นตลอดแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือตะคอกค่ะ ไม่ก็ประชด เราอยากจะไม่ยุ่งกับน้องเรานะน้องเราเคยบอกตัดขาดเราด้วยแต่เราตัดไม่ขาดค่ะมันมีคำว่าพี่น้องกั้นอยู่
บางครั้งเราก็เหนื่อยในสายตาน้องเรา เราคือตัวปัญหาตัวซวย น้องเราเคยบอกว่าเราคือตัวทำให้ครอบครัวพังค่ะ
แต่เราทิ้งน้องเราไม่ลงจริงๆค่ะ ถ้าน้องไม่มีเราคงแย่
เราแค่อยากให้น้องทำดีพูดดีๆกับเราบางก็ดีค่ะ อย่างที่พี่น้องคนอื่นเป็นเราเห็นพี่น้องที่เดินด้วยกันอยู่ด้วยกันเราอิจฉามากๆเลย เราอยากฝากถึงพี่น้องหลายๆคนให้ลองหันมองความรู้สึกของกันและกัน(เราอยากให้น้องเราเห็นกระทู้นี้ด้วย)ว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง
คงจะมีพี่หรือน้องหลายๆคนที่เกิดเหตุการณ์คล้ายๆเรา
แต่ยังไงเราก็ไม่เคยเกลียดน้องเราเลย เป็นพี่ต้องอดทนค่ะ
ลองมองดูตัวเองนะคะ เราอาจมีพี่น้องอยู่ที่บ้านที่เรา
ทำอะไรลืมนึกถึงใจเขา ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องยังไงก็ตัดไม่ขาดค่ะ
ทำดีกับคนในครอบครัวก่อนจะไปทำดีกับคนนอกบ้านนะคะ
กระทู้นี้อาจไร้สาระกับบางคน บางคนอยากระบายก็ระบายได้นะคะ
เป็นกำลังใจให้กับคนที่กำลังปรับความเข้าใจกันนะคะ ^^
ความรู้สึกของพี่สาว...
เรามีน้องสาวคนนึงค่ะ เราดีใจมากที่น้องเราเกิดมา
เราดูแลน้องเราตั้งแต่น้องเล็กๆดูแลดีตลอดค่ะ ใครแกล้งน้องเราไม่ได้เลยเราห่วงน้องเรามาก เราทำดีกับน้องมาตลอด แต่เหมือนน้องจะไม่เห็นค่ากับสิ่งที่เราทำเลย
ถามว่าน้อยใจมั้ยน้อยใจค่ะ น้องเราเอาตัวเองเป็นกลางค่ะ
มีเรื่องอะไรน้องเราจะไม่ยอมเป็นคนผิดเลยค่ะเขาจะเถียง
หรือพูดซ้ำๆจนคนยอมให้เขาถูก และเขาจะทำเป็นว่าสั่งสอนเราค่ะเราก็ยอมมาตลอดนะแต่เหมือนว่าจะได้ใจไปทุกที รู้ไม่รู้ว่าน้องเราเคยรักเราบ้างมั้ย น้องเราชอบอารมณ์เสียใส่เราหงุดหงิดใส่เรา เวลาที่เราเข้าไปหาน้องเราเวลาที่น้องเราอยู่กับเพื่อน น้องเราบอกอายที่มีพี่เป็นเราและทุกครั้งร้องเราจะฉีกหน้าเราต่อหน้าคนอื่นตลอดโดนด่าโง่บ้างไม่มีสมองบ้าง ถ้าเราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเราจะโดนน้องเราตีบ้างปาของใส่บ้างบางครั้งก็ช้ำหรือมีเลือดออกค่ะ ผลสุดท้ายจบลงที่เราเป็นคนขอโทษ บางครั้งเราโกธรนะแต่เราไม่กล้าทำอะไรหรอกเรากลัวน้องเราเสียใจเราคงเป็นพี่ที่ขี้ขลาดเกินไป เราพูดดีและใจเย็นตลอดแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือตะคอกค่ะ ไม่ก็ประชด เราอยากจะไม่ยุ่งกับน้องเรานะน้องเราเคยบอกตัดขาดเราด้วยแต่เราตัดไม่ขาดค่ะมันมีคำว่าพี่น้องกั้นอยู่
บางครั้งเราก็เหนื่อยในสายตาน้องเรา เราคือตัวปัญหาตัวซวย น้องเราเคยบอกว่าเราคือตัวทำให้ครอบครัวพังค่ะ
แต่เราทิ้งน้องเราไม่ลงจริงๆค่ะ ถ้าน้องไม่มีเราคงแย่
เราแค่อยากให้น้องทำดีพูดดีๆกับเราบางก็ดีค่ะ อย่างที่พี่น้องคนอื่นเป็นเราเห็นพี่น้องที่เดินด้วยกันอยู่ด้วยกันเราอิจฉามากๆเลย เราอยากฝากถึงพี่น้องหลายๆคนให้ลองหันมองความรู้สึกของกันและกัน(เราอยากให้น้องเราเห็นกระทู้นี้ด้วย)ว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง
คงจะมีพี่หรือน้องหลายๆคนที่เกิดเหตุการณ์คล้ายๆเรา
แต่ยังไงเราก็ไม่เคยเกลียดน้องเราเลย เป็นพี่ต้องอดทนค่ะ
ลองมองดูตัวเองนะคะ เราอาจมีพี่น้องอยู่ที่บ้านที่เรา
ทำอะไรลืมนึกถึงใจเขา ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องยังไงก็ตัดไม่ขาดค่ะ
ทำดีกับคนในครอบครัวก่อนจะไปทำดีกับคนนอกบ้านนะคะ
กระทู้นี้อาจไร้สาระกับบางคน บางคนอยากระบายก็ระบายได้นะคะ
เป็นกำลังใจให้กับคนที่กำลังปรับความเข้าใจกันนะคะ ^^