เราขอเล่าระบายและขอความคิดเห็นกับประสบการณ์ที่เราเจอหน่อยนะ เรื่องมีอยู่ว่า
เราเป็นคนเชียงใหม่ส่วนสามีเป็นคนเชียงรายเราเจอกันตอนสมัยเรียนมัธยมต้นตอนนั้นเราอยู่ ม.1 สามี ม.3 เราก็เริ่มได้รู้จักและคบกันมาตั้งแต่ปี 2547 นับมาแล้วก็ 12 ปีแล้ว แอบเล่ายาวมาๆเข้าเรื่อง
คือเราคบกับสามีเราช่วงแรกคบมาเกือบ 4 ปีเราก็ถูกผู้ใหญ่จับแยกเนื่องจากเรายังเด็กกันทั้งคู่ หลังจากถูกจับแยกเราก็ยังคงติดต่อกันทุกทางที่ทำได้แอบเจอกันบ้าง จนที่สุดพักหนึ่งเขาก็เริ่มมีคนใหม่จนผู้หญิงคนใหม่โทรมาคุยกับเราว่าท้องซึ่งตอนนั้นเราอยู่ ม.4 สามีอยู่ ม.6 ตอนนั้นเราก็เลยบอกเลิกกับสามีครั้งแรกซึ่งมารู้ว่าเขาเสียใจเสียดายเรามากและเปลี่ยนเบอร์ไม่ติดต่อกันเลย.แต่เราก็ทราบข่าวว่าเขายังคบกันอยู่และผู้หญิงไม่ได้ท้อง เราก็ใช้ชีวิตของเรามีคบคนอื่นบ้างแต่ได้ไม่นานก็เลิกเพราะใจเรายังมีเขาตลอดเวลาจนผ่านไป 3 ปี เรียนมหาลัยจะด้วยอะไรไม่รู้นะทำให้เราต้องมาติดต่อกันอีก เรากลับมาคบกันอีกครั้งท่ามกลางคนห้ามกลัวว่าเราจะเสียใจอีกซ้ำสองและที่สำคัญเหมือนเขาจะเบื่อผู้หญิงคนใหม่ที่แย่งเราไปนะ แล้วเราก่อแย่งเขาคินมาโดยคิดในใจว่าเราไม่ได้แย่งของใครเราแค่มาทวงคืนกรรมเราเลย จนสุดท้ายคบกันมาเรื่อยๆจนได้ 4 ปีเรารักกันมากไม่ค่อยทะเลาะกันเลยคือแทบไม่ทะเลาะกันเลย พอเรียนจบสามีก็พาคนที่บ้านมาสู่ขอเราและจดทะเบียนสมรสกันปี 56 เราก็อยู่ด้วยกันด้วยดีช่วยกันทำมาหากินสร้างฐานะด้วยกัน จนเราจดทะเบียนสมรสได้ 1 ปีเราจับได้ว่าเขามีคนอื่นตอนนั้นแอบคุยกันสามีเปนครู รร.เอกชนแห่งหนึ่งสอนช่วง ปวช. เด็กคนนั้นห่างกับเรา5ปีห่างกับสามี8ปี(นางรู้ทุกอย่างเต็มอกว่าสามีเรามีเราอยู่แล้วและรักนดีนะ)สามียอมรับว่าคุยแต่บอกว่าจะเลิกและไม่ได้คิดอะไรยังไงเขาก็รักเราจะไม่มีวันทิ้งเราเพราะเราเป็นคนดีที่สุดนี่คือคำพูดเขาตอนนั้น อยู่มาได้สักพักเราก็จับได้ว่าแอบเจอกันถึงขั้นนัดเจอกันต่จังหวัดเปิดห้องด้วยกันซึ่งตอนนั้นสามรบอกว่าไปประชุมประจำปีของบริษัท พอเราจับได้อีกเขาบอกว่าขอโทษและจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกให้เราให้อภัย แต่แล้วเราก็จับได้เรื่อยๆว่าเขายังคยกันอยู่จนเราก็เคยคุยกับน้องคนนี้นะว่าให้หยุดแล้วคำตอบที่ได้คือคำท้าทายว่าเดี๋ยวก็รู้ว่าสามีเราจะต้องเลือกนางนางมั่นใจมากๆ เราก็ไปคุยกับสามีเราเราทะเลาะกันบ่อยขึ้นเรื่องนี้มาตลอด1ปีจนสุดท้ายเราทนไม่ไหวเลยให้สามีออกจากงานที่เก่าและให้ได้งานต่างจังหวัดแทนและก็ได้งานต่างจังหวัดจริง สามีไปแรกๆช่วงเดือนแรกก็ยังดีๆเหมือนเดิมหวานกับเราบอกว่าให้เราสามารถไปหาไปอยู่ด้วยได้หลังจากเขาผ่านทดลองงานเราก็เลยรอๆแต่พอมาช่วงสองเดือนหลังเราไม่ได้เจอกันเลยเราก็มาจับได้ว่าเขาได้พากันไปอยู่ด้วยกันที่ทำงานใหม่แช้วตั้งแต่เขาไปเลยเราทั้งเจ็บทั้งแค้นทัเงเสียใจจนสุดท้ายเราก็เลยคุยกับเขาว่าถ้าจะหย่าจะหย่าให้แต่จะฟ้องหย่าเขานี่ทั้งด่าทั้งก้าวร้าวใส่เราทั้งพ่อทั้งแม่ของเขาด้วยนะพอดีวันนั้นที่เรามาจับเขาคาหนังคาเขาเรามากับพ่อแม่สามีเราโชคดีที่เขาเข้าข้างเรา เรื่องค่อนข้างใหญ่เพราะที่บ้านเราทราบเรื่องที่บ้านเขามาด้วยและทางพ่อแม่ฝ่ายสามีเป็นฝ่ายไปเยี่ยมที่บ้านของผู้หญิงคนนั้นและคำตอบที่ได้คือทางบ้านนางรู้ว่าคบกับสามีเรา รู้ว่าสามีเราเคยมีเมียแต่เข้าใจว่าเลิกกันไปแล้วเลยให้คบกันได้แบบเขานอกออกในบ้านได้แต่ไม่รู้มาก่อนว่าลูกสาวตัวเองเต็มใจมาเป็นเมียน้อยเขานะ ทางนั้นรับปากว่าจะกีดกันห้ามไม่ให้เจอกันให้เลิกคบแต่ไม่วายนางก็โกหกที่บ้านว่าได้งานทำต่างจังหวัดและหอบผ้าออกบ้านมาแต่เรางงตรงที่ว่าลูกสาวอายุ20ปีออกบ้านมาบอกว่าไปทำงานต่างจังหวัดทางบ้านไม่เช็คเลยรึไงว่าที่ไหนยังไงแถมยังเรื่องเพิ่งเกิดหมาดๆเลยแต่ยอมให้ออกบ้านได้อะและสุดท้ายสามีเราก็แอบมาคุยกับเราว่าขออยู่ด้วยกันแบบสามคนผัวเมียได้ไหมคือแบบนอนห้องเดียวกันเลยซึ่งเขาบอกว่าจะให้ทุกอย่างเท่ากัน เราก็เลยตกลงไปก่อนคือเรายังตัดใจไม่ได้จนเราไปอยู่กับสามีเราได้สักอาทิตย์กว่าผู้หญิงคนนั้นก็ตามมาอยู่ด้วยยังกล้ามาเนอะ และนางก็ลอยหน้าลอยตากับสถานะเมียน้อยที่เป็นมากๆเฉยทำเป็นเหมือนว่าสามีเราเป็นแฟนนางแบบคนปกติทั่วไปเราก็แอบมั่นไส้แต่ก็บอกตัวเองทุกวันว่าให้อภัยไปไม่อยากจองเวรแต่ก็แอบแช่งให้กรรมตามทัน เราหาสมัครงานต่างจังหวัดจนได้และสุดท้ายเราก็ออกจากตรงนั้นมาแบบเนียนๆไม่ได้ทะเลาะอะไรแต่ออกมาแบบออกมาทำงานแต่เราไม่ติดต่อกลับไปอีกเลย ส่วนเรื่องหย่าเรายังไม่หย่าให้ไม่ใช่ว่าไม่ตัดใจรึทำใจไม่ได้นะแต่เราแค่อยากให้เขาได้รู้รสชาตความเจ็บปวดบ้าง นางอยากได้ก็เอาไปสิได้ไปแต่ตัวทรัพย์สินนั้นเป็นสินสมรสนางไม่มีสิทธิ์อะไรเลยไม่รู้ว่าทำถูกรึป่าวนะ แล้วพอมาได้อ่านธรรมะบ้างแล้วคิดได้ว่าเพราะเราเข้าไปแทรกกลางสามีเรากันผู้หญิงคนนั้นรึป่าวนะเราถึงถูกโดนแบบนี้ ตอนนี้เราบอกเลยว่าไม่ได้รักผู้ชายคนนี้แล้วล่ะแต่มีความรู้สึกดีๆให้นะ เราจะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เขากับนางคนใหม่ละกันจะได้ไม่ต้องเจอกันอีกชาตินี้ ส่วนเราไม่รู้จะเป็นไงต่อไปได้แต่ทำงานและคิดถึงครอบครัวแต่ก็มีเหงาเพราะเรามีเขามาตลอดเลย... เรื่องนี้ไม่เจอกับตัวไม่มีใครรู้สึกจริงๆนะ