สวัสดี..เราเป็นผู้ชายคนนึงที่ใช้ชีวิตด้วย
ความอโรนมา18ปีไม่เคยมีแฟนไม่เคยรักใครจริงๆจังๆเลยสักคน เราอยู่กลุ่มกับเพื่อนกันสามคนผู้ชายหมด ทั้งสามคนไม่เคยมีแฟนเลย
ยกเว้นแต่ "การแอบชอบ" การชอบใครสักคนพวกเราในกลุ่มก็จะให้คำปรึกษากัน แต่เเล้วการที่แอบชอบมันก็เป็นแค่การแอบชอบ..สุดท้ายก็แห้ววววว
การที่เราได้รู้จักคนที่เราชอบนั้นถึงแม้จะคุยกันทางเฟต ทางไลน์ก็ดูเหมือนว่า ฝ่ายผญ เขาคงไม่ชอบเรา เราก็เลยตัดใจ ที่จะคนที่ชอบคนใหม่
คือ..... อยากทักใครสักคนพอคุยไปเรารู้ว่าเขาไม่อยากคุยกับเรา ถามสองสามบรรทัดตอบสองสามคำเราถามอยู่ฝ่ายเดียว เราหน้าตาไม่หล่อหรอก ไม่ขาว ไม่รวย. ไม่มีสิ่งของดีๆ แต่ถ้าอยากได้อะไรเราหาให้ได้ถามว่าเขาจะรอไหม บางทีก็คิดว่า เรายังไม่มีอะไรดีอนาคตเรายังไม่แน่นอน มหาลัยก็พึ่งจะเข้า
คงไม่มีผญคนไหนจะเข้ามาในชีวิตกับเราหรอก
.....เเค่อยากจะรักใครสักคนจริงๆจังๆสักที นี่ก็เข้ามหาลัยกันแล้วเพื่อนๆก็แยกย้ายกันไปตามมหาลัย
คือความรู้สึกแมร่งโคตรเหงาเลยว่ะ...
ทุกทีอยู่กับเพื่อนยังคุยนู่นคุยนี่ได้
บางทีเล่นเฟตบุ๊คไปเจอพวกที่แชร์รูป ว่า
ยังมีอยู่ไหม?
ผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้
ไม่สูบบุหรี่
ไม่กินเหล้า
ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่นอกใจ
ในใจก็คิดว่า. "ก็กูคนนึงไง"
แต่เหล้าดื่มนะ แค่สังสรรค์กับเพื่อนตามงาน
ปีนึงก็สองสามหน
เราก็รู้นะว่าผู้หญิงเขาชอบผช.หล่อๆกันบางที ก็อิจฉาพวกคนหล่อ เหอะๆนึกแล้วก็แอบขำตัวเองไม่มีอะไรไปสู้
อยากรู้ว่าความรักจริงๆเป็นแบบไหน??
อยากรู้ว่าคนๆนั้นกำลังตามหาเหมือนเราหรือป่าว
คนๆนั้นตอนนี้จะเป็นอย่างไร
คนๆนั้นจะรักเราจริงๆยอมรับในสิ่งที่เรามีปัญหาได้หรือไม่
คนๆนั้นจะคอยพยุงเราในวันที่เราล้าได้หรือป่าว
เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันสักที
เหนื่อยเนอะ..... เรียนมาตอนนี้อายุ18 โสดมาตลอด
มันทำให้เราเข้มเเข็ง อดทน ร้องไห้กับตัวเองเจอปัญหาต่างๆก็ต้องแก้เอง
รับผิดชอบเองทุกอย่าง
เพราะพ่อแม่ก็แยกทางกัน
เรื่องเรียนก็ต้องจัดการ เรื่องสอบเข้ามหาลัยก็ต้องจัดการ อยากเรียนพิเศษก็ไม่ได้เรียนกันคนอื่นเขา
แต่ผลสอบโอเน็ตแกทแพทเราก็ออกมาดีมากกว่าคนที่เรียนพิเศษตั้งหลายคน
.....คนที่บ้านมีปัญหา เขาก็ชอบใส่อารมณ์มาที่เรา
เจ้านายตอนที่ทำงานพาททามช่วงปิดเทอมรอเข้ามหาลัย คนรอบข้าง พวกผู้ใหญ่ จะเห็นเราเป็นที่รองรับทางอารมณ์. โดนด่าทั้งๆที่ไม่ผิด อะไรๆก็เรา
เบื่อ.....โคตรเหนื่อยเลยวะที่ระบายปัญหาที่ดี
มันก็คือ"น้ำตา"นี่แหละบางทีร้องไห้จนน้ำตาแห้ง...
เเละร้องไปจนลืมเรื่องปัญหาทั้งหมด
พอมาถึงจุดๆนี้ ความเหงามันทำร้ายตัวเรา
ไม่มีคนคุย ไม่มีใครเลย. เบื่อทุกอย่าง
ตื่นนอนมา กินข้าวเช้าคนเดียว ดูหนังคนเดียวเที่ยวคนเดียว ดูยูทูปฟังเพลงเรื่อยเปื่อยตกเย็นก็นั่งกินข้าวคนเดียวนอนก็ไม่มีอะไรทำเลื่อนฟีตข่าวเฟตบุ๊คถึงตีสองตีสาม เหงาชิบผาย
บางทีก็นอนคิดเหมือนกันถ้าเราเจอคนๆนั้นเราจะขอบคุณเขาที่เข้ามาในชีวิตเราและอยากจะกอดเขาให้แน่น กุมมือไว้ไม่ให้เขาไปจากจากชีวิตเรา
ถ้ารักใครสักคนจริงๆ จะรักเขา ไม่นอกใจ ไม่ทิ้งไปไหน ไม่หวงไม่ห้ามถ้าเขาจะอยากไปไหน
อยากจะไปเที่ยวกับเขา
อยากจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
ขอเเค่เชื่อใจกันก็พอ..
"เราจะรอคนๆนั้นเข้ามาในชีวิตเรา"
แด่ความรักที่จะเข้ามาแทนความเหงา
ตามหาคำว่า"รัก"
ความอโรนมา18ปีไม่เคยมีแฟนไม่เคยรักใครจริงๆจังๆเลยสักคน เราอยู่กลุ่มกับเพื่อนกันสามคนผู้ชายหมด ทั้งสามคนไม่เคยมีแฟนเลย
ยกเว้นแต่ "การแอบชอบ" การชอบใครสักคนพวกเราในกลุ่มก็จะให้คำปรึกษากัน แต่เเล้วการที่แอบชอบมันก็เป็นแค่การแอบชอบ..สุดท้ายก็แห้ววววว
การที่เราได้รู้จักคนที่เราชอบนั้นถึงแม้จะคุยกันทางเฟต ทางไลน์ก็ดูเหมือนว่า ฝ่ายผญ เขาคงไม่ชอบเรา เราก็เลยตัดใจ ที่จะคนที่ชอบคนใหม่
คือ..... อยากทักใครสักคนพอคุยไปเรารู้ว่าเขาไม่อยากคุยกับเรา ถามสองสามบรรทัดตอบสองสามคำเราถามอยู่ฝ่ายเดียว เราหน้าตาไม่หล่อหรอก ไม่ขาว ไม่รวย. ไม่มีสิ่งของดีๆ แต่ถ้าอยากได้อะไรเราหาให้ได้ถามว่าเขาจะรอไหม บางทีก็คิดว่า เรายังไม่มีอะไรดีอนาคตเรายังไม่แน่นอน มหาลัยก็พึ่งจะเข้า
คงไม่มีผญคนไหนจะเข้ามาในชีวิตกับเราหรอก
.....เเค่อยากจะรักใครสักคนจริงๆจังๆสักที นี่ก็เข้ามหาลัยกันแล้วเพื่อนๆก็แยกย้ายกันไปตามมหาลัย
คือความรู้สึกแมร่งโคตรเหงาเลยว่ะ...
ทุกทีอยู่กับเพื่อนยังคุยนู่นคุยนี่ได้
บางทีเล่นเฟตบุ๊คไปเจอพวกที่แชร์รูป ว่า
ยังมีอยู่ไหม?
ผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้
ไม่สูบบุหรี่
ไม่กินเหล้า
ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่นอกใจ
ในใจก็คิดว่า. "ก็กูคนนึงไง"
แต่เหล้าดื่มนะ แค่สังสรรค์กับเพื่อนตามงาน
ปีนึงก็สองสามหน
เราก็รู้นะว่าผู้หญิงเขาชอบผช.หล่อๆกันบางที ก็อิจฉาพวกคนหล่อ เหอะๆนึกแล้วก็แอบขำตัวเองไม่มีอะไรไปสู้
อยากรู้ว่าความรักจริงๆเป็นแบบไหน??
อยากรู้ว่าคนๆนั้นกำลังตามหาเหมือนเราหรือป่าว
คนๆนั้นตอนนี้จะเป็นอย่างไร
คนๆนั้นจะรักเราจริงๆยอมรับในสิ่งที่เรามีปัญหาได้หรือไม่
คนๆนั้นจะคอยพยุงเราในวันที่เราล้าได้หรือป่าว
เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันสักที
เหนื่อยเนอะ..... เรียนมาตอนนี้อายุ18 โสดมาตลอด
มันทำให้เราเข้มเเข็ง อดทน ร้องไห้กับตัวเองเจอปัญหาต่างๆก็ต้องแก้เอง
รับผิดชอบเองทุกอย่าง
เพราะพ่อแม่ก็แยกทางกัน
เรื่องเรียนก็ต้องจัดการ เรื่องสอบเข้ามหาลัยก็ต้องจัดการ อยากเรียนพิเศษก็ไม่ได้เรียนกันคนอื่นเขา
แต่ผลสอบโอเน็ตแกทแพทเราก็ออกมาดีมากกว่าคนที่เรียนพิเศษตั้งหลายคน
.....คนที่บ้านมีปัญหา เขาก็ชอบใส่อารมณ์มาที่เรา
เจ้านายตอนที่ทำงานพาททามช่วงปิดเทอมรอเข้ามหาลัย คนรอบข้าง พวกผู้ใหญ่ จะเห็นเราเป็นที่รองรับทางอารมณ์. โดนด่าทั้งๆที่ไม่ผิด อะไรๆก็เรา
เบื่อ.....โคตรเหนื่อยเลยวะที่ระบายปัญหาที่ดี
มันก็คือ"น้ำตา"นี่แหละบางทีร้องไห้จนน้ำตาแห้ง...
เเละร้องไปจนลืมเรื่องปัญหาทั้งหมด
พอมาถึงจุดๆนี้ ความเหงามันทำร้ายตัวเรา
ไม่มีคนคุย ไม่มีใครเลย. เบื่อทุกอย่าง
ตื่นนอนมา กินข้าวเช้าคนเดียว ดูหนังคนเดียวเที่ยวคนเดียว ดูยูทูปฟังเพลงเรื่อยเปื่อยตกเย็นก็นั่งกินข้าวคนเดียวนอนก็ไม่มีอะไรทำเลื่อนฟีตข่าวเฟตบุ๊คถึงตีสองตีสาม เหงาชิบผาย
บางทีก็นอนคิดเหมือนกันถ้าเราเจอคนๆนั้นเราจะขอบคุณเขาที่เข้ามาในชีวิตเราและอยากจะกอดเขาให้แน่น กุมมือไว้ไม่ให้เขาไปจากจากชีวิตเรา
ถ้ารักใครสักคนจริงๆ จะรักเขา ไม่นอกใจ ไม่ทิ้งไปไหน ไม่หวงไม่ห้ามถ้าเขาจะอยากไปไหน
อยากจะไปเที่ยวกับเขา
อยากจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
ขอเเค่เชื่อใจกันก็พอ..
"เราจะรอคนๆนั้นเข้ามาในชีวิตเรา"
แด่ความรักที่จะเข้ามาแทนความเหงา