สับสนมาไม่รู้จะทำยังไงดี

สวัสดีขอเริ่มเรื่องเลยนะ เราคบกับแฟนมาได้ประมาณ 1 ปี ช่วงแรกก็ไปมาๆหาแฟนเป็นประจำ และช่วงก่อนหน้านี้ประมาณ 6 เดือนก่อนก็ย้ายมาอยู่มาหางานที่ต่างจังหวัดที่แฟนเราเรียนอยู่เลย ตัวเราเรียนจบแล้วอยู่ในช่วงหางานทำพอดี ตอนแรกเราก็คิดนะว่ามาทำงานต่างจังหวัด ค่าใช้จ่ายน่าจะน้อยกว่ากรุงเทพ อากาศก็น่าจะดีกว่า คนต่างจังหวัดก็น่าจะน่ารักกว่า และเรื่องก็เกิดขึ้น เริ่มแรกเริ่มหางาน ต้องบอกก่อนว่าจังหวัดที่เรามาอยู่เป็นจังหวัดเล็กๆ งานก็หาแสนจะยากมาก ทั้งๆที่อยู่ในตัวเมือง เลยไปทำร้านเหล้ารองานประจำ พอทำได้สักระยะเราก็ออก เพราะแฟนเราเด็กกว่าเราหลายปี ยังติดเที่ยวอยู่บ้าง กลับบ้านบาง และอีกอย่างเราขับรถไม่เป็นทุกชนิด และก็ยังไม่ได้งานนะ เราเป็นคนขี้ท้อ ขี้ถอดใจ ไม่อยากอยู่ทั้งๆที่ก็ไม่มีตังค์ แต่แฟนเราก็ยืนยันอยากให้อยู่ และเราก็พวกใจอ่อน ก็เอออ่อห่อมกไป แต่ยังดีแฟนเราขายของทางเน็ต ก็หางานเรื่อยๆ เริ่มนานวันก็เริ่มเครียด เราเครียดนะเว้ยเราไม่อยากได้ชื่อว่าเกาะแฟนกิน เราเป็นคนตรง มีไรก็จะพูดกับแฟนตรงๆ เพราะเราเคยบอกกันว่าจะคุยกันทุกเรื่อง เราเลยขอกลับบ้านคือมันเหนื่อยอ่ะหางานไม่ได้เลย และก็เริ่มมีปากเสียงกันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคนตรงอย่างเราจากที่พูดก็เริ่มเงียบ และเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมกับความเจ็บจุกแต่พูดไม่ออกจริงๆ บอกจะรับฟังจะคุยกันทุกเรื่องแต่นี้กลายเป็นเราพูดอะไรไปก็ดูว่าจะผิดพลาดไปทุกอย่าง หรือไม่ก็เป็นคนเห็นแก่ตัว ทั้งเหนื่อยทั้งท้อ พอบอกจะกลับบ้านก็เป็นปัญหาทุกที เขายกเหตุผลมาว่า เขาเหงา เขาอยู่คนเดียวไม่ได้ เพราะเราอยู่กับเขามาตลอดจะทิ้งกันหรอ เราขอพูดตรงๆเลยนะ เราอายุเบญจเพศ แต่งานดีๆสักงานเงินเดือนที่เหมาะสมและความมั่นคง ที่จะเลี้ยงพ่อแม่ คือไม่มีเลยอ่ะ เขาหาทุกเหตุผลมาตอบเราได้จนเราเหนื่อยจะพูดแล้ว แต่ถามว่าเขาดีไหม ตอบเลยว่าดี ดูแลเอาใจใส่เราดี แต่อารมณ์แรงและปากร้าย เป็นคนไม่ชอบทำงานบ้านพ่อบ้านคือเรา เลี้ยงสัตว์ก็เรา เขาใช้เวลาโพสขายของในเว็บซะส่วนมาก เป็นผู้นำในการสั่งงาน บางทีตอนทำงานกลับมายังใช้เลย เฮ้ยเราควรทำไงดี เรารักเขานะ แต่เราก็รักครอบครัวเหมือนกัน และอยากได้ความมั่นคง อยากอยู่กับเขานะ แต่ไม่อยากเป็นภาระใคร ถึงแฟนเราไม่คิดแบบนั้นก็จริง แต่เราก็มีความระอายเหมือนกันนะ เราควรทำยังไงดี