แต่งกลอนแปด

ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่านช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผันเกินสิบปีล่วงลับนับคืนวันถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่าปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมากลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจา

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ผมไม่เข้าใจกลอนแปดกับบทกวีต่างกันตรงไหนครับ

ตัวที่ใช้แทนการบอกว่า “จบบทกวี”กับ“จบตอน”แต่ละอันใช้ตอนไหน ใช้อย่างไร และแตกต่างกันอย่างไร ตามหัวข้อเลยครับ

เวลา วารี ไหลไปมิย้อนกลับ ทางเดิน คนจริง มิเหลียวหลัง แรกรุ่น ก้าวข้ามฤดู มีพลัง มิรอรั้ง พุ่งไป เส้นชัยปอง ร้อนแดด ฝนหนาว หลายคราวผ่าน ล้วนถึงกาล งานเลิก ให้ลาถอย ผ่านชีวิต มากล้วน ทิ้งร่องรอย แดดอ่อ

ก็คือตอนผมอ่านกากีคำกลอนแล้วมันมีฟองมันก็คือเริ่มบทกลอน ส่วน ฯ ที่อยู่ท้ายบทกลอนคือตัวที่บอกว่าบทนี้จบแล้วรึปล่าวครับ

ไม่ตั้งเค้าหลั่งเทรินไหลชุ่มช่ำ สายฝนพรำปกคลุมพื้นหญ้าสดใส เสียงฟ้าร้องก้องชัดทุ่งนาไพร บอกเตือนไว้ฝนปีนี้ถึงทีจร สกุนาลาร้องทั่วท้องทุ่ง ต่างหมายมุ่งคืนถิ่นบินสับสน กลับคืนถิ่นบ้านเกิดที่เคยยล กาลเว

อย่า อยู่ อย่าง อยาก ฉันท์ อยากส่งเสริม (ลหุ ๘) ผัง : ​ค คค ลลค @ ​อย่า ลุ่มหลง สติหลุด อยู่ พึงผุด สุขะเลิศ​ อย่าง เมตตา ระอุเถิด อยาก ธรรมเทิด มุเสมอ

เกณฑ์ : ทุกวรรค บังคับ เสียง/รูป เอก หรือ คำตาย @ รัก ใช่หวัง จักได้ ครอบครอง รัก แน่แท้ มั่นปอง สุขให้ รัก ซึ้งยิ่ง มิหมอง เธอสุข รัก ระรื่น แช่มชื่น เพื่อเธอ