เราควรทำเพื่อตัวเองให้มากขึ้นใช่ไหมครับ

ผมพึ่งโดนแฟนบอกเลิกครับ เราคบกันมา 6 ปี คบกันตั้งแต่เราเรียนอยู่มหาลัย พอจบแล้วแยกกัยอยู่ครับ ทำงานคนละที่ครับ ผมทำงานจังหวัดนึ่ง แฟนทำงานจังหวัดนึ่ง อาจจะเป็นเพราะเราห่างกัน ทำให้เธอเหงาเธอจึงไปรู้สึกดีกับคนที่ใกล้กัเธอ ทั้งๆที่เราก็ไปหากันบ่อยๆ โทรหากันแต่ก็ไม่ได้เจอกันไม่ได้อยู่ด้วยกันมันเลยทำให้ความรักที่เธอมีให้ผมลดลงแล้วเอาไปให้คนอื่น เธอคบกับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ผมไม่รู้ มารู้อีกที่ก็เธอบอกผมว่าคิดกับผมเหมือนพี่ชาย  6 ปีที่คบกันมามันไม่มีค่าอะไรเลย หละงจากนั้นผมพยายามที่จะให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเอาความดีเข้าสู้ทั้งกับเธอและทั้งที่บ้านเธอ  ให้กำลังใจเธอ  ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอ เพราะผมยังเป็นห่วงเธอ ห่วงความรู้สึกของครอบครัวเธอ (ผมเข้ากับครอบครัวเธอได้ในระดับนึ่งครับ คือไปนอนที่บ้านเธอได้ ไปไหนด้วยกันได้ครับ)  เวลาเธอโทรหาผมไม่ได้รับ ผมจะรีบโทรหาเธอตลอด ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม   มันอาจจะเป็นเพราะเธอเคยให้ความหวังผมว่าให้รอเธอ แค่เธออาจรู้สึกดีกับคนอื่น เพราะก่อนที่จะเลิกกันเขาบอกว่าให้ผมรอเค้า ผมจึงทำทุกอย่างเพื่อให้เธอสบายใจ และคอห่วงใยเธอตลอดมา  แต่มาวันนี้คำตอบที่เธอให้มามันชั่งโหดร้ายสำหรับผมเหลือเกิน คือเธอโทรมาหาผมครับถามกันเรื่องราวปกติ ผมเลยถามเธอว่า แม่รู้ยังว่าเราเลิกกัน ผมเป็นคนที่รักครอบครัวผู้หญิงนะครับโดยเฉพาะแม่ผู้หญิงผมจะเคารพเป็นพิเศษ เพราะทุกครั้งที่ผมไปบ้านเธอแม่เธอจะดูแลผมตลอด บ้างครั้งถึงกับห่อข้าวให้ผมกลับมากินที่บ้านด้วย แต่สิ่งที่เธอตอบผมวันนี้คือ แม่บอกว่าคนเราต้องเปิดให้โอกาสตัวเองได้เจอกับสิ่งใหม่ๆบ้าง  ความรู้สึกดีๆจบเลยความ ความดีที่เคยทำมันไม่ช่วยอะไรเลย คนเราจะทนเจ็บได้ซ้ำๆสักกี่คักครับ ต่อจากนี้จะพยายามทำใจให้แข็งพอที่จะเลิกคิดเลิกห่วงใย จะทำดีกับครอบครัวตัวเองให้มากขึ้น พอแล้วครับ ไม่ไหวแล้วจริงๆ