ขอใช้แทนตัวเองว่า เรา นะคะ ต้องบอกก่อนว่า เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เค้าถามเราหลายครั้ง เราไม่ได้ทะเลาะกันนะคะ ยังรักกันดี คุยกันดี คุยแบบปกติ แต่เราไม่เข้าใจว่า อะไร ทำให้แฟนเราคิดแบบนี้ ต่อไปนี้จะเป็นบทสนทนาระหว่าง เรากับแฟนค่ะ
เริ่ม!!
แฟน : รักเค้าไหม
เรา : เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต (ตอบเป็นเพลงไป)
แฟน : โห!! ซึ้งมากกก
แฟน : สมมติว่าเค้าบอกเลิกตัวเองอะ ตัวเองจะทำยังไง (ยิงคำถามที่ยังไม่ทันตั้งตัว)
เรา : ถ้าตัวเองต้องการจะไปจริงๆ เค้าก็จะไม่รั้ง ถึงแม้ว่าเค้าจะรักมากแค่ไหนก็ตาม (เราพูดจริงนะ)
แฟน : ไหนตัวเองเคยบอกว่า จะไม่ให้ใครมาแย่งเค้าไปไง
เรา : คนอื่นมาแย่งไม่ให้ แต่ถ้าตัวเองจะไป เค้าก็ปล่อย (อันนี้เราจำเค้ามาอีกที)
แฟน : แล้วถ้าเลิกแบบไม่มีคนอื่นมาเกี่ยวข้องละ
เรา : ถ้าเลิกกับเค้าแล้ววิถีชีวิตตัวเองดีขึ้น เค้าก็จะไม่รั้งไว้หรอก ปล่อยให้ไปมีชีวิตที่ดีขึ้น (เป็นนางเอกขึ้นมาทันที)
แฟน : เค้าพอสรุปได้แล้ว ว่าถ้าเลิกกัน แล้วตัวเองคงไม่มาใยดีอะไรอีก เอาแต่ใจ ไม่รักเค้าจริงนี่หว่า (อ้าวตกลงเราผิดเหรอนี่)
เรา : เฮ้ย รักจริงมากแค่ไหน ถ้าคนจะไปมันก็รั้งไม่อยู่หรอก จะผูกแขนผูกขามัดไว้กับเตียงมันก็ไม่อยู่ เพราะว่าใจมันไปแล้วอะ
แฟน : ถ้าคนมันรักจริง มันก็จะไม่ยอมให้ไปโดยเด็ดขาด ให้ตายยังไงมันก็จะไม่ยอม
เรา : มันไม่มีใครเป็นแบบนั้นหรอก เคยเห็นคนมีลูกแล้วมีชู้ป่าว เมียเค้าต้องหอบลูกไปตามผัวกลับบ้านเหรอ ถึงจะเรียกว่ารักจริง (เราแค่ยกตัวอย่างนะ)
แฟน : มีซิ ไม่เคยเห็นในข่าวเหรอ ที่แฟนไปมีชู้ แต่มันจะเอาแฟนมันคืนให้ได้อะ ถึงขั้นฆ่าตัวตายตามเลยนะ อันนั้นคือเค้ารักจริง ไม่ยอมให้เป็นของใคร (เรางงมาก ทำไมตะเองคิดแบบเน้...)
เรา : อ๋อ นี่เค้าต้องเป็นฆาตกร หรือต้องตายตามไปใช่มั้ย ถึงจะเรียกว่ารักจริง ( เฮ้ย เราคิดแบบนี้จริงๆ)
เรา : เค้าไม่เถียงละ เค้ายอม
แฟน : ยอมทำไม ปกติก็ไม่เคยยอมไม่ใช่เหรอ (แนะ ประชดอีก)
มีการมาถามเราอีกว่าทำไมถึงยอม เฮ้ย!! ก็เราไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้วอะ ก็เงียบกันไปเปลี่ยนเรื่องคุย
คือเรางงมากอะ อะไรทำให้เค้าคิดแบบนี้ เราไม่เข้าใจ เราแปลก หรือแฟนเราเป็นอะไร มีใครเป็นเหมือนแฟนเราไหม หรือผู้ชายเค้าเป็นแบบนี้ แชร์ประสบการณ์ก็ได้นะคะ
ขอย้ำอีกครั้งว่า เราไม่ได้ทะเลาะกันใดๆทั้งสิ้น และเราคุยกันปกติค่ะ
ปล. 1 ไม่ดราม่าเนอะ เราเป็นคนอ่อนไหวง่าย
ปล.2 เราไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้ แท็กผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ
เรารู้สึกว่า แฟนเรามีความคิดแปลกๆเกี่ยวกับคำว่า “รักจริง”
เริ่ม!!
แฟน : รักเค้าไหม
เรา : เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต (ตอบเป็นเพลงไป)
แฟน : โห!! ซึ้งมากกก
แฟน : สมมติว่าเค้าบอกเลิกตัวเองอะ ตัวเองจะทำยังไง (ยิงคำถามที่ยังไม่ทันตั้งตัว)
เรา : ถ้าตัวเองต้องการจะไปจริงๆ เค้าก็จะไม่รั้ง ถึงแม้ว่าเค้าจะรักมากแค่ไหนก็ตาม (เราพูดจริงนะ)
แฟน : ไหนตัวเองเคยบอกว่า จะไม่ให้ใครมาแย่งเค้าไปไง
เรา : คนอื่นมาแย่งไม่ให้ แต่ถ้าตัวเองจะไป เค้าก็ปล่อย (อันนี้เราจำเค้ามาอีกที)
แฟน : แล้วถ้าเลิกแบบไม่มีคนอื่นมาเกี่ยวข้องละ
เรา : ถ้าเลิกกับเค้าแล้ววิถีชีวิตตัวเองดีขึ้น เค้าก็จะไม่รั้งไว้หรอก ปล่อยให้ไปมีชีวิตที่ดีขึ้น (เป็นนางเอกขึ้นมาทันที)
แฟน : เค้าพอสรุปได้แล้ว ว่าถ้าเลิกกัน แล้วตัวเองคงไม่มาใยดีอะไรอีก เอาแต่ใจ ไม่รักเค้าจริงนี่หว่า (อ้าวตกลงเราผิดเหรอนี่)
เรา : เฮ้ย รักจริงมากแค่ไหน ถ้าคนจะไปมันก็รั้งไม่อยู่หรอก จะผูกแขนผูกขามัดไว้กับเตียงมันก็ไม่อยู่ เพราะว่าใจมันไปแล้วอะ
แฟน : ถ้าคนมันรักจริง มันก็จะไม่ยอมให้ไปโดยเด็ดขาด ให้ตายยังไงมันก็จะไม่ยอม
เรา : มันไม่มีใครเป็นแบบนั้นหรอก เคยเห็นคนมีลูกแล้วมีชู้ป่าว เมียเค้าต้องหอบลูกไปตามผัวกลับบ้านเหรอ ถึงจะเรียกว่ารักจริง (เราแค่ยกตัวอย่างนะ)
แฟน : มีซิ ไม่เคยเห็นในข่าวเหรอ ที่แฟนไปมีชู้ แต่มันจะเอาแฟนมันคืนให้ได้อะ ถึงขั้นฆ่าตัวตายตามเลยนะ อันนั้นคือเค้ารักจริง ไม่ยอมให้เป็นของใคร (เรางงมาก ทำไมตะเองคิดแบบเน้...)
เรา : อ๋อ นี่เค้าต้องเป็นฆาตกร หรือต้องตายตามไปใช่มั้ย ถึงจะเรียกว่ารักจริง ( เฮ้ย เราคิดแบบนี้จริงๆ)
เรา : เค้าไม่เถียงละ เค้ายอม
แฟน : ยอมทำไม ปกติก็ไม่เคยยอมไม่ใช่เหรอ (แนะ ประชดอีก)
มีการมาถามเราอีกว่าทำไมถึงยอม เฮ้ย!! ก็เราไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้วอะ ก็เงียบกันไปเปลี่ยนเรื่องคุย
คือเรางงมากอะ อะไรทำให้เค้าคิดแบบนี้ เราไม่เข้าใจ เราแปลก หรือแฟนเราเป็นอะไร มีใครเป็นเหมือนแฟนเราไหม หรือผู้ชายเค้าเป็นแบบนี้ แชร์ประสบการณ์ก็ได้นะคะ
ขอย้ำอีกครั้งว่า เราไม่ได้ทะเลาะกันใดๆทั้งสิ้น และเราคุยกันปกติค่ะ
ปล. 1 ไม่ดราม่าเนอะ เราเป็นคนอ่อนไหวง่าย
ปล.2 เราไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้ แท็กผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ