สวัสดีค่ะ จขกท.ชื่อนิกนะคะ อายุ 21 จะ 22 แล้วค่ะ ที่ต้องมาตั้งกระทู้เพราะว่านิกรู้สึกอึดอัดมาก นิกเป็นคนที่กำพร้าพ่อค่ะ พ่อเสียตั้งแต่เด็ก แม่ก็มีสามีใหม่ แต่เพิ่งจะได้กลับมาคุยกับแม่ก็ตอน ม.3 ค่ะ แต่ไม่เคยได้เจอตัวจริงของแม่เลยค่ะ ย่าก็เลี้ยงเรามาตลอด จนเราจบ ม.6 เราก็มากรุงเทพค่ะ ทำงานด้วยเรียนด้วย แต่เป็นคนที่ทำงานในโีงงานนะคะ มาอาศัยอยู่กับน้าค่ะ ซึ่งน้าก็แต่งงานแล้วอยู่กับสามีน้าและน้าค่ะ และรวมเราด้วยในบ้านจึงมีสามคน บอกก่อนเลยนะคะ น้าเราเกลียดแม่เรามากถึงขนาดบอกเราว่า ถ้าไปเจอแม่หรือไปเยี่ยมไปหาแม่วันไหนเรากับน้าขาดกัน ไม่ต้องมานับญาติอีก คือเราไม่เข้าใจน้าเราจริงๆทำไมถึงเป็นแบบนี้ คิดมากมาตลอดเรื่องของแม่ รวมไปถึงเวลาเรากับบ้านไม่เคยให้เราฝึกกลับบ้านเอง (ตจว.) แต่ชอบบอกว่าเมื่อไรเราจะโต เมื่อไรเราจะเลิกเกาะเขาสักที บางทีเราอึดอัดมากๆเราบอก ถ้าลำบากใจมาก ให้เราไปอยู่หอไหม เขาก็ไม่ให้เราไป แต่ก็ยังไม่เลิกว่าเราเกาะเขากิน เรื่องเรียนเราก็เลือกเองไม่ไ้ด้เขาต้องเลือกให้ ทั้งที่เราไม่ได้ชอบ ทำอะไรก็ไม่ค่อยชื่นชม ล่าสุดเคยได้ทุนเรียนมา ก็บอกว่าดีใจอะไรนักหนาแค่ทุน เสียใจสุดเลยที่ได้ยิน ตอนนี้เราก็มีแฟนเป็นคนบ้านเดียวกัน ก็ทำงานด้วยกันทั้งคู่ แต่เราก็ยังโดนว่าว่า ไม่ผ่าน ไม่จริงใจ ประวัติไม่ดีไม่ต้องคบ อึดอัดมาก ทุกสิ่งทุกอย่าง เรารู้ว่าเขาคือผู้มีพระคุณ เราต้องทำยังไง อยากใช้ชีวิตที่เลือกเองได้บ้างค่ะ ต้องทำวิธีไหนขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ
ปล.ตัวหนังสือถ้าพิมพ์แล้วอ่านลำบากก็ขอโทษนะคะ พิมพ์ในโทรศัพท์ ภาษาไทย คะ ค่ะ ไม่ถูกก็ติได้นะคะ