สวัสดีเพื่อนๆ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดยังไงขออภัย....
เรื่องมีอยู่ว่า เราได้รู้จักกับคนๆนึง โดยการที่อยู่ดีๆ เราก็ได้ทำโปรเจ็กหนึ่งร่วมกัน มันก็เริ่มต้นจากการทำงานด้วยกัน ค่อยๆคุยกันมาเรื่อยๆ (จริงๆเราก็แอบมีความรู้สึกดีๆให้เค้าอยู่แล้ว) คุยกันเกือบทุกวัน จากเรื่องงานก็เริ่มมีเรื่องส่วนตัว บ่นนั่น คุยนี่ เราเริ่มรู้เรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรามากกว่าที่เป็นฝ่ายเปิดเผยเรื่องส่วนตัว
วิถีชีวิตก็เป็นแบบนี้ทุกวันค่ะ กินข้าวด้วยกัน โทรคุยกัน ไลน์ส่งนู่นนี่ที่มีสาระให้กัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก บางครั้งเรายังเคยนั่งคิดว่า ตกลงเราเป็นแค่คนร่วมงานกัน หรือพิเศษมากกว่านั้น คือเป็นคนที่อยู่ในชีวิตจริงๆของเค้า จะสถานะไหนค่อยว่ากัน แต่ทุกครั้งที่ความคิดแบบนี้แวบมาในหัว มันก็มักจะมีเรื่องให้รู้สึกดี บางทีเค้าก็ดูเป็นห่วงเป็นใย โทรมาเล่านู่นนี่ จนทำให้คนที่รู้สึกดีๆกับเค้าอยู่แล้วแบบเราเคลิ้มจนลืมความรู้สึกสับสน เราคุยกับเค้ามาเรื่อยๆ มีอะไรก็เล่าให้เค้าฟัง เพราะเรารู้สึกเค้าเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว
เราไม่รู้ว่าช่วงเวลานั้นมันเป็นยังไง รู้แต่ว่าเค้ามีเวลาที่จะรับฟังเรา ไม่เคยปฏิเสธ ไม่เคยนิ่งเฉย
แต่แล้ววันนึง เค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป วันที่เราต้องการใครสักคน เค้ากลับไม่สนใจเราสักนิด วันที่เราไม่อยากให้ใครรับฟัง เค้าไม่เคยแม้แต่จะโทรถาม กำลังใจที่เรารู้สึกเคยได้จากเค้า ส่วนนี้มันหายไป เราเลยไม่รู้ว่าที่ผ่านมา มันคืออะไร หรือแค่คนรู้จักเรายังไม่เคยได้เป็นเลยแบบนี้เหรอ??
และมีคนมาพูดให้เราคิดว่า ลองคิดดูสิว่า เรื่องที่เค้าใส่ใจเรา เรื่องที่เค้าเป็นห่วงเป็นใยเรา เรื่องที่เค้าคอยช่วยเหลือเรา มันเป็นเรื่องที่เค้ามีผลประโยชน์ร่วมด้วยหรือเปล่า
มันมีจริงๆเหรอคะ คนที่คิดแบบนั้น กรือเค้าก็ปกติ แต่เราเองที่คิดเข้าข้างตัวเองมากไป สำหรับเราการที่เราคุยกันได้ แชร์ความรู้สึกกันได้ นั่นมันคือการที่เราเป็นเพื่อนกันในชีวิตจริง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานที่ต้องคุยกันเท่านั้น
สับสนมากเลย เพื่อนๆใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้าง
หรือที่ผ่านมาเราคิดไปเองคนเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า เราได้รู้จักกับคนๆนึง โดยการที่อยู่ดีๆ เราก็ได้ทำโปรเจ็กหนึ่งร่วมกัน มันก็เริ่มต้นจากการทำงานด้วยกัน ค่อยๆคุยกันมาเรื่อยๆ (จริงๆเราก็แอบมีความรู้สึกดีๆให้เค้าอยู่แล้ว) คุยกันเกือบทุกวัน จากเรื่องงานก็เริ่มมีเรื่องส่วนตัว บ่นนั่น คุยนี่ เราเริ่มรู้เรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรามากกว่าที่เป็นฝ่ายเปิดเผยเรื่องส่วนตัว
วิถีชีวิตก็เป็นแบบนี้ทุกวันค่ะ กินข้าวด้วยกัน โทรคุยกัน ไลน์ส่งนู่นนี่ที่มีสาระให้กัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก บางครั้งเรายังเคยนั่งคิดว่า ตกลงเราเป็นแค่คนร่วมงานกัน หรือพิเศษมากกว่านั้น คือเป็นคนที่อยู่ในชีวิตจริงๆของเค้า จะสถานะไหนค่อยว่ากัน แต่ทุกครั้งที่ความคิดแบบนี้แวบมาในหัว มันก็มักจะมีเรื่องให้รู้สึกดี บางทีเค้าก็ดูเป็นห่วงเป็นใย โทรมาเล่านู่นนี่ จนทำให้คนที่รู้สึกดีๆกับเค้าอยู่แล้วแบบเราเคลิ้มจนลืมความรู้สึกสับสน เราคุยกับเค้ามาเรื่อยๆ มีอะไรก็เล่าให้เค้าฟัง เพราะเรารู้สึกเค้าเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว
เราไม่รู้ว่าช่วงเวลานั้นมันเป็นยังไง รู้แต่ว่าเค้ามีเวลาที่จะรับฟังเรา ไม่เคยปฏิเสธ ไม่เคยนิ่งเฉย
แต่แล้ววันนึง เค้าก็เริ่มเปลี่ยนไป วันที่เราต้องการใครสักคน เค้ากลับไม่สนใจเราสักนิด วันที่เราไม่อยากให้ใครรับฟัง เค้าไม่เคยแม้แต่จะโทรถาม กำลังใจที่เรารู้สึกเคยได้จากเค้า ส่วนนี้มันหายไป เราเลยไม่รู้ว่าที่ผ่านมา มันคืออะไร หรือแค่คนรู้จักเรายังไม่เคยได้เป็นเลยแบบนี้เหรอ??
และมีคนมาพูดให้เราคิดว่า ลองคิดดูสิว่า เรื่องที่เค้าใส่ใจเรา เรื่องที่เค้าเป็นห่วงเป็นใยเรา เรื่องที่เค้าคอยช่วยเหลือเรา มันเป็นเรื่องที่เค้ามีผลประโยชน์ร่วมด้วยหรือเปล่า
มันมีจริงๆเหรอคะ คนที่คิดแบบนั้น กรือเค้าก็ปกติ แต่เราเองที่คิดเข้าข้างตัวเองมากไป สำหรับเราการที่เราคุยกันได้ แชร์ความรู้สึกกันได้ นั่นมันคือการที่เราเป็นเพื่อนกันในชีวิตจริง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานที่ต้องคุยกันเท่านั้น
สับสนมากเลย เพื่อนๆใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้าง