การที่เราเจอใครที่เหมือนคนอื่น แต่รุ้สึกไม่เหมือนคนอื่นนี่ มันวิเศษมากๆนะ

เค้าเป็นคนปกติ ที่ใครๆก็มองเห็นเเต่มองผ่าน
เค้าเป็นคนปกติที่ธรรมดา ไม่ได้วิเศษอะไร
คนธรรมดาที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราโชคดีที่สุดในโลก
เพียงเเค่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเค้า

เค้าเป็นคนที่มีรอยยิ้มปกติเหมือนคนทั่วไป
เเต่สำหรับเราเเล้วเรากลับหวงรอยยิ้มที่แสนธรรมดานั้น

เค้าเป็นคนที่มีข้อเสีย ที่เรารับรู้เเต่เรารับได้
ทั้งๆที่ข้อเสียพวกนั้น ถ้าคนอื่นมี เราคงรับมันไม่ได้
เค้าทำให้คนคนนึงที่ซึงไม่ยอมใครเลย ยอมเค้าอย่างง่ายๆ

เค้าเป็นคนที่ เราอยากทะนุถนอม ไม่อยากทำให้ชีวิตเค้าพัง
อยากให้เค้ามีชีวิตที่ดี ถึงจะไม่มีเราตรงนั้นก็ตาม
เเต่ถ้าวันนึงในอนาคต เค้าอยากมีเราในชีวิต เราก็พร้อมเข้าไปด้วยความเต็มใจ

เค้าเป็นคนที่ เราเลือกจะเก็บความรู้สึกดีๆไว้ ไม่บอกไป
แลกกับการที่เค้ายังอยู่ตรงนี้ ถึงจะไม่ได้ใกล้กันมาก
เเต่ถ้าไกลกว่านี้ เราคงอยู่ไม่ไหว

เค้าเป็นคนที่ทำให้คนคนนึงที่เกลียดการรอใครสักคน
ยอมรอเค้า โดยที่เค้าไม่เคยเอ่ยปากขอให้รอ

เค้าทำให้คนคนนึงที่เป็นคนนิสัยไม่ดี คุยกับหลายคน
เลิกคุยกับทุกคน ทั้งที่เค้าไม่ได้ห้าม หรือว่าสนใจในเรื่องนี้
ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้คุยหรือเเชทอะไรกับเรามากมาย

เค้าเป็นคนคนนึงที่ เราสามารถเอ่ยปากนิยาม
ช่วงเวลาสั้นๆที่ได้อยู่กับเค้าว่า
ความสุขที่ชัดเจนที่สุด ที่สามารถพูดว่าสุขใจอย่างเต็มปาก

เค้าเป็นคนที่ทำให้คนคนนึงที่มีเเฟนเเบบทิ้งๆคว้างๆ
คบไปเรื่อยๆ เลิกนิสัยเเบบนั้น
เค้าทำให้คนคนนึงรู้ว่า การคบกับคนอื่น ที่ไม่ใช่เค้า
มันเป็นการเสียเวลา เพราะไม่ว่าจะคบไปสักกี่ร้อยคน
ก็ไม่มีใครที่จะเข้ามาในใจเราได้ เพราะใจของเรา เค้าเอาไปเเล้ว


เคยมีคนเเบบนี้ในชีวิตบ้างไหม คนที่เราไม่มีสิทธิจะเรียกร้องอะไรเลย
ไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่คนเกลียด เป็นคนธรรมดาที่โชคดีที่ได้รู้จักกัน
หรือบางทีอาจจะเป็นคนที่เคยรักกัน เเต่ตอนนี้มีเพียวเเคาเราที่ยังรักอยู่
แปลกที่โลกเล่นตลก ทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ เเต่ก็รู้สึกโชคดีที่ได้เจอ

ใครเคยเจอบ้างมาเเบ่งปันกันนะ อยากรู้ๆ^^