วันที่30 มิ.ย.ก่อนเที่ยงโดยประมาณ ฉันได้โทรศัพท์จากครูของลูกสาวคนเล็กที่เรียนอยู่โรงเรียนเฉพาะความพิการ บอกว่าตอนนี้ลูกสาวฉันอยู่ร.พ. หมอสั่งแอทมิทเพราะมีไข้สูงเนื่องจากติดเชื้อ ความคิดฉันสับสนวุ่นวายไปหมด ตอนนี้ลูกฉันจะเป็นยังไงบ้าง ฉันมีเงินติดตัวไม่ถึงร้อย จะเอาจากไหนเป็นค่ารถเพื่อเดินทางไปหาลูกสาวฉัน เพื่อนฉันยื่นเงินให้พันนึงแล้วบอกว่าเอาเป็นค่าเดินทาง ฉันใช้เวลาในการเดินทางสี่ชั่วโมงกว่า พอลูกสาวเห็นแม่แทบจะลืมอาการเจ็บปวดของตัวเอง ขาขวาบวมแดงเป็นปื้น ไข้สูง ลูกสาวฉันพิการแล้วยังจะมาเป็นอะไรอีก เวรกรรมอะไรของฉัน ฉันมองลูก สงสารลูกจับใจ ทำไมต้องมาเป็นกับลูกสาวแม่ หมอให้อยู่จนกว่ารอยแดงและอาการบวมจะหาย สั่งเพิ่มยาฆ่าเชื้อเพรสะกลัวเข้ากระแสเลือด เงินหนึ่งพันบาท ตอนนี้เหลือสี่ร้อยกว่าบาท กว่าจะถึงวันที่เราจะกลับ เราจะเอาค่ารถจากไหน
เมื่อไหร่คืนวันอันแสนจะเลวร้ายของฉันจะผ่านพ้นไป