เห็นเพื่อนๆทุกคนมีคณะในฝัน มีมหาลัยที่อยากเข้ากันหมด แต่เราเองยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ระบบแอดก็ยังไม่เข้าใจ พวกครูก็มาพูดทุกวันว่าม.5แล้วนะ ต้องเริ่มสอบได้แล้ว TUstar IELTS SAT TOEFL TU-GET CU-GET และก็อะไรก็ไม่รู้มากมายเต็มไปหมด ไอเราก็ไปแลกเปลี่ยนมา กลับมาก็ถึงกับปรับตัวไม่ทัน เห็นเพื่อนๆมุ่งจะเข้ามหาลัยกันแล้ว ต้องเรียนพิเศษ ต้องสอบ แต่เหมือนมีเราคนเดียวที่ใช้ชีวิตไปวันๆ วิ่งเล่น ทำกิจกรรม ดูการ์ตูน
แต่พอครู พ่อแม่ ญาติๆเริ่มพูดมากขึ้น ว่าม.5แล้ว ต้องรู้ได้แล้วว่าจะเรียนคณะอะไร เราก็เลยมาเริ่มคิดแล้วล่ะว่าจะเข้าอะไร ทั้งๆที่ไม่เคยคิดมาก่อน
หลายๆคนบอกว่าเรายังหาตัวเองไม่เจอว่าชอบอะไร เลยไม่รู้จะเรียนอะไร
ความจริงรู้หมดแหละ รู้มาตั้งแต่เด็กเลยด้วยว่าตัวเองหัวไปทางด้านศิลปะ ดนตรี ภาษา
เราเริ่มวาดรูปตั้งแต่อนุบาล เราใช้photoshopและillustratorเป็นตั้งแต่ป.3 และเราพูดอังกฤษและญี่ปุ่นได้ในระดับคล่องแคล่ว เสื้อรุ่นที่รรเราเป็นคนออกแบบทุกปี เราประกวดร้องเพลงชนะบ่อยๆ และเราก็เคยเป็นคนก่อตั้งและประธานชมรมหนังสั้น
เก่งหลายๆด้านก็ไม่ได้ดีนักหรอก เพราะตัดสินใจไม่ถูกเลยว่าจะเข้าอะไร อันไหนก็ชอบทำไปหมด
เราคิดมาตั้งแต่เด็กว่าอยากเป็นจิตรกร พอได้มาทำหนังสั้นก็คิดอยากจะเรียนfilm และเราก็มีความสนใจในด้านจิตวิทยาและพฤติกรรมมนุษย์เลยคิดอยู่ช่วงนึงว่าอยากเรียนจิตวิทยา
แต่พอยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งคิดถึงหลักความเป็นจริงมากขึ้น อาชีพในฝันอะไรนี่ก็ไม่มีแล้ว เราคิดแค่ว่าเราอยากรวย มีอาชีพที่มั่นคง อยู่ได้โดยไม่ลำบากและเลี้ยงพ่อแม่ได้ ฉะนั้นเราจึงไม่กล้าเรียนคณะตามที่เราชอบ เพราะกลัวต่างๆนาๆ เรียนfilmมา โอกาสที่จะประสบความสำเร็จแบบหนังพี่มากพระขโนงมันกี่เปอร์เซ็นต์กัน ถ้าเรียนนิเทศน์ จบมาโอกาสดังจะมีเท่าไหร่กัน คนตกงานก็เพียบ เรียนจิตวิทยาในไทยก็ไม่ค่อยรุ่ง และต่างๆนานา
เพราะฉะนั้นเราเลยไม่รู้ว่าตัวเองจะเข้าคณะอะไร แล้วปล่อยเลยจนมาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงกับชีวิต
อยากรบกวนปรึกษาพี่ๆค่ะ ว่าจะเอายังไงดี หนูควรเรียนตามที่ชอบไปเลย หรือว่าเรียนไอที่จบออกมาแล้วชีวิตมั่นคงดีคะ
ม.5แล้ว แต่ยังไม่รู้จะเข้าคณะอะไร แปลกมั้ยคะ ขอคำปรึกษาค่ะ
แต่พอครู พ่อแม่ ญาติๆเริ่มพูดมากขึ้น ว่าม.5แล้ว ต้องรู้ได้แล้วว่าจะเรียนคณะอะไร เราก็เลยมาเริ่มคิดแล้วล่ะว่าจะเข้าอะไร ทั้งๆที่ไม่เคยคิดมาก่อน
หลายๆคนบอกว่าเรายังหาตัวเองไม่เจอว่าชอบอะไร เลยไม่รู้จะเรียนอะไร
ความจริงรู้หมดแหละ รู้มาตั้งแต่เด็กเลยด้วยว่าตัวเองหัวไปทางด้านศิลปะ ดนตรี ภาษา
เราเริ่มวาดรูปตั้งแต่อนุบาล เราใช้photoshopและillustratorเป็นตั้งแต่ป.3 และเราพูดอังกฤษและญี่ปุ่นได้ในระดับคล่องแคล่ว เสื้อรุ่นที่รรเราเป็นคนออกแบบทุกปี เราประกวดร้องเพลงชนะบ่อยๆ และเราก็เคยเป็นคนก่อตั้งและประธานชมรมหนังสั้น
เก่งหลายๆด้านก็ไม่ได้ดีนักหรอก เพราะตัดสินใจไม่ถูกเลยว่าจะเข้าอะไร อันไหนก็ชอบทำไปหมด
เราคิดมาตั้งแต่เด็กว่าอยากเป็นจิตรกร พอได้มาทำหนังสั้นก็คิดอยากจะเรียนfilm และเราก็มีความสนใจในด้านจิตวิทยาและพฤติกรรมมนุษย์เลยคิดอยู่ช่วงนึงว่าอยากเรียนจิตวิทยา
แต่พอยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งคิดถึงหลักความเป็นจริงมากขึ้น อาชีพในฝันอะไรนี่ก็ไม่มีแล้ว เราคิดแค่ว่าเราอยากรวย มีอาชีพที่มั่นคง อยู่ได้โดยไม่ลำบากและเลี้ยงพ่อแม่ได้ ฉะนั้นเราจึงไม่กล้าเรียนคณะตามที่เราชอบ เพราะกลัวต่างๆนาๆ เรียนfilmมา โอกาสที่จะประสบความสำเร็จแบบหนังพี่มากพระขโนงมันกี่เปอร์เซ็นต์กัน ถ้าเรียนนิเทศน์ จบมาโอกาสดังจะมีเท่าไหร่กัน คนตกงานก็เพียบ เรียนจิตวิทยาในไทยก็ไม่ค่อยรุ่ง และต่างๆนานา
เพราะฉะนั้นเราเลยไม่รู้ว่าตัวเองจะเข้าคณะอะไร แล้วปล่อยเลยจนมาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงกับชีวิต
อยากรบกวนปรึกษาพี่ๆค่ะ ว่าจะเอายังไงดี หนูควรเรียนตามที่ชอบไปเลย หรือว่าเรียนไอที่จบออกมาแล้วชีวิตมั่นคงดีคะ