เป็นความอัดอั้น-ลักลั่นทางใจ ที่ใจนึงก็อยากทำตามความรู้สึกตัวเอง กับอีกใจนึงก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกคนอื่น
เรื่องมีอยู่ว่า... เพิ่งเริ่มสนิทกับเพื่อนที่ทำงานคนหนึ่ง (เพื่อนเพศเดียวกันนี่แหละค่ะ ไม่ได้มีเรื่องเชิงชู้สาวแต่อย่างใดค่ะ) ซึ่งก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นโทรคุยกัน ไปเที่ยวอะไรด้วย แค่เจอกันแค่ที่ทำงานค่ะ
ช่วงรู้จักกันแรกๆ รู้สึกคุยกับเขาโอเคดีค่ะ ซึ่งเอาเข้าจริง เราเป็นฝ่ายพูดซะส่วนใหญ่มากกว่า จริงๆ มันก็ดูพอเข้ากันนะคะ เขาเป็นฝ่ายฟังเป็นส่วนใหญ๋ เราเป็นฝ่ายพูด แต่พอนานๆ ไป เราเริ่มรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ตามมากไปค่ะ ไม่กล้าคิดกล้าตัดสินใจอะไรเลย เอาแต่ตามเราตลอด แล้วพอยิ่งผ่านไปๆ มันก็ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรน่าคุยมากเท่าไหร่ เพราะเขาเหมือนเป็นคนใช้ชีวิตซ้ำๆ เดิมๆ เลยทำให้พวกเราต่างไม่ค่อยมีเรื่องแลกเปลี่ยนอะไรกันมากนัก ทำให้ยิ่งอยู่ด้วยเรายิ่งอึดอัดค่ะ
แต่ความน่าอึดอัดนั้น ดูเหมือนเราจะเป็นอยู่ฝ่ายเดียว เพราะเขาเหมือนจะมองไม่เห็น และยังคงใช้ชีวิตที่ซ้ำๆ เดิมๆ ต่อไป ซึ่งหลายๆ ครั้งเราก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอเขา (ไม่ได้ทำงานฝ่ายเดียวกัน แค่บริษัทเดียวกัน) แต่อาจด้วยความที่เขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อน เขาจึงมักต้องมาหาเราอยู่บ่อยๆ
คือมันเป็นความอัดอั้นมากค่ะ เพราะเราเบื่อที่จะต้องไปเจอเขา แต่ก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกโดยเลิกคบกันแล้วรู้จักแบบห่างๆ คือรู้สึกว่าหากเป็นเหมือนช่วงแรกๆ ที่รู้จักแบบห่างๆ ตอนนั้นมันยังดีกว่า เวลาได้เจอหน้าแล้วมันยิ้มให้กันแบบสนิทใจกว่า แต่ตอนนี้ต้องเจอกันเกือบทุกพักเที่ยง แล้วก็ต้อง "พยายาม" ร่าเริงชวนคุย ทั้งที่ในใจโคตรเบื่อมากกกกก
เราจะหาทางออกจากความรู้สึกนี้ได้ยังไงดีคะ?
คบต่อหรือห่างๆ กันไปดี กับเพื่อนผู้น่าเบื่อ ?
เรื่องมีอยู่ว่า... เพิ่งเริ่มสนิทกับเพื่อนที่ทำงานคนหนึ่ง (เพื่อนเพศเดียวกันนี่แหละค่ะ ไม่ได้มีเรื่องเชิงชู้สาวแต่อย่างใดค่ะ) ซึ่งก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นโทรคุยกัน ไปเที่ยวอะไรด้วย แค่เจอกันแค่ที่ทำงานค่ะ
ช่วงรู้จักกันแรกๆ รู้สึกคุยกับเขาโอเคดีค่ะ ซึ่งเอาเข้าจริง เราเป็นฝ่ายพูดซะส่วนใหญ่มากกว่า จริงๆ มันก็ดูพอเข้ากันนะคะ เขาเป็นฝ่ายฟังเป็นส่วนใหญ๋ เราเป็นฝ่ายพูด แต่พอนานๆ ไป เราเริ่มรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ตามมากไปค่ะ ไม่กล้าคิดกล้าตัดสินใจอะไรเลย เอาแต่ตามเราตลอด แล้วพอยิ่งผ่านไปๆ มันก็ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรน่าคุยมากเท่าไหร่ เพราะเขาเหมือนเป็นคนใช้ชีวิตซ้ำๆ เดิมๆ เลยทำให้พวกเราต่างไม่ค่อยมีเรื่องแลกเปลี่ยนอะไรกันมากนัก ทำให้ยิ่งอยู่ด้วยเรายิ่งอึดอัดค่ะ
แต่ความน่าอึดอัดนั้น ดูเหมือนเราจะเป็นอยู่ฝ่ายเดียว เพราะเขาเหมือนจะมองไม่เห็น และยังคงใช้ชีวิตที่ซ้ำๆ เดิมๆ ต่อไป ซึ่งหลายๆ ครั้งเราก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอเขา (ไม่ได้ทำงานฝ่ายเดียวกัน แค่บริษัทเดียวกัน) แต่อาจด้วยความที่เขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อน เขาจึงมักต้องมาหาเราอยู่บ่อยๆ
คือมันเป็นความอัดอั้นมากค่ะ เพราะเราเบื่อที่จะต้องไปเจอเขา แต่ก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกโดยเลิกคบกันแล้วรู้จักแบบห่างๆ คือรู้สึกว่าหากเป็นเหมือนช่วงแรกๆ ที่รู้จักแบบห่างๆ ตอนนั้นมันยังดีกว่า เวลาได้เจอหน้าแล้วมันยิ้มให้กันแบบสนิทใจกว่า แต่ตอนนี้ต้องเจอกันเกือบทุกพักเที่ยง แล้วก็ต้อง "พยายาม" ร่าเริงชวนคุย ทั้งที่ในใจโคตรเบื่อมากกกกก
เราจะหาทางออกจากความรู้สึกนี้ได้ยังไงดีคะ?