รักหรือชอบบอกได้ไหม (ญ/ญ)

เรื่องมันมีอยู่ว่า เราชอบรุ่นน้องอยู่คนนึง รู้จักกันแค่ไม่กี่วัน เดือนนึงเจอกัน 8 วัน ในที่ทำงาน น้องเขามาทำพาร์ททาม 2 เดือน ก็รู้จักกันประมาณ 16-20 วัน ประมาณนี้ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร คิดเป็นเพื่อนร่วมงาน เจอหน้าน้องเขาครั้งแรกก็รู้สึกดี อยากทำความรู้จัก พยายามอยากจะเข้าไปทัก ก็ไม่กล้า เพราะเพื่อนผู้ชายมันได้ดูแลน้องเค้า ความรู้สึกมันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากกว่า เราชอบเขา รักเขามากอะไรประมาณนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะเรามีแฟนอยู่แล้ว แต่มันมีอะไรหลายๆอย่างที่น้องเขาเข้ามาทำกับเรา คือ ชอบถามเวลาทำงาน ว่า #พี่เหนื่อยไหม : ชอบหันมามองเราในเวลาที่ทำงาน เราก็มองดูว่า เขาจะมองมาที่เราไหม หรือเราจะคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ไม่ใช่ น้องเขาหันมองเข้ามาในห้องรับแขกที่มีกระจกใสกั้น มองไปโต๊ะที่เราอยู่ ไม่เจอ ก็เหลือบหันหา เรามองน้องเขาอยู่ข้างหลัง ดูสิว่าจะมาหาเราจริงไหม แต่ก็จริง  ชอบเดินเข้ามาช่วย เดินมาแล้วก็ถามว่า พี่เหนื่อยไหมคะ แล้วก็เอามือมาจับที่หน้าเรา เราก็ถามกลับไปว่า ทำไมมือเย็นจัง น้องเขาตอบว่า ใจมันเต้นแรง!! #เป็นอะไร วันนั้นเราเห็นรุ่นพี่ที่มาทำพาร์ททามคณะเดียวกันเดินมายืนอยู่ด้วย เราก็มองๆๆ อยู่ห่างๆ คือไม่พอใจนิดๆ อยากรู้ว่าคนนี้ใช่แฟนน้องเขาจริงไหมก็เลยไม่พูดด้วย ไม่มองหน้า ไม่ยิ้ม จนน้องเขาเดินเข้ามาถามว่า เป็นอะไร ทำไมไม่พูด เราก็บอกว่า เหนื่อย ไม่สบาย (ไม่สบายจริงๆ) หลังจากวันนั้นก็ขอเบอร์ #บอกชอบไปเลย : ไม่นานเราก็ถามน้องเขาว่ามีแฟนหรือยัง น้องตอบว่า หนูไม่ค่อยอะไรมากมายกับความรัก พอผ่านไป เราก็ถามอีกว่า มีแฟนหรือยัง เขาก็บอกว่า ไม่ให้ถาม จนวันนึงเราทนไม่ได้กับความรู้สึกที่เผลอไปก็เลยถามแบบจริงๆจังๆเลยว่า มีแฟนหรือยัง เขาตอบกลับมาว่า มีแฟนแล้วคะ  ......เจ็บโคตร!!! เฮ้ย!!! ทำไมมาตอบเอาตอนนี้ คนอื่นถามบอกมี พอเราถามบอกไม่ให้ถาม กลับคนอื่นกล้าตอบ แต่ทำไมกับเราไม่กล้าตอบอ่ะ โถ่...!!! งานนี้ เจ็บไม่น้อย (ใจ) หลังจากนั้นเราก็เลย เริ่มเอาตัวออกห่าง เพราะกลัว กลัวความรู้สึกตัวเอง กลัวว่าจะเผลอใจไปมากกว่านี้ แต่น้องเขาก็ธรรมดาเหมือนเคย (มั้ง) เขาก็ยังถามเหมือนเคย ว่า #เหนื่อยไหมคะ เรารู้สึกดีมากเลยนะ แต่เราก็ต้องทำตรงข้ามกับใจและความรู้สึกตัวเอง จนรู้สึกว่าตัวเองทำร้ายความรู้สึกดีๆของอีกคนไป...ทุกวันเราจะเขียนข้อความพับจรวดฝากเพื่อนไปให้น้องเขา เราเป็นห่วง ขอแค่ห่วงไกลๆ แบบนี้ ก็มากเกินพอแล้ว เราไม่เข้าใจในการกระทำหลายๆอย่างๆ แต่ถ้าเขาตอบ ก็คงเพราะเพื่อนร่วมงานเท่านั้น เราชอบสายตาคู่นั้น วันนั้น จนวันนี้ เร่ก็ไม่เคยลืม สายตา รอยยิ้ม คำพูด และความห่างก็ทำให้เราห่างสมใจ เวลาจับเบอร์โต๊ะ เราก็จะได้ไปช่วยกลุ่มอื่น เรายืนอยู่ข้างๆเสาเหล็กต้นหนึ่ง ส่วนเขายืนเฉียงออกไปเสาของอีกโซนหนึ่ง เราก็อยากรู้ว่าเขาจะมองหาเราอีกไหม แต่เรามองหาเขาตลอดเลย มองทุกครั้งที่เขายืนตรงเสาๆนั้น ซึ่งเขาไม่ได้มองมาที่เร่เลยด้วยซ้ำ
...พออีกวันได้โต๊ะใกล้กัน แต่เราก็ได้แต่มองๆเขา มองจนงานไม่เป็นงาน มองจนโดนรุ่นพี่ว่าเอา แค่มองคนที่เขามีเจ้าของคงไม่ผิด แต่ใจมันดันเผลอไปชอบคนมีเจ้าของนี่สิผิด เฮ้อ......เขาคงเกลียดเราแล้วแหละ เราส่งข้อความไปขอโทษ และบอกว่าเลิกชอบแล้ว แต่เอาจริงๆ ยังรู้สึกเหมือนเดิม เปนห่วงเหมือนเดิม และในที่สุดเขาก็บล๊อคเบอร์โทรเรา แต่ดีไม่บล๊อคเฟสด้วย เขารักกันมานานเราก็ไม่อยากยุ่ง แค่รู้ตัวว่าเผลอใจมาก็รู้ผิดต่อเขาทั้งคู่มากพอแล้ว ขอแค่มองจุดเขียวๆในเฟสที่ขึ้นออน ถึงจะเปนแฟนเขาเข้ามาเล่นกะตาม ขอแค่ได้เห็นเธอไลค์โพสต์เราก็รู้สึกดีมากแล้ว และสุดท้าย ถ้าเกิดวันนึงไม่รุ้ว่าวันไหนที่ดันเปิดมาเจอกระทู้นี้....อยากบอกว่า ขอโทษนะ ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกดีๆ และขอให้สู้ๆ ตั้งใจเรียน ฝันดีนะ ดูแลสุขภาพด้วย อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย....สาว มห. #บางรัก