สวัสดีครับ
ผมเรียนวิศวะไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือ
ตอนเรียนก็ทำคะแนนสอบดีนะ ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ประมาณ 2.7 ก็ไม่ได้เก่งนะครับ
เนื้อหาที่เรียนประมาณ เป็นอิเลคทรอนิคกับวงจรเป็นส่วนใหญ่ การออกแบบและติดตั้งอุปกรณ์ไฟฟ้าอะไรไม่ค่อยได้จับ(ไม่ได้จับเลยก็ว่าได้)
ตอนสอบก็แค่จำๆไปสอบ บางวิชาก็เอาหนังสือเข้าได้
พอถึงตอนฝึกงาน ให้ฝึก2เดือน แค่นั้นจบ
ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกงาน ที่บริษัทแห่งหนึ่ง เป็นไซน์งานภาครัฐ
คือโดนคำถามทุกวัน ตอบไม่ได้สักวัน...คนถามก็ทำหน้าแบบว่า...นี้วิศวะเหรอวะ
คำถามเกี่ยวกับการติดตั้งโน้นนี้นั้นของระบบไฟฟ้า แต่มันก็เป็นคำถามง่ายๆ สำหรับวิศวกรนี้แหละ ผมก็ตอบไม่ได้ ตอบได้ก็นิดๆ
เรียกว่าสมองผมกรวงมากๆก็ว่าได้ ไม่สมควรจะเรียนจบด้วยซ้ำ
บางวันคนที่ถามคำถามก็บอกว่า "พี่ว่าไปทำอย่างอื่นเหอะ" ทีแรกก็ไม่ได้คิดไร พอมานั่งทบทวนแมร่งอยากโดดตึกชิปหาย
เออ เราเรียนมาทำไมวะ เรียนมาไม่ได้อะไรเลย รุ้สึกท้อมากกก
คิดไปคิดมาไม่อยากเป็นละวิศวกร ไม่อยากเป็นลูกน้องบริษัท อยากเปิดกิจการเองเปิดร้านอาหาร(พอดีชอบทำอาหาร)
คิดไปคิดมาอีก กูก็จะจบแล้วนิ เงินที่พ่อแม่กูส่งให้เรียนมาละ จบมาไม่ทำงานแล้วจะเรียนไปทำไมวะ
เออลืมบอก เงินเดือนวิศวะ start วัน300บาท แต่ถ้ามีประสบการณ์นิดหน่อยเดือน10,000-12,000บาท ผมเห็นพี่เขาได้ทำทุกอย่างจริงๆ ออกแบบ,สั่งของ,ตรวจหน้างาน,ขออนุมัติ,ขอทดสอบ,ขอนุ้นนี้นั้น (มันก็ได้ประสบการณ์เยอะนะพี่เขาบอก)
นั้นแหละ ยิ่งทำให้ผมท้อยิ่งกว่าเดิม(ไปเรียนอย่างอื่นหรือไม่เรียนเลย ได้เงินเยอะกว่าอีกด้วยซ้ำ)
ผมคิดว่ากูมาทำอะไรที่นี้วะ วันๆก็มานั่งรอพี่เลี้ยงมอบงานให้ งานแบบติดกระดาษ,เรียงเอกสาร,ไปเช็ควัสดุหน้างานว่าติดตั้งดีหรือยัง
มอบงานเสดก็ทิ้งผมทำงานเอง พี่เขาก็ไปทำงานของเขา(ไม่ร็นะว่าที่อื่นเป็นแบบนี้หรือป่าว)เหมือนไม่มีตัวตนเลยย
เข้างาน8.00-17.00น. ต้องตรงเวลา ตอนกินข้าวก็พูดแต่เรื่องงาน นินทาคนนั้นคนนี้ประจำนี้ขนาดเป็นผู้ชายนะ
ผมก็คิดนะว่านี้มันใช่ตัวเองไหม...
หรือแค่เราความรู้ไม่แน่นเลยท้อแบบนี้
หรือตัวเราไม่ชอบการทำงานแบบนี้
หรือเราไม่ชอบทำงานเป็นเวลาที่กำหนดไว้
หรือเราไม่เหมาะกับคำว่า วิศวกร จริงๆ
...ขอบคุณนะครับที่เสียเวลามาอ่านความรู้สึกของผม...ขอบคุณครับ...
อยู่ในช่วงฝึกงาน ความรู้เหมือนไม่มีเลย โดยถามคำถามทุกวันตอบไม่ได้สักวัน คนถามทำหน้าเหมือนดูถูกมากก
ผมเรียนวิศวะไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือ
ตอนเรียนก็ทำคะแนนสอบดีนะ ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ประมาณ 2.7 ก็ไม่ได้เก่งนะครับ
เนื้อหาที่เรียนประมาณ เป็นอิเลคทรอนิคกับวงจรเป็นส่วนใหญ่ การออกแบบและติดตั้งอุปกรณ์ไฟฟ้าอะไรไม่ค่อยได้จับ(ไม่ได้จับเลยก็ว่าได้)
ตอนสอบก็แค่จำๆไปสอบ บางวิชาก็เอาหนังสือเข้าได้
พอถึงตอนฝึกงาน ให้ฝึก2เดือน แค่นั้นจบ
ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกงาน ที่บริษัทแห่งหนึ่ง เป็นไซน์งานภาครัฐ
คือโดนคำถามทุกวัน ตอบไม่ได้สักวัน...คนถามก็ทำหน้าแบบว่า...นี้วิศวะเหรอวะ
คำถามเกี่ยวกับการติดตั้งโน้นนี้นั้นของระบบไฟฟ้า แต่มันก็เป็นคำถามง่ายๆ สำหรับวิศวกรนี้แหละ ผมก็ตอบไม่ได้ ตอบได้ก็นิดๆ
เรียกว่าสมองผมกรวงมากๆก็ว่าได้ ไม่สมควรจะเรียนจบด้วยซ้ำ
บางวันคนที่ถามคำถามก็บอกว่า "พี่ว่าไปทำอย่างอื่นเหอะ" ทีแรกก็ไม่ได้คิดไร พอมานั่งทบทวนแมร่งอยากโดดตึกชิปหาย
เออ เราเรียนมาทำไมวะ เรียนมาไม่ได้อะไรเลย รุ้สึกท้อมากกก
คิดไปคิดมาไม่อยากเป็นละวิศวกร ไม่อยากเป็นลูกน้องบริษัท อยากเปิดกิจการเองเปิดร้านอาหาร(พอดีชอบทำอาหาร)
คิดไปคิดมาอีก กูก็จะจบแล้วนิ เงินที่พ่อแม่กูส่งให้เรียนมาละ จบมาไม่ทำงานแล้วจะเรียนไปทำไมวะ
เออลืมบอก เงินเดือนวิศวะ start วัน300บาท แต่ถ้ามีประสบการณ์นิดหน่อยเดือน10,000-12,000บาท ผมเห็นพี่เขาได้ทำทุกอย่างจริงๆ ออกแบบ,สั่งของ,ตรวจหน้างาน,ขออนุมัติ,ขอทดสอบ,ขอนุ้นนี้นั้น (มันก็ได้ประสบการณ์เยอะนะพี่เขาบอก)
นั้นแหละ ยิ่งทำให้ผมท้อยิ่งกว่าเดิม(ไปเรียนอย่างอื่นหรือไม่เรียนเลย ได้เงินเยอะกว่าอีกด้วยซ้ำ)
ผมคิดว่ากูมาทำอะไรที่นี้วะ วันๆก็มานั่งรอพี่เลี้ยงมอบงานให้ งานแบบติดกระดาษ,เรียงเอกสาร,ไปเช็ควัสดุหน้างานว่าติดตั้งดีหรือยัง
มอบงานเสดก็ทิ้งผมทำงานเอง พี่เขาก็ไปทำงานของเขา(ไม่ร็นะว่าที่อื่นเป็นแบบนี้หรือป่าว)เหมือนไม่มีตัวตนเลยย
เข้างาน8.00-17.00น. ต้องตรงเวลา ตอนกินข้าวก็พูดแต่เรื่องงาน นินทาคนนั้นคนนี้ประจำนี้ขนาดเป็นผู้ชายนะ
ผมก็คิดนะว่านี้มันใช่ตัวเองไหม...
หรือแค่เราความรู้ไม่แน่นเลยท้อแบบนี้
หรือตัวเราไม่ชอบการทำงานแบบนี้
หรือเราไม่ชอบทำงานเป็นเวลาที่กำหนดไว้
หรือเราไม่เหมาะกับคำว่า วิศวกร จริงๆ
...ขอบคุณนะครับที่เสียเวลามาอ่านความรู้สึกของผม...ขอบคุณครับ...