ทริปนี้เราเริ่มเดินทางกันวันที่ 22/06/59 ใช้เวลาทั้งสิ้น 4 วัน หมดเงินกันไปคนละ 3,000 บาท จุดหมายปลายทางคือเมืองวังเวียง ประเทศลาว ซึ่งบอกเลยว่าชีวิตนี้ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาแชร์ประสบการณ์การเที่ยวของตัวเองให้คนอื่นฟัง แต่ด้วยสิ่งที่เจอประกอบกับการเที่ยวครั้งนี้ทำให้คิดอะไรได้หลายๆ อย่าง เพราะงั้นกระทู้นี้จะไม่ใช่การรีวิว จะไม่มีการรีวิวที่พักฟรุ้งฟริ้งหรืออะไรทั้งนั้น55 จะมีก็แค่ความรู้สึกที่ตกค้างจากการเที่ยวและสิ่งที่เราได้พบเจอระหว่างทาง ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทางกับพวกเรา อยากจะฝากคำถามที่เพื่อนของเราได้ตั้งเอาไว้ให้หยุดคิดกันก่อนนิดนึง “เมิงว่าความสุขของเมิงคืออะไร” (นางถามขึ้นมาเฉยๆ อย่าไปคิดมาก)
[ ปล. นี่เป็นการรีวิวประสบการณ์ ไม่ใช่การรีวิวรูปภาพ เพราะงั้นไม่ต้องอยากชมว่าเราถ่ายรูปสวยขนาดนั้น เพราะเราไม่ได้ถ่ายเอง อิ๊ ]
เราเริ่มออกเดินทางกันจากจ.ขอนแก่น ทริปนี้ไปกัน 2 คน เป็นกะเหรี่ยงที่แทบไม่ได้ศึกษาเส้นทางอะไรกันเลย เอาง่ายๆแค่รถจากอุดรที่จะไปวังเวียง เรายังจำเที่ยวรถผิดเลย55 สุดท้ายเราก็เลยลงเอยซื้อตั๋วอุดร-เวียงจันทน์ 80บาท/คน ซึ่งตามเวลาตั๋วคือรถจะมาถึง 11.30 น. แต่มาถึงจริงก็เที่ยงอ่ะ สายมันตั้งกะต้นทาง มีความเหมือนรถไฟไทย - -^
พอขึ้นมาบนรถเค้าจะมีการแจกใบขอผ่านพรมแดนลาว ซึ่งตรงไหนเติมได้ก็เติม เป็นภาษาปะกิตนะจ๊ะ และแล้วในที่สุดก็มาถึงพรมแดนข้ามประเทศ สะพานมิตรภาพไทย-ลาวที่จ.หนองคาย ซึ่งขั้นตอนการข้ามแดนทำยังไงนั้น พวกคุณๆ ก็ไปหาอ่านตามรีวิวอื่นเองนะ เพราะกะเหรี่ยงน้อย2คน ก็ไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า เดินดุ่มๆ ลุยไปมั่วๆ คนด้านหน้ามีไว้ทำไม ..ลอกเค้าสิ เจ้าหน้าที่มีไว้ทำไม ..ถามสิ (ล้อเล่นนะ55 เตรียมตัวล่วงหน้าอ่ะดีแล้ว แต่พวกเราขี้เกียจ)
เสร็จแล้วเราก็ไปยืนรอรถคันเดิมที่อีกฝั่งนึง รอแล้วรอเล่านางก็ยังไม่มา รอจนประยุทธ์ลาออกนั่นแหละนางถึงได้มา (อุ๊ยย!) และไม่รอช้า พี่แกบึ่งรถด้วยความเร็วแสง เร็วซะจนเราอยากตะโกนบอกว่า ลาวมันไม่ได้หายไปไหนหรอก(โว้ยย) แถมยังไม่มีการนับจำนวนสมาชิกหรือถามว่าใครหายใครขาดบ้าง จนเพื่อนหันมาถามเราว่า มันจะไม่มีคนตกรถเหรอวะ (เออว่ะ ไม่รู้เหมือนกัน)
และแล้วเราก็มาถึงอีกฝั่งของแม่น้ำโขง อีหรอบเดิมคือต้องจัดการกับพาสปอร์ต แต่ความชิคของด่านลาวคือเราจะต้องซื้อ One way ticket ซึ่งกะเหรี่ยงน้อยก็ทำการบ้านมานะ อย่างน้อยก็รู้นะว่าต้องซื้อ แต่ไม่รู้ว่าต้องไปซื้อที่ไหน555 โชคดีที่โคเรียนที่มาด้วยกันเป็นใบบุญให้พวกเราเกาะไป(ที่วังเวียงมีโคเรียนไปเยอะมากกก เยอะซะจนคิดว่าเราหลงมาเกาหลีตอนไหน(วะ))
แต่ปัญหาคือเรายังไม่ได้แลกเงินลาว ก็เลยจัดการตรงด่านตรงนั้นแหละ แล้วก็ตาหลีตาเหลือกกะจะวิ่งมาขึ้นรถ ผลปรากฎคืออ..เชี่ยยยย รถบัสกูหายไป รถบัสกูหายไปไหนน ไปโผล่มิติที่4 เหมือนในโดเรมอนรึไงงงง แต่ด้วยความเป็นกะเหรี่ยงที่มีสติและอารมณ์มั่นคงมากก เหลือบไปเห็นพี่คนที่ขึ้นรถมาด้วย ใจชื้นขึ้นมาหน่อย ยิ้มแล้วก็เดินไปถามพี่อย่างอารมณ์ดี ‘พี่คะ รถยังไม่มาใช่มั้ยคะ’ ‘รถไปแล้วนะลูก’ องศารอยยิ้มเริ่มหายไป เอ๊ออ รถไปแล้ววว รถทิ้งกูไปแล้วว กระเป๋ากูด้วยว้อยยย... แล้วพี่โคเรียนเค้าจะไม่บอกคนขับรถหน่อยเหรอว่ามีกะเหรี่ยง2คนหายไป T^T
..สรุปว่าไม่สงสัยแล้วเนาะว่ามีคนตกรถมั้ย มีคนพิสูจน์ให้แล้ว...
นี่เพิ่งมาถึงลาวได้ครึ่งก้าว มีแวววิบัติตั้งแต่ต้นทาง เอาล่ะทุกปัญหาต้องมีทางออก พี่คนขับตุ๊กตุ๊กวิ่งมาถามอย่างไวว่าไปมั้ยน้อง รถจะไปจอดตลาดเช้า เนี่ย 300บาทเอง เอ๊อะ เจอทางออกแล้ว แต่ไม่ออกทางนี้ได้มั้ยอ่ะ แพงจังวะ - - ต่อราคาไปมาก็ได้ 250 ซึ่งกลับมาคิดอีกทีถือว่าแพงมากนะ คิดซะว่าเราฟาดค่าโง่ละกัน ส่วนใครที่ตกรถก็ไม่ต้องตกอกตกใจ ก็หาทางออกกันเอาเองละกัน ไม่อยากช่วยพิสูจน์แล้วว้อยย...
นั่งตุ๊กตุ๊ก ไปสักพักก็ถึงตลาดเช้า ก็มีคนลาวใจดี 2 คนที่เป็นพนักงานรถตู้เก็บกระเป๋าไว้ให้ แล้วถามว่าจะไปไหนต่อ เราบอกว่าไปวังเวียง เค้าก็โทรหาบริษัทให้ บอกว่ารถรอบสุดท้ายตอน 14.30 น. แต่ตอนนั้นมันเกือบบ่าย3 แล้ว เค้าบอกว่ารถมันเสียเวลา น่าจะไปทัน ให้รีบไป ตอนแรกด้วยความรีบร้อนก็วิ่งๆ ตามเค้าไปเพื่อจะไปขึ้นรถ ตั้งสติขึ้นมาได้ว่ามันต้องถามราคาก่อนป้ะวะ เค้าก็บอกคนละ 100,000 กีบ (400บาท) เหยย แพงว่ะ แต่พวกเราก็ได้แต่จำใจรับ เพราะไม่ได้มีแพลนจะเที่ยงเวียงจันทน์กันอยู่แล้ว ทีนี้พี่แกก็บอกว่ามีค่ารถที่ต้องไปส่งที่คิวรถตู้ด้วย 50,000 กีบ (200 บาท) สตั๊นแป๊บ เชี่ยยย เอาใหญ่แล้วนะ จะถลุงกระเป๋าตังค์กูให้แฟบเลยใช่มั้ยยย เราไม่ยอม เค้าถามว่าจะให้เท่าไหร่ เราบอกครึ่งนึง เค้าก็บอกโอเค นั่งรถไปสัก 3นาทีก็ถึงจุดหมาย แล้วพี่ที่มาส่งเรายังมีหน้าไปบอกเพื่อนของพี่แกอีกนะว่าพวกเราให้ทิปเค้า 100 บาท กูไม่ได้ให้ว้อยย ขู่กรรโชกกูชัดๆ (คือเราก็ผิดเองแหละที่ไม่เช็คระยะทางกับราคาก่อน แต่ถ้าขอทิปตรงๆ เราก็ยินดีให้นะ) เป็นครั้งที่เสียความรู้สึกที่สุดแล้วสำหรับทริปนี้และอาจจะที่สุดตั้งแต่เที่ยวมาเลยก็ได้ มันทำให้เราระแวงทุกครั้งเวลาที่มีคนมาทำดีด้วย เพราะงั้นขอร้องทุกๆ คนนะคะ อย่าทำดีโดยหวังผลแบบนี้เลย มันทำร้ายความรู้สึกของคนๆ หนึ่งได้นะ และความรู้สึกที่เสียไปแล้ว มันเอากลับคืนมาไม่ได้ง่ายๆ นะ
ความผิดพลาดแค่เพราะจำเที่ยวรถผิด ทำให้เราเจอค่าเสียหายจากค่ารถอุดร-เวียงจันทน์ 160 บาท ค่าตกรถ 250 บาท ค่าทิป 100 บาท และค่ารถเวียงจันทน์-วังเวียง 200,000 กีบ (800 บาท) รวมทั้งสิ้น 1,310 บาท/2 คน ในขณะที่ค่ารถอุดร-วังเวียง 640 บาท /2คน เพราะงั้นไม่ต้องอยากดริฟท์ทางโค้ง ทำตัวให้ฉีกแปลกจากคนทั่วไปมากก็ได้ พิสูจน์มาแล้วอีกเหมือนกันว่า เดินทางตามรีวิวเห๊อะ ถูกสุดแล้ววว555
เหตุเนื่องมาจากเราเสียค่าเดินทางเยอะกว่าที่คาดเยอะ คืนแรกเราก็เลยขอพี่คนขับให้ไปที่ที่ถูกที่สุด พี่แกเลยส่งเราลง Chillao ซึ่งเป็นโฮสเทลราคาถูก 40,000 กีบ/คน/คืน (160 บาท) ซึ่งที่นี่ไม่เหมาะอย่างยิ่งกับคนที่รักความสงบ แต่เหมาะมากกับคนที่รักปาร์ตี้ และรักฝรั่งจากทุกเชื้อชาติ (แถมมีอาหารเช้าด้วยนะ)
เพื่อนร่วมห้องของเราเป็นหญิงสาวจากออสเตรเลีย ชื่อ Stephanie สเตฟอายุ25 ปัจจุบันกำลังว่างงานเพราะนางอินดี้จัด ยื่นซองขาวลาออกจากงานเพราะงานมันน่าเบื่อ นางถึงขั้นขายรถเพื่อหาเงินออกเดินทางเที่ยว ถามนางว่ามีสิ่งที่สนใจรึยัง นางบอกว่ายัง ถามว่าเคยคิดจะแต่งงาน มีครอบครัวหรือลงหลักปักฐานมั่งมั้ย นางบอกคำเดียวว่าโนววว ตัดภาพมาที่คนไทย เราเรียนจบตอน24 บางคนอาจจะ22 บวกลบนิดหน่อย เรียนจบเราก็ทำงานหาเงิน แต่งงาน ซื้อบ้าน เลี้ยงลูก แล้วก็เก็บเงินไว้เที่ยวตอนแก่ ซึ่งบางครั้งเราว่าตอนนั้นร่างกายก็เริ่มโรยราแล้วนะ เราจะไม่มีโอกาสได้ปีนผาสูงๆ ได้โดดตีลังกาท่าสวย เราได้พลาดโอกาสที่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นไปแล้ว ซึ่งเรารู้สึกว่ามันน่าเสียดายมากๆ เลย
[CR] ME/:before/you..เพราะวังเวียงไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง"
[ ปล. นี่เป็นการรีวิวประสบการณ์ ไม่ใช่การรีวิวรูปภาพ เพราะงั้นไม่ต้องอยากชมว่าเราถ่ายรูปสวยขนาดนั้น เพราะเราไม่ได้ถ่ายเอง อิ๊ ]
เราเริ่มออกเดินทางกันจากจ.ขอนแก่น ทริปนี้ไปกัน 2 คน เป็นกะเหรี่ยงที่แทบไม่ได้ศึกษาเส้นทางอะไรกันเลย เอาง่ายๆแค่รถจากอุดรที่จะไปวังเวียง เรายังจำเที่ยวรถผิดเลย55 สุดท้ายเราก็เลยลงเอยซื้อตั๋วอุดร-เวียงจันทน์ 80บาท/คน ซึ่งตามเวลาตั๋วคือรถจะมาถึง 11.30 น. แต่มาถึงจริงก็เที่ยงอ่ะ สายมันตั้งกะต้นทาง มีความเหมือนรถไฟไทย - -^
พอขึ้นมาบนรถเค้าจะมีการแจกใบขอผ่านพรมแดนลาว ซึ่งตรงไหนเติมได้ก็เติม เป็นภาษาปะกิตนะจ๊ะ และแล้วในที่สุดก็มาถึงพรมแดนข้ามประเทศ สะพานมิตรภาพไทย-ลาวที่จ.หนองคาย ซึ่งขั้นตอนการข้ามแดนทำยังไงนั้น พวกคุณๆ ก็ไปหาอ่านตามรีวิวอื่นเองนะ เพราะกะเหรี่ยงน้อย2คน ก็ไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า เดินดุ่มๆ ลุยไปมั่วๆ คนด้านหน้ามีไว้ทำไม ..ลอกเค้าสิ เจ้าหน้าที่มีไว้ทำไม ..ถามสิ (ล้อเล่นนะ55 เตรียมตัวล่วงหน้าอ่ะดีแล้ว แต่พวกเราขี้เกียจ)
เสร็จแล้วเราก็ไปยืนรอรถคันเดิมที่อีกฝั่งนึง รอแล้วรอเล่านางก็ยังไม่มา รอจนประยุทธ์ลาออกนั่นแหละนางถึงได้มา (อุ๊ยย!) และไม่รอช้า พี่แกบึ่งรถด้วยความเร็วแสง เร็วซะจนเราอยากตะโกนบอกว่า ลาวมันไม่ได้หายไปไหนหรอก(โว้ยย) แถมยังไม่มีการนับจำนวนสมาชิกหรือถามว่าใครหายใครขาดบ้าง จนเพื่อนหันมาถามเราว่า มันจะไม่มีคนตกรถเหรอวะ (เออว่ะ ไม่รู้เหมือนกัน)
และแล้วเราก็มาถึงอีกฝั่งของแม่น้ำโขง อีหรอบเดิมคือต้องจัดการกับพาสปอร์ต แต่ความชิคของด่านลาวคือเราจะต้องซื้อ One way ticket ซึ่งกะเหรี่ยงน้อยก็ทำการบ้านมานะ อย่างน้อยก็รู้นะว่าต้องซื้อ แต่ไม่รู้ว่าต้องไปซื้อที่ไหน555 โชคดีที่โคเรียนที่มาด้วยกันเป็นใบบุญให้พวกเราเกาะไป(ที่วังเวียงมีโคเรียนไปเยอะมากกก เยอะซะจนคิดว่าเราหลงมาเกาหลีตอนไหน(วะ))
แต่ปัญหาคือเรายังไม่ได้แลกเงินลาว ก็เลยจัดการตรงด่านตรงนั้นแหละ แล้วก็ตาหลีตาเหลือกกะจะวิ่งมาขึ้นรถ ผลปรากฎคืออ..เชี่ยยยย รถบัสกูหายไป รถบัสกูหายไปไหนน ไปโผล่มิติที่4 เหมือนในโดเรมอนรึไงงงง แต่ด้วยความเป็นกะเหรี่ยงที่มีสติและอารมณ์มั่นคงมากก เหลือบไปเห็นพี่คนที่ขึ้นรถมาด้วย ใจชื้นขึ้นมาหน่อย ยิ้มแล้วก็เดินไปถามพี่อย่างอารมณ์ดี ‘พี่คะ รถยังไม่มาใช่มั้ยคะ’ ‘รถไปแล้วนะลูก’ องศารอยยิ้มเริ่มหายไป เอ๊ออ รถไปแล้ววว รถทิ้งกูไปแล้วว กระเป๋ากูด้วยว้อยยย... แล้วพี่โคเรียนเค้าจะไม่บอกคนขับรถหน่อยเหรอว่ามีกะเหรี่ยง2คนหายไป T^T
..สรุปว่าไม่สงสัยแล้วเนาะว่ามีคนตกรถมั้ย มีคนพิสูจน์ให้แล้ว...
นี่เพิ่งมาถึงลาวได้ครึ่งก้าว มีแวววิบัติตั้งแต่ต้นทาง เอาล่ะทุกปัญหาต้องมีทางออก พี่คนขับตุ๊กตุ๊กวิ่งมาถามอย่างไวว่าไปมั้ยน้อง รถจะไปจอดตลาดเช้า เนี่ย 300บาทเอง เอ๊อะ เจอทางออกแล้ว แต่ไม่ออกทางนี้ได้มั้ยอ่ะ แพงจังวะ - - ต่อราคาไปมาก็ได้ 250 ซึ่งกลับมาคิดอีกทีถือว่าแพงมากนะ คิดซะว่าเราฟาดค่าโง่ละกัน ส่วนใครที่ตกรถก็ไม่ต้องตกอกตกใจ ก็หาทางออกกันเอาเองละกัน ไม่อยากช่วยพิสูจน์แล้วว้อยย...
นั่งตุ๊กตุ๊ก ไปสักพักก็ถึงตลาดเช้า ก็มีคนลาวใจดี 2 คนที่เป็นพนักงานรถตู้เก็บกระเป๋าไว้ให้ แล้วถามว่าจะไปไหนต่อ เราบอกว่าไปวังเวียง เค้าก็โทรหาบริษัทให้ บอกว่ารถรอบสุดท้ายตอน 14.30 น. แต่ตอนนั้นมันเกือบบ่าย3 แล้ว เค้าบอกว่ารถมันเสียเวลา น่าจะไปทัน ให้รีบไป ตอนแรกด้วยความรีบร้อนก็วิ่งๆ ตามเค้าไปเพื่อจะไปขึ้นรถ ตั้งสติขึ้นมาได้ว่ามันต้องถามราคาก่อนป้ะวะ เค้าก็บอกคนละ 100,000 กีบ (400บาท) เหยย แพงว่ะ แต่พวกเราก็ได้แต่จำใจรับ เพราะไม่ได้มีแพลนจะเที่ยงเวียงจันทน์กันอยู่แล้ว ทีนี้พี่แกก็บอกว่ามีค่ารถที่ต้องไปส่งที่คิวรถตู้ด้วย 50,000 กีบ (200 บาท) สตั๊นแป๊บ เชี่ยยย เอาใหญ่แล้วนะ จะถลุงกระเป๋าตังค์กูให้แฟบเลยใช่มั้ยยย เราไม่ยอม เค้าถามว่าจะให้เท่าไหร่ เราบอกครึ่งนึง เค้าก็บอกโอเค นั่งรถไปสัก 3นาทีก็ถึงจุดหมาย แล้วพี่ที่มาส่งเรายังมีหน้าไปบอกเพื่อนของพี่แกอีกนะว่าพวกเราให้ทิปเค้า 100 บาท กูไม่ได้ให้ว้อยย ขู่กรรโชกกูชัดๆ (คือเราก็ผิดเองแหละที่ไม่เช็คระยะทางกับราคาก่อน แต่ถ้าขอทิปตรงๆ เราก็ยินดีให้นะ) เป็นครั้งที่เสียความรู้สึกที่สุดแล้วสำหรับทริปนี้และอาจจะที่สุดตั้งแต่เที่ยวมาเลยก็ได้ มันทำให้เราระแวงทุกครั้งเวลาที่มีคนมาทำดีด้วย เพราะงั้นขอร้องทุกๆ คนนะคะ อย่าทำดีโดยหวังผลแบบนี้เลย มันทำร้ายความรู้สึกของคนๆ หนึ่งได้นะ และความรู้สึกที่เสียไปแล้ว มันเอากลับคืนมาไม่ได้ง่ายๆ นะ
ความผิดพลาดแค่เพราะจำเที่ยวรถผิด ทำให้เราเจอค่าเสียหายจากค่ารถอุดร-เวียงจันทน์ 160 บาท ค่าตกรถ 250 บาท ค่าทิป 100 บาท และค่ารถเวียงจันทน์-วังเวียง 200,000 กีบ (800 บาท) รวมทั้งสิ้น 1,310 บาท/2 คน ในขณะที่ค่ารถอุดร-วังเวียง 640 บาท /2คน เพราะงั้นไม่ต้องอยากดริฟท์ทางโค้ง ทำตัวให้ฉีกแปลกจากคนทั่วไปมากก็ได้ พิสูจน์มาแล้วอีกเหมือนกันว่า เดินทางตามรีวิวเห๊อะ ถูกสุดแล้ววว555
เหตุเนื่องมาจากเราเสียค่าเดินทางเยอะกว่าที่คาดเยอะ คืนแรกเราก็เลยขอพี่คนขับให้ไปที่ที่ถูกที่สุด พี่แกเลยส่งเราลง Chillao ซึ่งเป็นโฮสเทลราคาถูก 40,000 กีบ/คน/คืน (160 บาท) ซึ่งที่นี่ไม่เหมาะอย่างยิ่งกับคนที่รักความสงบ แต่เหมาะมากกับคนที่รักปาร์ตี้ และรักฝรั่งจากทุกเชื้อชาติ (แถมมีอาหารเช้าด้วยนะ)
เพื่อนร่วมห้องของเราเป็นหญิงสาวจากออสเตรเลีย ชื่อ Stephanie สเตฟอายุ25 ปัจจุบันกำลังว่างงานเพราะนางอินดี้จัด ยื่นซองขาวลาออกจากงานเพราะงานมันน่าเบื่อ นางถึงขั้นขายรถเพื่อหาเงินออกเดินทางเที่ยว ถามนางว่ามีสิ่งที่สนใจรึยัง นางบอกว่ายัง ถามว่าเคยคิดจะแต่งงาน มีครอบครัวหรือลงหลักปักฐานมั่งมั้ย นางบอกคำเดียวว่าโนววว ตัดภาพมาที่คนไทย เราเรียนจบตอน24 บางคนอาจจะ22 บวกลบนิดหน่อย เรียนจบเราก็ทำงานหาเงิน แต่งงาน ซื้อบ้าน เลี้ยงลูก แล้วก็เก็บเงินไว้เที่ยวตอนแก่ ซึ่งบางครั้งเราว่าตอนนั้นร่างกายก็เริ่มโรยราแล้วนะ เราจะไม่มีโอกาสได้ปีนผาสูงๆ ได้โดดตีลังกาท่าสวย เราได้พลาดโอกาสที่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นไปแล้ว ซึ่งเรารู้สึกว่ามันน่าเสียดายมากๆ เลย