สวัสดีค่ะ
เริ่มเลยนะคะ....ตอนนี้เราอายุ 30 (เอ๊ง) แต่งงานมา 7 ปีละค่ะ (คบกับแฟนมาประมาณ 4 ปีก่อนแต่ง) มีลูก 2 ละค่ะ ตอนแรก ๆ ที่คบกัน อะไร ๆ ก็ดีล่ะ ก็ช่วงโปรโมชั่นนี่เนอะ วัยนุ่นอยู่ด้วย อะไรก็ยอมค่ะ พอแต่งงายแล้วก็ยังดีอยู่ ดีที่ว่านี้คือ เค้าไม่มีเรื่องผู้หญิง ไม่เกเร รับฟัง ช่วยเป็นที่ปรึกษาทุกเรื่อง ร่วมทุกข์ ร่วมสุขเลยล่ะค่ะ พอมีลูก ก็เริ่มห่างกันบ้าง (ปกติตัวติดกันตลอด) เค้าก็ทำงานหนักขึ้น กลัวลูกลำบาก เค้าก็ให้เราออกงานมาเลี้ยงลูก (ตอนนั้นดีใจมากกกก เพราะเบื่อที่ทำงาน และจะได้อยู่กับลูกด้วย) แต่พอลูกได้ขวบกว่าก็เริ่มเบื่อละค่ะ เพราะรู้สึกว่าเราน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้นะ (คือน่าจะทำมาหากินได้บ้าง อายุก็ยังน้อย) น่าจะดีกว่ารอเงินจากสามี แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเค้าบอกว่าขอให้เป็นหน้าที่เค้า เค้าจะไม่ทำให้เราลำบาก...โหมงานหนักเลยค่ะทีนี้ เราก็อ่ะ ทำใจร่ม ๆ เดี๋ยวลูกไป รร ค่อยหาไรทำ พอลูกไป รร คนที่สองตามมาเลยค่ะ 😅😅 ก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม อยากทำตัวให้มีประโยชน์มากกว่านี้ ใช้เงินตัวเองยังไงก็สบายใจกว่า
พอลูกคนที่สองมา เค้ายิ่งต้องทำงานหนักกว่าเดิม เค้าเป็นเจ้าของกิจการ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เราก็เป็นห่วงสุขภาพเค้าเหมือนกัน เวลานอน เค้ายังไปนั่งทำงาน ถ้าลูกไม่อ้อนให้พ่อมานอนด้วยจริงๆ แทบจะไม่เคยเข้ายอนพร้อมกันเลย พอเราจะคุย ปรึกษานู่น นี่ นั่น เค้าก็ไม่ค่อยเต็มที่ คือใจเค้าอยู่กับงานไง เราก็แบบไม่อารมณ์จะคุยละ บางทีฝากให้ดูลูกตอนเราอาบน้ำ เค้าก็จะกดมือถือไปด้วย ดูเฟส ดูไลน์ ดูงานบ้าง...เราเคยนั่งจับเข่าคุยกะเค้านะ เค้าบอกขอโทษ จะพยายามปรับปรุงตัว แต่ก็ได้แค่ 1-2 วัน พอเค้าอยู่กับงานแล้วเค้าเหมือนลืมสิ่งรอบตัวไปหมดเลย บางทีก็น้อยใจนะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเลยจุดนั้นมาแล้ว แอบคิดว่าถ้าวันนึงไม่มีเค้า เราคงอยู่ได้ เพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่แบบไม่มีเค้าอยู่แล้ว ลูกก็เลี้ยงเอง ขาดแต่เรื่องเงินที่เราไม่ได้หาเอง แต่วันนึงถ้าลูกไป รร (ตอนนี้คนเล็กเพิ่งจะ 1 ขวบ) เราก็คงจะมีเวลาไปทำงานบ้าง นึกไม่ออกเลยว่าถึงวันนั้นแล้ว เรากับเค้าจะเป็นยังไง ความรู้สึกตอนนี้มันก็แย่นะ เซ็งๆ บอกไม่ถูก...
มีคนข้างกาย แต่รู้สึกเหมือนไม่มี
เริ่มเลยนะคะ....ตอนนี้เราอายุ 30 (เอ๊ง) แต่งงานมา 7 ปีละค่ะ (คบกับแฟนมาประมาณ 4 ปีก่อนแต่ง) มีลูก 2 ละค่ะ ตอนแรก ๆ ที่คบกัน อะไร ๆ ก็ดีล่ะ ก็ช่วงโปรโมชั่นนี่เนอะ วัยนุ่นอยู่ด้วย อะไรก็ยอมค่ะ พอแต่งงายแล้วก็ยังดีอยู่ ดีที่ว่านี้คือ เค้าไม่มีเรื่องผู้หญิง ไม่เกเร รับฟัง ช่วยเป็นที่ปรึกษาทุกเรื่อง ร่วมทุกข์ ร่วมสุขเลยล่ะค่ะ พอมีลูก ก็เริ่มห่างกันบ้าง (ปกติตัวติดกันตลอด) เค้าก็ทำงานหนักขึ้น กลัวลูกลำบาก เค้าก็ให้เราออกงานมาเลี้ยงลูก (ตอนนั้นดีใจมากกกก เพราะเบื่อที่ทำงาน และจะได้อยู่กับลูกด้วย) แต่พอลูกได้ขวบกว่าก็เริ่มเบื่อละค่ะ เพราะรู้สึกว่าเราน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้นะ (คือน่าจะทำมาหากินได้บ้าง อายุก็ยังน้อย) น่าจะดีกว่ารอเงินจากสามี แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเค้าบอกว่าขอให้เป็นหน้าที่เค้า เค้าจะไม่ทำให้เราลำบาก...โหมงานหนักเลยค่ะทีนี้ เราก็อ่ะ ทำใจร่ม ๆ เดี๋ยวลูกไป รร ค่อยหาไรทำ พอลูกไป รร คนที่สองตามมาเลยค่ะ 😅😅 ก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม อยากทำตัวให้มีประโยชน์มากกว่านี้ ใช้เงินตัวเองยังไงก็สบายใจกว่า
พอลูกคนที่สองมา เค้ายิ่งต้องทำงานหนักกว่าเดิม เค้าเป็นเจ้าของกิจการ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เราก็เป็นห่วงสุขภาพเค้าเหมือนกัน เวลานอน เค้ายังไปนั่งทำงาน ถ้าลูกไม่อ้อนให้พ่อมานอนด้วยจริงๆ แทบจะไม่เคยเข้ายอนพร้อมกันเลย พอเราจะคุย ปรึกษานู่น นี่ นั่น เค้าก็ไม่ค่อยเต็มที่ คือใจเค้าอยู่กับงานไง เราก็แบบไม่อารมณ์จะคุยละ บางทีฝากให้ดูลูกตอนเราอาบน้ำ เค้าก็จะกดมือถือไปด้วย ดูเฟส ดูไลน์ ดูงานบ้าง...เราเคยนั่งจับเข่าคุยกะเค้านะ เค้าบอกขอโทษ จะพยายามปรับปรุงตัว แต่ก็ได้แค่ 1-2 วัน พอเค้าอยู่กับงานแล้วเค้าเหมือนลืมสิ่งรอบตัวไปหมดเลย บางทีก็น้อยใจนะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเลยจุดนั้นมาแล้ว แอบคิดว่าถ้าวันนึงไม่มีเค้า เราคงอยู่ได้ เพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่แบบไม่มีเค้าอยู่แล้ว ลูกก็เลี้ยงเอง ขาดแต่เรื่องเงินที่เราไม่ได้หาเอง แต่วันนึงถ้าลูกไป รร (ตอนนี้คนเล็กเพิ่งจะ 1 ขวบ) เราก็คงจะมีเวลาไปทำงานบ้าง นึกไม่ออกเลยว่าถึงวันนั้นแล้ว เรากับเค้าจะเป็นยังไง ความรู้สึกตอนนี้มันก็แย่นะ เซ็งๆ บอกไม่ถูก...