ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมากเลยค่ะ ตั้งแต่ตอนเรียนป.ตรีจนกระทั่งเรียนจบมา ก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ชอบสาขาวิชานี้เลย ยิ่งพอจบมาเราเคยคุยกับพ่อแม่แบบจริงจังว่าเราไม่ชอบเลย ไม่อยากทำงานทางด้านสายนี้ พวกท่านก็รับฟังแต่สุดท้ายก็เหมือนจะลืมความต้องการของเราไป
               -    พ่ออยากให้เราเรียนต่อโท สาขาที่เกี่ยวข้องกับสาขาป.ตรี
               -    ส่วนแม่อยากให้สอบราชการให้ผ่านแล้วทำงานสาขาที่เกี่ยวข้อง
     เรารู้สึกท้อมาก ทำไมไม่มีใครถามเลยว่าเราอยากเรียนอะไร ทำงานอะไร เราพยายามคุยกับแม่หลายๆครั่งแล้วค่ะ ว่าเรายังไม่อยากเรียนเรียนต่อหรือว่าทำงานเลย เราอยากค้นหาตัวเอง พยายามหางานที่คิดว่าจะชอบ แต่แม่ก็พยายามจะพูดวกกลับไปว่าทำงานราชการนั้นแหล่ะดีอย่างโน้น ดีอย่างนี้ โอเคซึ่งเราไม่เถียงนะคะ ว่างานราชการมันดี แต่ว่า ช่วงชีวิตที่เราจะตามหาความฝันมันก็ไม่ได้มีบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอคะ ถ้าวันนี้เราเลือกทำงานราชการอย่างที่แม่ต้องการ ต้องไปอยู่ต่างจังหวัด แล้วตอนไหนละคะ ที่เราจะได้ลองทำในสิ่งที่ตัวเองฝัน
     เมื่อก่อนตอนที่กำลังตัดสินใจเลือกคณะ ใจจริงเราอยากเรียนออกแบบ เพราะเราชอบวาดภาพ จินตนาการว่าถ้ามีห้องแบบนี้จะวางเฟอร์นิเจอร์ยังไง และก็ชอบอ่านหนังสือแปลนบ้าน เราขอพ่อกับแม่ว่าอยากเรียนสถาปัตย์หรือมัณฑศิลป์ แต่พ่อกับแม่ก็บอกว่าจบมาจะทำงานอะไร จะเลี้ยงตัวเองได้เหรอ และบอกให้เราเรียนเภสัช แต่เราไม่ชอบ เราบอกว่าเราคงเรียนไม่ไหว สุดท้ายก็ให้เราเรียนบัญชี เพราะว่าจบมาต้องมีงานทำแน่นอน ตอนนั้นเราไม่มีทางเลือกเลย สุดท้ายก็ต้องเรียนคณะบัญชี เทอมแรกที่เรียนเรารู้ว่าเราเรียนได้แน่ แต่เราก็คิดว่าเราไม่ชอบ เราไปคุยกับแม่เรื่องนี้ แม่ก็บอกว่าเรียนจบป.ตรีเมื่อไร ถ้าอยากเรียนอะไรก็ค่อยไปเรียน แต่ตอนนี้แม่ขอให้เรียนบัญชีให้จบก่อน ตอนนั้นเราดีใจมาก เราก็ขอแม่ว่าถ้าจบป.ตรีบัญชี เราจะเรียนป.ตรีใบที่2 นะ แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ขอให้เราตั้งใจเรียน เราก็พยายามเรียนบัญชีจนจบเกียรตินิยม สุดท้ายแม่ก็บอกว่า แม่อยากให้เราทำงานราชการต่อ หรือจะต่อโทตามที่พ่อขอไว้ก็ได้ ซึ่งมันไม่ใช่ทางที่เราต้องการเลย เราทะเลาะกับแม่หลายครั้งๆ ร้องไห้ก็บ่อย จนแม่บอกว่าหรือจะต่อป.โท สถาปัตย์ก็ได้ แต่เราก็อธิบายแม่ไปว่ามันจบมาก็ไม่ได้ทำงานด้านออกแบบ แต่แม่ก็ไม่เข้าใจบอกว่าเราคิดถึงแต่ตัวเอง ทำเพื่อพ่อแม่ไม่ได้เหรอ โอโห้ ฟังมาถึงตอนนี้เราแบบ นี่เรากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวมากเลยเหรอที่อยากทำตามฝัน แล้วแม่ก็เอาเรื่องที่เราอยากต่อโทไปบอกพ่อ แต่ไม่ได้บอกคณะอะไร พ่อก็มาบอกให้เราต่อโทบัญชีเลย จะได้เอามาต่อยอดกับงานราชการได้
     สุดท้ายตอนนี้เราไม่กะจิตกะใจจะทำอะไรเลย ช่วงนี้ใกล้สอบกพ.แล้ว แม่ก็โทรมาเช็คทุกวันว่าเราอ่านหนังสือถึงไหนแล้ว เราก็พยายามอ่านนะ แต่แบบมันอ่านแล้วก็ร้องไห้ไป มันเป็นความรู้สึกอึดอัดทุกครั้ง กังวลโน้นกังวลนี้ อ่านก็เข้าหัวบ้างไม่เข้าหัวบ้าง เรารู้สึกเหนื่อย รู้สึกถูกกดดัน จนตอนนี้ไม่อยากคุยกับพ่อแม่เลย เพราะทุกครั้งที่รับสายมันก็จะมีเรื่องคุยอยู่แค่ 2 เรื่อง อ่านหนังสือ(กพ,)หรือยัง หรือจะเรียนป.โทอะไร  ซึ่งเราพยายามไม่คิดอะไรแล้วนะทำก็ได้ แต่พอมีคนมากระตุ้นเราบอกให้ทำอย่างนี้สิ เราก็จะไม่อยากทำ แล้วก็พาลว่าโน้นว่านี้ จนกลายเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่อยากคุยกับพ่อแม่ และตอนนี้เราไม่เคยคุยเรื่องส่วนตัวกับพ่อแม่เลย
     เราแค่อยากระบายค่ะเผื่อจะมีคนให้คำแนะนำอะไรได้บ้าง ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ