ยาวหน่อยนะ เเต่รับฟังเเละตอบเราหน่อย # ก่อนอื่นเราบอกก่อนว่าเราก็มาเรียนไกลบ้านประมานนึง เเละม.ที่เราเรียนก็ค่อนข้างอยู่ห่างกับเมืองพอสมควรแหละ ทางค่อนข้างเปลี่ยว #
ตอนนี้เเม่เหมือนจะเป็นเสาหลักของครอบครัวเลยก็ว่าได้ เเต่เราไม่ได้บอกว่าพ่อเราไม่ช่วยนะ พ่อก็ช่วย เเต่เเม่จะช่วยมากกว่า เพราะเเม่มีรายได้เข้ามาทุกวัน เเม่เราทำอาชีพค้าขาย ตื่นตี4 ตี5 เสร็จก็บ่ายๆ กว่าจะทำนู่นนี่อะไรอีกก็เย็นๆ ไหนจะต้องเตรียมของของวันถัดไปอีก กว่าจะได้นอนได้พักก็ดึกๆ เเม่ทำอย่างงี้มานานมากก 6-7ปีเเล้วมั้ง คิดดูสิเครื่องจักรทำงานหนักไม่ได้พักเครื่องยังพังเลย เเล้วนี่คนร่างกายจะทนได้นานเเค่ไหนเชียว
มาช่วงต้นปีนี้อะยาวมาถึงตอนนี้ ที่บ้านเริ่มมีปัญหาทางการเงินเเหละ เศรษฐกิจตอนนี้มันไม่ค่อยดี หมุนเงินไม่ค่อยทัน เพราะต้องส่งเงินให้เราทุกเดือน ไหนจะค่ากิจกรรมนู่นนี่ ทั้งค่าหอ ค่าไฟ ค่าใช้จ่ายในบ้าน รวมถึงต้องใช้หนีที่ครอบครัวเราไม่ได้เป็นคนก่อ *นึกละโมโห* (ดีที่เราไม่สละสิทธิ์ม.รัฐไปเอาม.เอกชน ไม่งั้นเเม่คงต้องทำงานหนักอีกหลายเท่า) เออละวัยเราตอนนี้อะ ความอยากมันเยอะ อยากได้นู่น อยากได้นี่ อยากได้นั่น ไปตามประสาอะ เเต่เราไม่อยากขอเงินเเม่ เราเลยขอเเม่ว่าอยากทำงานพาสทามไปกลับเมือง (20-25กิโล) หรือไม่ก็ไปเป็นเด็กเสริฟร้านที่โต้รุ่งก็ได้ เเต่เเม่บอกว่า " ไม่ได้ มีหน้าที่เรียนก็เรียนไปเหอะ อย่าวุ่น จะใช้เงินทำไรก็บอกล่วงหน้า เดี๋ยวก็ดิ้นหามาให้ได้เอง " เเต่เราก็รั้นนะ เถียงคำไม่ตกฟากเหมือนกัน คือเราจะทำ (อย่างน้อยมันก็คงช่วยให้เเม่ส่งรายเดือนให้เราช้ากว่าเดิมอะ) จนทะเลาะกันเเหละ เเม่ก็แบบโมโหอะละบอก ถ้ายังจะรั้นไปอะนะ ก็ลองดู ถ้าจับได้ จะยึดรถที่เอาไปใช้กลับ ไม่ต้องใช้ไรสักอย่าง .... พวกแก แกเป็นลูก แกทนได้หรอ ? ที่บางคืนนอนๆอยู่ละเเม่โทมาคุยๆละเเม่ร้อง คือทนได้หรอ ? ที่เเบบรับรู้ทุกอย่างปัญหาในบ้านเเต่ตัวเองทำไรไม่ได้เลย เเถมยังรู้สึกเหมือนสร้างภาระเพิ่มให้อีก ? ฮื้มม เราต้องขอยังไงอะ เราทำเราก็ช่วยเเม่รึเปล่า ทำไมเค้าไม่เข้าใจ
ต้องพูดยังไงให้เเม่ยอม ?
ตอนนี้เเม่เหมือนจะเป็นเสาหลักของครอบครัวเลยก็ว่าได้ เเต่เราไม่ได้บอกว่าพ่อเราไม่ช่วยนะ พ่อก็ช่วย เเต่เเม่จะช่วยมากกว่า เพราะเเม่มีรายได้เข้ามาทุกวัน เเม่เราทำอาชีพค้าขาย ตื่นตี4 ตี5 เสร็จก็บ่ายๆ กว่าจะทำนู่นนี่อะไรอีกก็เย็นๆ ไหนจะต้องเตรียมของของวันถัดไปอีก กว่าจะได้นอนได้พักก็ดึกๆ เเม่ทำอย่างงี้มานานมากก 6-7ปีเเล้วมั้ง คิดดูสิเครื่องจักรทำงานหนักไม่ได้พักเครื่องยังพังเลย เเล้วนี่คนร่างกายจะทนได้นานเเค่ไหนเชียว
มาช่วงต้นปีนี้อะยาวมาถึงตอนนี้ ที่บ้านเริ่มมีปัญหาทางการเงินเเหละ เศรษฐกิจตอนนี้มันไม่ค่อยดี หมุนเงินไม่ค่อยทัน เพราะต้องส่งเงินให้เราทุกเดือน ไหนจะค่ากิจกรรมนู่นนี่ ทั้งค่าหอ ค่าไฟ ค่าใช้จ่ายในบ้าน รวมถึงต้องใช้หนีที่ครอบครัวเราไม่ได้เป็นคนก่อ *นึกละโมโห* (ดีที่เราไม่สละสิทธิ์ม.รัฐไปเอาม.เอกชน ไม่งั้นเเม่คงต้องทำงานหนักอีกหลายเท่า) เออละวัยเราตอนนี้อะ ความอยากมันเยอะ อยากได้นู่น อยากได้นี่ อยากได้นั่น ไปตามประสาอะ เเต่เราไม่อยากขอเงินเเม่ เราเลยขอเเม่ว่าอยากทำงานพาสทามไปกลับเมือง (20-25กิโล) หรือไม่ก็ไปเป็นเด็กเสริฟร้านที่โต้รุ่งก็ได้ เเต่เเม่บอกว่า " ไม่ได้ มีหน้าที่เรียนก็เรียนไปเหอะ อย่าวุ่น จะใช้เงินทำไรก็บอกล่วงหน้า เดี๋ยวก็ดิ้นหามาให้ได้เอง " เเต่เราก็รั้นนะ เถียงคำไม่ตกฟากเหมือนกัน คือเราจะทำ (อย่างน้อยมันก็คงช่วยให้เเม่ส่งรายเดือนให้เราช้ากว่าเดิมอะ) จนทะเลาะกันเเหละ เเม่ก็แบบโมโหอะละบอก ถ้ายังจะรั้นไปอะนะ ก็ลองดู ถ้าจับได้ จะยึดรถที่เอาไปใช้กลับ ไม่ต้องใช้ไรสักอย่าง .... พวกแก แกเป็นลูก แกทนได้หรอ ? ที่บางคืนนอนๆอยู่ละเเม่โทมาคุยๆละเเม่ร้อง คือทนได้หรอ ? ที่เเบบรับรู้ทุกอย่างปัญหาในบ้านเเต่ตัวเองทำไรไม่ได้เลย เเถมยังรู้สึกเหมือนสร้างภาระเพิ่มให้อีก ? ฮื้มม เราต้องขอยังไงอะ เราทำเราก็ช่วยเเม่รึเปล่า ทำไมเค้าไม่เข้าใจ