สวัสดีค่ะทุกคน ขอแทนชื่อตัวเองว่า ศินะคะ วันนี้ศิจะมาเล่าเหตุการณ์ เหตุการณ์หนึ่งให้ทุกคนได้อ่านนะคะ มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักที่สมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง ปะปนกันไป บางคนอาจจะชอบ บางคนอาจจะไม่ชอบเรื่องที่ศิกำลังจะเล่า แต่ศิอยากให้ทุกคนลองเปิดใจอ่านกันดูก่อนนะคะ ^___^^
ย้อนเวลากลับไปตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี ปี 4 นะคะ ตอนนั้นศิว่าง เพราะศิทิ้งแฟนเก่าไป ใช่ค่ะ ศิเป็นคนบอกเลิกเขาเองเหตุผลคือ เขามีคนอื่น แต่เขาไม่ยอมเลิกกับศิ ศิเลยบอกเลิกเขาไป (เบื่อกับนิสัยผู้ชายก็แบบนี้แหละค่ะ ขอโอกาส แต่ไม่เคยใช้โอกาสที่ให้ทำในทางที่ไม่ดี ไม่เคยปรับปรุงตัวเอง) ถามว่าตอนนี้ศิเสียใจไหม คำตอบนะคะ เสียใจมากค่ะ แต่ก็ต้องยอมรับในความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว แม่ศิบอกศิทุกครั้งว่า “ผู้ชายน่ะถ้าเขารักเรา เขาไม่มีวันทำให้เราเสียใจหรอก” (เฉพาะเรื่องผู้หญิงนะคะ ไม่รวมเรื่องกินเหล้าสูบบุหรี่)
เข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ ^^ ทุกคนคงรู้แล้วว่าตอนนั้นศิว่าง ในความว่างของศิ ศิก็เลยเข้าเฟสบุ๊ค เสิร์ชดูนู้นนี่นั่งไปเรื่อย จนไปเจอกับรักแรกพบตอนสมัย ม.1 พี่เขาชื่อพี่ทิวตอนนั้นพี่ทิวเรียนอยู่ ม.3 ความรักระหว่างศิกับพี่ทิวในตอนนั้นน่ารักมากนะคะ ในความคิดของศิ ตอนนั้นเราสองคนไม่เคยโทรหากันเลยเพราะเราไม่มีโทรศัพท์ พี่เขาจะมายืนรอรับศิที่หน้าโรงเรียนทุกเช้า เพื่อเดินไปส่งศิเข้าแถวเคารพธงชาติ ตอนพักพี่ทิวเขาก็จะเข้าแถวซื้อข้าวให้ศิ แล้วมาทานข้าวกลางวันกับศิทุกวัน พอทานข้าวเสร็จพี่ทิวเขาก็จะขอตัวไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆของเขา ก่อนหมดเวลาพักพี่เขาก็จะมาหาแล้วบอกว่า “ตั้งใจเรียนนะศิ ห้ามแอบหลับ ตั้งใจเรียนนะ พี่รักศินะ” พอตกเย็นพี่ทิวก็จะมายืนรอรับอยู่หน้าตึก เพื่อรอส่งศิกลับบ้าน น่ารักใช่ไหมล่ะ พี่ทิวดูแลเราดีมากๆ ไม่เคยจับมือ ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันเลย จนกระทั่งวันปิดเทอม และวันนี้นี่แหละเป็นวันที่พี่ทิวโทรมาหาศิครั้งแรก เพราะเราสองคนแลกเบอร์โทรศัพท์บ้านกัน อิอิ (โรงเรียนที่ศิเรียนเป็นโรงเรียนเอกชนค่ะ มีถึง ม.3) พี่ทิวก็จบ ม.3 จึงต้องย้ายโรงเรียน ไปเรียนช่าง ที่โรงเรียนเทคนิคฯ แห่งหนึ่ง ใครจะเชื่อว่าวันปิดเทอมเป็นวันสุดท้ายที่ศิได้เจอพี่ทิว ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา พี่ทิวบอกเพียงแค่ว่า พี่จะมาหาศิแบบเดิมทุกวัน มาทุกเช้าเย็นเลย จะไม่ทิ้งศิไปไหน แล้วพี่ทิวก็หายไปตั้งแต่วันหยุดวันแรก ไม่มีโทรมาหา โทรไปก็ไม่รับ พอรับแม่พี่ทิวก็บอกว่า ขอเวลาให้ทิวหน่อยนะ เดี๋ยวทิวจะติดต่อกลับไปเอง โทรไปทุกวันเป็นเดือนๆ แม่พี่ทิวก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง ศิก็ถามแม่พี่ทิวนะว่าเกิดอะไรขึ้น แม่พี่ทิวก็ตอบกลับแค่ว่า ขอเวลาให้ทิวนะ เดี๋ยวให้ทิวติดต่อกลับไป จนกระทั้งมีวันหนึ่งแม่พี่ทิวโทรมา แล้วบอกว่า “ต่อไปนี้หนูไม่ต้องโทรมาหาทิวแล้วนะ” ศิก็ถามเหตุผลนะคะว่าทำไม แต่แม่พี่ทิวก็วางสายไป ศิก็มานั่งคิดหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ศิก็ไม่รู้คำตอบ เพราะศิไม่ได้ผิดอะไร แล้วศิก็ตัดใจจากพี่เขาได้ แต่ลึกๆก็ลืมพี่เขาไม่ได้ 1 ปีผ่านไป จนศิขึ้น ม.3 ศิยอมรับว่าศิลืมพี่เขาไม่ได้ศิมองที่ๆเดิมที่พี่ทิวมารอรับ ที่ๆเดิมที่นั่งทานข้าว ที่ๆเดิมที่พี่ทิวมาส่งศิตอนเย็น ศิหวังลึกๆว่าสักวัน พี่ทิวจะกลับมา จนกระทั่ง วันหนึ่ง มีเพื่อนศิคนหนึ่งที่ยืนรอกลับบ้านเป็นเพื่อนกันทุกๆเย็นได้พูดขึ้นว่า “ศิๆ ดูผู้ชายคนนั้นดิ เราเห็นมาเป็นเดือนแล้ว เขาชอบมาจอดรถตรงนั้น แต่เขาก็ไม่ได้มารับใครนะ” ศิเลยบอกเพื่อนว่า เขาเป็นโจรหรือเปล่าเถอะ เพื่อนศิเลยบอกว่า ไม่ใช่หลอก ดูจากท่าทางไม่น่าจะใช่ แต่อยากเห็นหน้าเขา ว่าเขาจะหน้าตาเป็นยังไง เพราะเขาใส่หมวกกันน็อกตลอดเลย ศิก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็กลับบ้านปกติ จนกระทั่งวันหนึ่งฝนตก วันนั้นเพื่อนศิไม่มาเรียน ศิเลยต้องรอกลับบ้านคนเดียว แล้ววันนั้นพ่อของศิก็มารับช้าเพราะพ่อเกิดอุบัติเหตุรถชน ศิก็เลยต้องนั่งรอพ่อจนถึง 19.30 น. พอรถพ่อมาถึง ศิก็เห็นผู้ชายคนนั้นคนที่เพื่อนศิบอกว่าเห็นมาเป็นเดือน ศิก็ไม่คิดอะไร จนพ่อถามว่า “หนุ่มคนนั้นแฟนใหม่ศิหรอ พ่อเห็นรอส่งศิทุกวันเลย” ศิอึ้งมากที่พ่อกับเพื่อนพูดเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดอะไรเพราะศิไม่เห็นหน้าเขา ไม่รู้จักเขา
รักนะ....(ยังไม่ได้ตั้งชื่อเรื่องจ่ะ)
ย้อนเวลากลับไปตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี ปี 4 นะคะ ตอนนั้นศิว่าง เพราะศิทิ้งแฟนเก่าไป ใช่ค่ะ ศิเป็นคนบอกเลิกเขาเองเหตุผลคือ เขามีคนอื่น แต่เขาไม่ยอมเลิกกับศิ ศิเลยบอกเลิกเขาไป (เบื่อกับนิสัยผู้ชายก็แบบนี้แหละค่ะ ขอโอกาส แต่ไม่เคยใช้โอกาสที่ให้ทำในทางที่ไม่ดี ไม่เคยปรับปรุงตัวเอง) ถามว่าตอนนี้ศิเสียใจไหม คำตอบนะคะ เสียใจมากค่ะ แต่ก็ต้องยอมรับในความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว แม่ศิบอกศิทุกครั้งว่า “ผู้ชายน่ะถ้าเขารักเรา เขาไม่มีวันทำให้เราเสียใจหรอก” (เฉพาะเรื่องผู้หญิงนะคะ ไม่รวมเรื่องกินเหล้าสูบบุหรี่)
เข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ ^^ ทุกคนคงรู้แล้วว่าตอนนั้นศิว่าง ในความว่างของศิ ศิก็เลยเข้าเฟสบุ๊ค เสิร์ชดูนู้นนี่นั่งไปเรื่อย จนไปเจอกับรักแรกพบตอนสมัย ม.1 พี่เขาชื่อพี่ทิวตอนนั้นพี่ทิวเรียนอยู่ ม.3 ความรักระหว่างศิกับพี่ทิวในตอนนั้นน่ารักมากนะคะ ในความคิดของศิ ตอนนั้นเราสองคนไม่เคยโทรหากันเลยเพราะเราไม่มีโทรศัพท์ พี่เขาจะมายืนรอรับศิที่หน้าโรงเรียนทุกเช้า เพื่อเดินไปส่งศิเข้าแถวเคารพธงชาติ ตอนพักพี่ทิวเขาก็จะเข้าแถวซื้อข้าวให้ศิ แล้วมาทานข้าวกลางวันกับศิทุกวัน พอทานข้าวเสร็จพี่ทิวเขาก็จะขอตัวไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆของเขา ก่อนหมดเวลาพักพี่เขาก็จะมาหาแล้วบอกว่า “ตั้งใจเรียนนะศิ ห้ามแอบหลับ ตั้งใจเรียนนะ พี่รักศินะ” พอตกเย็นพี่ทิวก็จะมายืนรอรับอยู่หน้าตึก เพื่อรอส่งศิกลับบ้าน น่ารักใช่ไหมล่ะ พี่ทิวดูแลเราดีมากๆ ไม่เคยจับมือ ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันเลย จนกระทั่งวันปิดเทอม และวันนี้นี่แหละเป็นวันที่พี่ทิวโทรมาหาศิครั้งแรก เพราะเราสองคนแลกเบอร์โทรศัพท์บ้านกัน อิอิ (โรงเรียนที่ศิเรียนเป็นโรงเรียนเอกชนค่ะ มีถึง ม.3) พี่ทิวก็จบ ม.3 จึงต้องย้ายโรงเรียน ไปเรียนช่าง ที่โรงเรียนเทคนิคฯ แห่งหนึ่ง ใครจะเชื่อว่าวันปิดเทอมเป็นวันสุดท้ายที่ศิได้เจอพี่ทิว ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา พี่ทิวบอกเพียงแค่ว่า พี่จะมาหาศิแบบเดิมทุกวัน มาทุกเช้าเย็นเลย จะไม่ทิ้งศิไปไหน แล้วพี่ทิวก็หายไปตั้งแต่วันหยุดวันแรก ไม่มีโทรมาหา โทรไปก็ไม่รับ พอรับแม่พี่ทิวก็บอกว่า ขอเวลาให้ทิวหน่อยนะ เดี๋ยวทิวจะติดต่อกลับไปเอง โทรไปทุกวันเป็นเดือนๆ แม่พี่ทิวก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง ศิก็ถามแม่พี่ทิวนะว่าเกิดอะไรขึ้น แม่พี่ทิวก็ตอบกลับแค่ว่า ขอเวลาให้ทิวนะ เดี๋ยวให้ทิวติดต่อกลับไป จนกระทั้งมีวันหนึ่งแม่พี่ทิวโทรมา แล้วบอกว่า “ต่อไปนี้หนูไม่ต้องโทรมาหาทิวแล้วนะ” ศิก็ถามเหตุผลนะคะว่าทำไม แต่แม่พี่ทิวก็วางสายไป ศิก็มานั่งคิดหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ศิก็ไม่รู้คำตอบ เพราะศิไม่ได้ผิดอะไร แล้วศิก็ตัดใจจากพี่เขาได้ แต่ลึกๆก็ลืมพี่เขาไม่ได้ 1 ปีผ่านไป จนศิขึ้น ม.3 ศิยอมรับว่าศิลืมพี่เขาไม่ได้ศิมองที่ๆเดิมที่พี่ทิวมารอรับ ที่ๆเดิมที่นั่งทานข้าว ที่ๆเดิมที่พี่ทิวมาส่งศิตอนเย็น ศิหวังลึกๆว่าสักวัน พี่ทิวจะกลับมา จนกระทั่ง วันหนึ่ง มีเพื่อนศิคนหนึ่งที่ยืนรอกลับบ้านเป็นเพื่อนกันทุกๆเย็นได้พูดขึ้นว่า “ศิๆ ดูผู้ชายคนนั้นดิ เราเห็นมาเป็นเดือนแล้ว เขาชอบมาจอดรถตรงนั้น แต่เขาก็ไม่ได้มารับใครนะ” ศิเลยบอกเพื่อนว่า เขาเป็นโจรหรือเปล่าเถอะ เพื่อนศิเลยบอกว่า ไม่ใช่หลอก ดูจากท่าทางไม่น่าจะใช่ แต่อยากเห็นหน้าเขา ว่าเขาจะหน้าตาเป็นยังไง เพราะเขาใส่หมวกกันน็อกตลอดเลย ศิก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็กลับบ้านปกติ จนกระทั่งวันหนึ่งฝนตก วันนั้นเพื่อนศิไม่มาเรียน ศิเลยต้องรอกลับบ้านคนเดียว แล้ววันนั้นพ่อของศิก็มารับช้าเพราะพ่อเกิดอุบัติเหตุรถชน ศิก็เลยต้องนั่งรอพ่อจนถึง 19.30 น. พอรถพ่อมาถึง ศิก็เห็นผู้ชายคนนั้นคนที่เพื่อนศิบอกว่าเห็นมาเป็นเดือน ศิก็ไม่คิดอะไร จนพ่อถามว่า “หนุ่มคนนั้นแฟนใหม่ศิหรอ พ่อเห็นรอส่งศิทุกวันเลย” ศิอึ้งมากที่พ่อกับเพื่อนพูดเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดอะไรเพราะศิไม่เห็นหน้าเขา ไม่รู้จักเขา