ช่วยเราที

ชื่อ สุพัตรา ชื่อเล่นมายด์ อยู่ชั้น ม.5 เป็นคนพูดมาก เฮฮา ร่าเริง ชอบฟังเพลง สนุกสนาน ชอบคิดมากกับคำพูดคน รบกวนช่วยแต่งหน่อยนะคะ กลอนสุภาพ 2 บท

ณ ช่วงยามอากาศเย็นหนาวเหน็บ ณ ช่วงเจ็บในความเก็บกว่าเปิดเผย ณ เวลาน้ำค้างเย็นเกาะล่วงเลย ณ เวลาเจ็บกว่าเคยก่อนหายไป ความเจ็บปวดอาจเช่นหยาดน้ำค้าง ที่ความหนาวปล่อยวางหนาวไหนไหน ที่ความเจ็บกระจัดกระจาย

ชื่อจิราภัทรเป็นขยันหมั่นเพียรเป็นคนอารมณ์ดีจิตใจอ่อนหวานความฝันอยากเป็นพยาบาลเป็นคนชอบขายขำเฮฮาร่าเริงแจ่มใสจิตใจดีเหมือนหน้าตา

พี่ค่ะประมาณนี้พอได้มั้ยค่ะคือหนูไปต่อไม่ได้แล้วค่ะอยากจะให้พี่ๆช่วยค่ะ อันตัวฉันสุพิชฌาชั้นมอสี่ นิสัยดีร่าเริงบันเทิงใจ ชอบค้นคว้าหาความรู้เป็นประจำ มีขำขันเฮฮาไปวันวัน หงษ์เวียงจันทร์เรานั้น ไม่ใช่

รัตติกาลนิ่งงามดั่งความฝัน เดือนสวรรค์ส่องฟ้าดั่งแม่หล้า แสงแห่งรักทาบทั่วทุกพารา อบอุ่นค่ำกลางหล้าดั่งอ้อมกร พระเมตตาสถิตเหนือเมฆหมอก ดั่งแสงออกนำไทยให้ถาวร ทรงเหนื่อยแทนราษฎร์ทุกบทตอน แต่พระกรยังโอ

​นอนคว่ำอยู่ดีๆแต่ไม่หลับ ตอนนั้นภาพมันพาไปบ้านตัวเองกำลังเข็นยายขึ้นเตียงแต่ยายเสียไป2ปีแล้ว พอยายขึ้นเตียง เรากำลังจะเอารถเข็นออก(ยายเราเดินไม่ได้เลยใช้รถเข็น คะ) มาต่อคะ พอเข็นรถเข็นออก กำลังเงยหน