ก่อนอื่นผมเคยตั้งกระทู้ถามที่นี้เมื่อ 3 ปีที่แล้วอยากให้ลองอ่านก่อนเดี่ยวมันจะไม่รู้เรื่อง 55
http://pantip.com/topic/30815615
-------------------------------------
วันนี้ผมอยากจะทั้งมาเล่าและทั้งระบาย
คือหลังจากเหตุการณ์น้องสาวนั้นผมก็ทำใจยอมและทำใจให้ชินชามาเรื่อยๆ
จนปีนี้ล่ะ เข้าปีที่8 ปัจจุบัน
ผมอายุ 27 ลาออกมาทำงานเองอยู่บ้าน
เค้าอายุ 35 เพิ่งได้เริ่มทำงานราชการแห่งหนึ่งตั้งแต่ปีที่แล้วไม่ค่อยดี จนมาปีนี้เค้าได้ราชการที่ใหม่แห่งหนึ่งเป็นที่ค่อนข้างดีมากๆ สวัสดิการดีกว่าราชการทั่วไปมากอยู่ กึ่งๆจะเป็นเอกชนเลย
สังคมก็เริ่มมี มีเลี้ยงกันเกือบทุกวัน และที่สำคัญเค้าต้องย้ายหอจากที่นั้นมาอีกฝั่งนึงเลย น้องสาวเค้าตามมาไม่ได้แล้วเลยไปอยู่หอเพื่อนแทน
เราคิดว่าเฮ้ยปีนี้น่าจะมีอะไรไปในทางที่ดีขึ้นบ้างนะ หลังจากย้ายมาเค้ายังคงไม่ว่างแฮะ เราก็เข้าใจเค้านะว่าต้องทำงาน 5 วัน หยุดเสาร์อาทิตย์ก็ต้องย้ายของมาทยอยๆย้าย เดือนนึงถึงจะเสร็จ พอเข้าเดือนที่ 2 ติดสอบอีก เราก็โอเค เดือนที่ 3 ก็เตรียมตัวสอบเพื่อนสอบเดือนต่อไปอีก สรุปย้ายมาหอใหม่เค้าก็ไม่ว่างอยุ่ดี แต่โอเคเราเข้าใจเว้ยยยย (ถอนหายใจ) ผมรู้ว่าเค้าจะมีติดสอบผู้ช่วยบ่อยๆ
การมาทำงานใหม่ที่นี้เค้ามีสังคมกันเกือบๆทุกวันเลย เราก็ว่าอื้มมันจะบ่อยไปไหมเนี้ยะ แต่ก็เข้าใจสังคมการทำงานและเพิ่งเข้าไปทำใหม่ (เพราะผมก็ทำงานมาก่อนเค้าอีก) มันบ่อยจนแบบว่ามีทุกอาทิตย์เลย ไม่ไปกินข้าวกับข้างนอก ก็มีนัดกินในกันหอเพื่อนที่ทำงานกินกันเป้นหมู่คณะ คือเราเข้าใจนะ แต่มันดันมีความรู้สึกว่าเฮ้ยอีกแล้วหรอ? ทำไมที่นี่ชวนใช้เงินเก่งจัง เราทำเอกชนมายังไม่ชวนกันไปกินเลี้ยงกันขนาดนี้เลย แต่ผมไม่เคยโทรตามเลยนะ ได้แต่ไลน์ถามเฉยๆ ช้าเร็วยังไงเค้าก็ตอบ และไม่เคยห้ามเลยสักครั้งสาบานได้เลย แต่ในความเข้าใจนั้นมันความรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆแฮะ
จนมีวันนึงเค้าหายไปตอนราวๆสองทุ่ม ผมไลน์ไปแล้วเค้าไม่ได้อ่านแฮะ เราก็รู้สึกเป้นห่วงว่าหายไปไหนนะ แต่ไม่ได้โทรตาม จนเช้าอีกวันนึงเค้าถึงมาตอบว่าไปกินข้างกะเพื่อนออฟฟิตที่อยู่หอเดียวกันเป็นหมู่คณะ ผมก็ถามว่าทำไมไม่บอกก่อน เค้าบอกว่าคิดว่าดูทีวีอยู่..?? เลยไม่ได้บอก (น้ำเสียงกวนตีนนิดๆ) เราก็ปรี๊ดเลยสิทีนี้อะไรที่เก็บๆไว้ ความรู้สึกที่รวมที่สะสมมา แต่ไมไ่ด้ด่าอะไรนะครับ รู้สึกว่ามันโมโหมากๆแต่ไม่ได้เหวี่ยงไม่ได้อะไร มันเสียใจอะ ความรู้สึกทุกอย่างมันเข้ามาในหัวว่า ทำไมเค้าทำตัวไม่น่าไว้วางใจเลยวะ (แต่ผมค่อนข้างเชื่อใจเค้านะ..) หรือว่าเราถามเค้าเยอะไปหรอ หรือว่าเค้าอืดอัดหรอ? คือปกติก็ไม่ได้บอกถึงความรู้สึกอะไรในใจกันอยู่แล้ว (กระทู้ที่แล้วบอกไว้อยู่) แล้วทำแบบนี้มันยิ่งรุ้สึกว่าความไว้วางใจในความสัมพันธ์เราคืออะไรวะเนี้ย หลังจากวันนั้นผมเลยไม่อยากอ่านไลน์เค้าไม่อยากตอบไลน์เค้า เพราะมันรุ้สึกแย่มากๆ ระหว่างนี้เค้าส่งสติกเกอร์ไลน์มาตัว 2 ตัว ผมไม่ได้เปิดอ่าน ซึ่งปกติจะคุยกันตลอด บอกฝันดีกันทุกวัน และตอนเย็นเค้าจะโทรมาทุกวันตลอด (เดี่ยวนี้โทรไลน์เอา) กะว่าเดี่ยวตอนเย็นอีกวัน เค้าคงโทรมาเหมือนทุกๆครั้ง ปรากฎว่าครั้งนี้เค้าไม่โทรเว้ย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เค้าไม่โทรมา (ปกติจะทะเลาะราวๆปีละครั้ง ทุกๆครั้งเค้าจะโทรกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำมึนๆทุกครั้ง แล้วผมก็จะเป้นคนเริ่มเรื่องเคลียร์ให้จบเรื่องค้างคาใจแล้วมันก็ผ่านไปทุกครั้งด้วยดี) แต่ครั้งนี้มันแตกต่างผมเลยระเบิดลง และครั้งนี้เป็นครั้งที่โมโหที่สุด เลยกล้าถามเค้าไปครั้งแรกเลยตั้งแต่คบมาว่า
สรุปเราเป็นอะไรกันหรอ? คุยมาตั้ง 8 ปีแล้วนะไม่เคยมีอะไรชัดๆสักที ผมรักเค้ามากทำไมถึงทำแบบนี้กับผม (ประเด็นนี้คือเคยทะเลาะกันเมื่อสองสามปีที่แล้วมั้ง ข้อความประมาณว่าผมรักเค้ามากนะอยากมีอนาคตที่ดีด้วยกัน ทำไมถึงไม่เคยแสดงอะไรเลย เค้าบอกว่า เค้าคิดแต่เรื่องสอบผุ้ช่วย สอบอัยการก่อนนะตอนนี้ เครียดเรื่องที่บ้านกดดัน เราก็เอิ่ม..เค้าตอบเราไม่ได้และพูดเหมือนให้เรารอไปก่อน ถ้าเราเร่งเร้าเราก็ดูเห็นแก่ตัวชิมิล่าาาา)
ขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่นานมากกว่าเค้าจะตอบกลับมาว่า ...
" เป็นพี่น้องกันดีกว่า ที่บ้านเค้าคงไม่ยอมด้วยอ่ะ ต้องทุ่มกับการอ่านหนังสือสอบ ผู้ช่วย อัยการ" ?????????????????....... (พูดถึงประเด็นสอบผุ้ช่วย อัยการไรพวกนี้คนที่สอบจะรุ้ว่ามันยากๆมากๆต้องอ่านหนังสือเข้มข้น ต้องดิวเป็นจริงเป็นจังซึ่งผมเคยบอกเค้าแล้วว่าถ้าจะมุ่งมั่นก็ติวเลย จะได้รู้ดำรู้แดงไม่ใช่อ่านไปเรื่อยๆแบบนี้ เค้าก็นั้นละถัดๆมา 8 ปีละตั้งกะที่รู้จัก เค้าค่อนข้างจะเรื่อยๆเฉี่อยๆ)
ความรุ้สึกตอนนั้นผมก็อึ้งๆ ชอคๆ และงงๆกับคำว่าพี่น้องของเค้าเกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้ พี่น้องไรวะนอนกอดกัน จูบกัน มีอะไรกัน(แค่ภายนอกนะครับ ผมไม่เคยมีอะไรกันแบบลึกซึ้งแบบนั้นเลย ตลอด8 ปี เขิล อ่านถึงตรงนี้บางคนอาจจะบอกว่าก็แกไปยอมเค้าทำไม.. อยากบอกว่าผมไม่ได้ยอมนะครับ ในตอนแรกผมไปห้องเค้าแบบใสๆตอนปี1 แม้จะถูกลวนลามบ้างแต่ผมปกป้องตัวเองตัวและกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย ตอนนั้นไปเพราะใสๆจริงๆ แต่มาคุยกันอีกสักพักนึงจนรุ้สึกว่าเค้าน่าจะใช่นะถึงได้ยอมตอนหลัง)
ผมสับสนคำถามในหัวมันขึ้นมาเต็ม ???????????????ไปหมด ผมงง เสียใจมากแต่แปลกที่มันไม่มีน้ำตาเลย แต่มันเจ็บจัง พยายามถามเค้าว่า ไม่ได้รักผมจริงๆหรอ เค้าเงียบไปพักนึงและบอกว่าก็รัก แต่รักแบบผูกพันธ์มันยืดยาวกว่า ดีกว่าคบเป็นแฟน ... ผมก็งงเพราะปกติคือต่างคนต่างอยู่กันอยู่แล้วไม่ค่อยได้เจอ แค่ได้โทรคุยวันละราวๆ 1 ชม. ปีนึงเจอกัน3-4ครั้งเอง ของขวัญอะไรก็ไม่เคยขอสักชิ้น(และไม่เคยได้สักชิ้นเลยจริงๆ) มีแต่เรานี่ละซื้อให้เค้า มีกินข้าวที่ผลัดกันจ่าย ผมถามเค้าว่ารบกวนมากไปหรอ เค้าก็บอกว่าเปล่า ... ผมก็บอกว่า อยากได้แค่ความมั่นใจว่า เราจะหยุดกันที่คนนี้แล้วใช่ไหมจะไม่มีคนอื่นใช่ไหม? .. เค้าเงียบไปสักพักเหมือนจะไม่ยอมตอบ ผมถามซ้ำ เค้าบอกว่าเค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...!! อึ้งกว่าเดิมกับข้อความนี้ ผมก็ถามต่อว่า ถ้าพูดแบบนี้แปลว่าถ้าผมไปคุยกับคนอื่นก็ยอมหรอ เค้าก็บอกว่ามันเป็นสิทธิ์(ของเรา) ..!! ผมเลยรู้สึกว่าอะไรกันวะเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยะ ผมถามเค้าว่า มีคนอื่นหรอ เค้าบอกว่าเค้าไม่มี ...... ผมก็ลองถามเค้าอีกว่า ถ้าไม่ได้รักจริงๆผมงั้นผมจะขอหายไปจากชีวิตนะอยากให้เป็นแบบนั้นหรอ?... เค้าก็บอกว่าจะไปไหนอยากให้อยู่คุยกันมีความรุ้สึกดีต่อกันเหมือนเดิม ฮึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!! ความร็สึกดีๆต่อกัน ..!! ความรุ้สึกดีๆของผมมันพังทลายไปหมดแล้วตอนนี้ ความรู้สึกตึกถล่มมันเป็นแบบนี้นี่เอง เสียใจมากอยากร้องไห้นะแต่มันไม่มีน้ำตาสักหยด เค้าบอกว่าให้เราคุยกันเหมือนเดิม... ??
คำถามที่เราค้างคาใจมาตลอดมันก็เหมือนถูกปลดล๊อคนะ
ว่าทำไมเค้าไม่ค่อยพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราเลย คิดว่าเค้าเป็นคนขี้อาย แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ว่าทำไมเค้าไม่มีของขวัญให้เราสักชิ้น คิดว่าเค้าคงต้องเก็บเงินไว้จ่ายค่าเรียนค่าสอบเยอะ แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ว่าทำไมเค้าไม่เคยพูดถึงเรื่องอนาคตเรากับเค้าเลย คิดว่าเค้ายังติดเรื่องสอบผู้ช่วย อัยการ แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เลยจริงๆ เป็นเรื่องที่แย่สุดๆ
ตอนนี้ผมห่างออกมาไม่ได้คุยกับเค้ามาจะ 2 เดือนละ หลังจากวันนั้นเค้าก็ยังคงทักมาบ้าง(ในไลน์) แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนแบบว่าเรารู้ว่าเค้าไม่ได้รักเราขนาดนั้นแล้วเราจะไปคุยเพื่ออะไรวะ? ความรู้สึกผมตอนนี้คือคิดถึงเค้ามากเลยนะ แต่มันไม่ใช่ที่ๆเราจะกลับไปวางใจได้เหมือนเดิมแล้วอะ พอคุยแล้วมันรุ้สึกอืดอัดรู้สึกแย่มาก มันรู้สึกแย่กว่าเดิมเวลาคุยมีแต่ความอืดอัด ถามคำตอบคำ ผมก้เลยเลือกที่จะไม่คุยดีกว่าแม้ว่าใจจะคิดถึงมากขนาดไหนทรมานดีจริงๆ ผมรู้สึกท้อแท้มากเลยทำไมต้องเกิดเรื่องอะไรแบบนี้กับเราด้วย รู้สึกแบบว่าทำไมเราทำดีแล้วได้ผลตอบแทนแบบนี้นะ? ทำไมต้องเจอคนแบบนี้ด้วย (จริงๆเค้าก็เป็นคนดีนะเรื่องอื่นๆ แต่กับเรื่องนี้มันแย่เกินไป) ไม่เคยเผื่อใจไว้เลย และนี้ก็คือผลของการรักเดียวใจเดียวสินะ
ผมทำถูกไหม...?
ผมยังไม่รู้ว่าจากนี้ผมจะยังไงต่อไปดี ยังงงๆสับสนอยู่ บางทีก็เศร้าๆ หมดกำลังใจ
เสียดายเวลาจัง เฮ้อ..
{กระทู้หนุ่มY} คบกันมา 8 ปี เพิ่งมาบอกสถานะเราเป็นพี่น้องกัน...??
http://pantip.com/topic/30815615
-------------------------------------
วันนี้ผมอยากจะทั้งมาเล่าและทั้งระบาย
คือหลังจากเหตุการณ์น้องสาวนั้นผมก็ทำใจยอมและทำใจให้ชินชามาเรื่อยๆ
จนปีนี้ล่ะ เข้าปีที่8 ปัจจุบัน
ผมอายุ 27 ลาออกมาทำงานเองอยู่บ้าน
เค้าอายุ 35 เพิ่งได้เริ่มทำงานราชการแห่งหนึ่งตั้งแต่ปีที่แล้วไม่ค่อยดี จนมาปีนี้เค้าได้ราชการที่ใหม่แห่งหนึ่งเป็นที่ค่อนข้างดีมากๆ สวัสดิการดีกว่าราชการทั่วไปมากอยู่ กึ่งๆจะเป็นเอกชนเลย
สังคมก็เริ่มมี มีเลี้ยงกันเกือบทุกวัน และที่สำคัญเค้าต้องย้ายหอจากที่นั้นมาอีกฝั่งนึงเลย น้องสาวเค้าตามมาไม่ได้แล้วเลยไปอยู่หอเพื่อนแทน
เราคิดว่าเฮ้ยปีนี้น่าจะมีอะไรไปในทางที่ดีขึ้นบ้างนะ หลังจากย้ายมาเค้ายังคงไม่ว่างแฮะ เราก็เข้าใจเค้านะว่าต้องทำงาน 5 วัน หยุดเสาร์อาทิตย์ก็ต้องย้ายของมาทยอยๆย้าย เดือนนึงถึงจะเสร็จ พอเข้าเดือนที่ 2 ติดสอบอีก เราก็โอเค เดือนที่ 3 ก็เตรียมตัวสอบเพื่อนสอบเดือนต่อไปอีก สรุปย้ายมาหอใหม่เค้าก็ไม่ว่างอยุ่ดี แต่โอเคเราเข้าใจเว้ยยยย (ถอนหายใจ) ผมรู้ว่าเค้าจะมีติดสอบผู้ช่วยบ่อยๆ
การมาทำงานใหม่ที่นี้เค้ามีสังคมกันเกือบๆทุกวันเลย เราก็ว่าอื้มมันจะบ่อยไปไหมเนี้ยะ แต่ก็เข้าใจสังคมการทำงานและเพิ่งเข้าไปทำใหม่ (เพราะผมก็ทำงานมาก่อนเค้าอีก) มันบ่อยจนแบบว่ามีทุกอาทิตย์เลย ไม่ไปกินข้าวกับข้างนอก ก็มีนัดกินในกันหอเพื่อนที่ทำงานกินกันเป้นหมู่คณะ คือเราเข้าใจนะ แต่มันดันมีความรู้สึกว่าเฮ้ยอีกแล้วหรอ? ทำไมที่นี่ชวนใช้เงินเก่งจัง เราทำเอกชนมายังไม่ชวนกันไปกินเลี้ยงกันขนาดนี้เลย แต่ผมไม่เคยโทรตามเลยนะ ได้แต่ไลน์ถามเฉยๆ ช้าเร็วยังไงเค้าก็ตอบ และไม่เคยห้ามเลยสักครั้งสาบานได้เลย แต่ในความเข้าใจนั้นมันความรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆแฮะ
จนมีวันนึงเค้าหายไปตอนราวๆสองทุ่ม ผมไลน์ไปแล้วเค้าไม่ได้อ่านแฮะ เราก็รู้สึกเป้นห่วงว่าหายไปไหนนะ แต่ไม่ได้โทรตาม จนเช้าอีกวันนึงเค้าถึงมาตอบว่าไปกินข้างกะเพื่อนออฟฟิตที่อยู่หอเดียวกันเป็นหมู่คณะ ผมก็ถามว่าทำไมไม่บอกก่อน เค้าบอกว่าคิดว่าดูทีวีอยู่..?? เลยไม่ได้บอก (น้ำเสียงกวนตีนนิดๆ) เราก็ปรี๊ดเลยสิทีนี้อะไรที่เก็บๆไว้ ความรู้สึกที่รวมที่สะสมมา แต่ไมไ่ด้ด่าอะไรนะครับ รู้สึกว่ามันโมโหมากๆแต่ไม่ได้เหวี่ยงไม่ได้อะไร มันเสียใจอะ ความรู้สึกทุกอย่างมันเข้ามาในหัวว่า ทำไมเค้าทำตัวไม่น่าไว้วางใจเลยวะ (แต่ผมค่อนข้างเชื่อใจเค้านะ..) หรือว่าเราถามเค้าเยอะไปหรอ หรือว่าเค้าอืดอัดหรอ? คือปกติก็ไม่ได้บอกถึงความรู้สึกอะไรในใจกันอยู่แล้ว (กระทู้ที่แล้วบอกไว้อยู่) แล้วทำแบบนี้มันยิ่งรุ้สึกว่าความไว้วางใจในความสัมพันธ์เราคืออะไรวะเนี้ย หลังจากวันนั้นผมเลยไม่อยากอ่านไลน์เค้าไม่อยากตอบไลน์เค้า เพราะมันรุ้สึกแย่มากๆ ระหว่างนี้เค้าส่งสติกเกอร์ไลน์มาตัว 2 ตัว ผมไม่ได้เปิดอ่าน ซึ่งปกติจะคุยกันตลอด บอกฝันดีกันทุกวัน และตอนเย็นเค้าจะโทรมาทุกวันตลอด (เดี่ยวนี้โทรไลน์เอา) กะว่าเดี่ยวตอนเย็นอีกวัน เค้าคงโทรมาเหมือนทุกๆครั้ง ปรากฎว่าครั้งนี้เค้าไม่โทรเว้ย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เค้าไม่โทรมา (ปกติจะทะเลาะราวๆปีละครั้ง ทุกๆครั้งเค้าจะโทรกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทำมึนๆทุกครั้ง แล้วผมก็จะเป้นคนเริ่มเรื่องเคลียร์ให้จบเรื่องค้างคาใจแล้วมันก็ผ่านไปทุกครั้งด้วยดี) แต่ครั้งนี้มันแตกต่างผมเลยระเบิดลง และครั้งนี้เป็นครั้งที่โมโหที่สุด เลยกล้าถามเค้าไปครั้งแรกเลยตั้งแต่คบมาว่า
สรุปเราเป็นอะไรกันหรอ? คุยมาตั้ง 8 ปีแล้วนะไม่เคยมีอะไรชัดๆสักที ผมรักเค้ามากทำไมถึงทำแบบนี้กับผม (ประเด็นนี้คือเคยทะเลาะกันเมื่อสองสามปีที่แล้วมั้ง ข้อความประมาณว่าผมรักเค้ามากนะอยากมีอนาคตที่ดีด้วยกัน ทำไมถึงไม่เคยแสดงอะไรเลย เค้าบอกว่า เค้าคิดแต่เรื่องสอบผุ้ช่วย สอบอัยการก่อนนะตอนนี้ เครียดเรื่องที่บ้านกดดัน เราก็เอิ่ม..เค้าตอบเราไม่ได้และพูดเหมือนให้เรารอไปก่อน ถ้าเราเร่งเร้าเราก็ดูเห็นแก่ตัวชิมิล่าาาา)
ขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่นานมากกว่าเค้าจะตอบกลับมาว่า ...
" เป็นพี่น้องกันดีกว่า ที่บ้านเค้าคงไม่ยอมด้วยอ่ะ ต้องทุ่มกับการอ่านหนังสือสอบ ผู้ช่วย อัยการ" ?????????????????....... (พูดถึงประเด็นสอบผุ้ช่วย อัยการไรพวกนี้คนที่สอบจะรุ้ว่ามันยากๆมากๆต้องอ่านหนังสือเข้มข้น ต้องดิวเป็นจริงเป็นจังซึ่งผมเคยบอกเค้าแล้วว่าถ้าจะมุ่งมั่นก็ติวเลย จะได้รู้ดำรู้แดงไม่ใช่อ่านไปเรื่อยๆแบบนี้ เค้าก็นั้นละถัดๆมา 8 ปีละตั้งกะที่รู้จัก เค้าค่อนข้างจะเรื่อยๆเฉี่อยๆ)
ความรุ้สึกตอนนั้นผมก็อึ้งๆ ชอคๆ และงงๆกับคำว่าพี่น้องของเค้าเกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้ พี่น้องไรวะนอนกอดกัน จูบกัน มีอะไรกัน(แค่ภายนอกนะครับ ผมไม่เคยมีอะไรกันแบบลึกซึ้งแบบนั้นเลย ตลอด8 ปี เขิล อ่านถึงตรงนี้บางคนอาจจะบอกว่าก็แกไปยอมเค้าทำไม.. อยากบอกว่าผมไม่ได้ยอมนะครับ ในตอนแรกผมไปห้องเค้าแบบใสๆตอนปี1 แม้จะถูกลวนลามบ้างแต่ผมปกป้องตัวเองตัวและกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย ตอนนั้นไปเพราะใสๆจริงๆ แต่มาคุยกันอีกสักพักนึงจนรุ้สึกว่าเค้าน่าจะใช่นะถึงได้ยอมตอนหลัง)
ผมสับสนคำถามในหัวมันขึ้นมาเต็ม ???????????????ไปหมด ผมงง เสียใจมากแต่แปลกที่มันไม่มีน้ำตาเลย แต่มันเจ็บจัง พยายามถามเค้าว่า ไม่ได้รักผมจริงๆหรอ เค้าเงียบไปพักนึงและบอกว่าก็รัก แต่รักแบบผูกพันธ์มันยืดยาวกว่า ดีกว่าคบเป็นแฟน ... ผมก็งงเพราะปกติคือต่างคนต่างอยู่กันอยู่แล้วไม่ค่อยได้เจอ แค่ได้โทรคุยวันละราวๆ 1 ชม. ปีนึงเจอกัน3-4ครั้งเอง ของขวัญอะไรก็ไม่เคยขอสักชิ้น(และไม่เคยได้สักชิ้นเลยจริงๆ) มีแต่เรานี่ละซื้อให้เค้า มีกินข้าวที่ผลัดกันจ่าย ผมถามเค้าว่ารบกวนมากไปหรอ เค้าก็บอกว่าเปล่า ... ผมก็บอกว่า อยากได้แค่ความมั่นใจว่า เราจะหยุดกันที่คนนี้แล้วใช่ไหมจะไม่มีคนอื่นใช่ไหม? .. เค้าเงียบไปสักพักเหมือนจะไม่ยอมตอบ ผมถามซ้ำ เค้าบอกว่าเค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...!! อึ้งกว่าเดิมกับข้อความนี้ ผมก็ถามต่อว่า ถ้าพูดแบบนี้แปลว่าถ้าผมไปคุยกับคนอื่นก็ยอมหรอ เค้าก็บอกว่ามันเป็นสิทธิ์(ของเรา) ..!! ผมเลยรู้สึกว่าอะไรกันวะเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยะ ผมถามเค้าว่า มีคนอื่นหรอ เค้าบอกว่าเค้าไม่มี ...... ผมก็ลองถามเค้าอีกว่า ถ้าไม่ได้รักจริงๆผมงั้นผมจะขอหายไปจากชีวิตนะอยากให้เป็นแบบนั้นหรอ?... เค้าก็บอกว่าจะไปไหนอยากให้อยู่คุยกันมีความรุ้สึกดีต่อกันเหมือนเดิม ฮึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!! ความร็สึกดีๆต่อกัน ..!! ความรุ้สึกดีๆของผมมันพังทลายไปหมดแล้วตอนนี้ ความรู้สึกตึกถล่มมันเป็นแบบนี้นี่เอง เสียใจมากอยากร้องไห้นะแต่มันไม่มีน้ำตาสักหยด เค้าบอกว่าให้เราคุยกันเหมือนเดิม... ??
คำถามที่เราค้างคาใจมาตลอดมันก็เหมือนถูกปลดล๊อคนะ
ว่าทำไมเค้าไม่ค่อยพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราเลย คิดว่าเค้าเป็นคนขี้อาย แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ว่าทำไมเค้าไม่มีของขวัญให้เราสักชิ้น คิดว่าเค้าคงต้องเก็บเงินไว้จ่ายค่าเรียนค่าสอบเยอะ แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ว่าทำไมเค้าไม่เคยพูดถึงเรื่องอนาคตเรากับเค้าเลย คิดว่าเค้ายังติดเรื่องสอบผู้ช่วย อัยการ แต่เปล่าเค้าแค่ "ไม่ได้รักเรา"
ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เลยจริงๆ เป็นเรื่องที่แย่สุดๆ
ตอนนี้ผมห่างออกมาไม่ได้คุยกับเค้ามาจะ 2 เดือนละ หลังจากวันนั้นเค้าก็ยังคงทักมาบ้าง(ในไลน์) แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนแบบว่าเรารู้ว่าเค้าไม่ได้รักเราขนาดนั้นแล้วเราจะไปคุยเพื่ออะไรวะ? ความรู้สึกผมตอนนี้คือคิดถึงเค้ามากเลยนะ แต่มันไม่ใช่ที่ๆเราจะกลับไปวางใจได้เหมือนเดิมแล้วอะ พอคุยแล้วมันรุ้สึกอืดอัดรู้สึกแย่มาก มันรู้สึกแย่กว่าเดิมเวลาคุยมีแต่ความอืดอัด ถามคำตอบคำ ผมก้เลยเลือกที่จะไม่คุยดีกว่าแม้ว่าใจจะคิดถึงมากขนาดไหนทรมานดีจริงๆ ผมรู้สึกท้อแท้มากเลยทำไมต้องเกิดเรื่องอะไรแบบนี้กับเราด้วย รู้สึกแบบว่าทำไมเราทำดีแล้วได้ผลตอบแทนแบบนี้นะ? ทำไมต้องเจอคนแบบนี้ด้วย (จริงๆเค้าก็เป็นคนดีนะเรื่องอื่นๆ แต่กับเรื่องนี้มันแย่เกินไป) ไม่เคยเผื่อใจไว้เลย และนี้ก็คือผลของการรักเดียวใจเดียวสินะ
ผมทำถูกไหม...?
ผมยังไม่รู้ว่าจากนี้ผมจะยังไงต่อไปดี ยังงงๆสับสนอยู่ บางทีก็เศร้าๆ หมดกำลังใจ
เสียดายเวลาจัง เฮ้อ..