จุดเด่นของทีมเราคือ บอลแรกค่ะ (เด่นแหกนะคะ 555)
ทัวร์นี้นี่แหกทุกวัน ขนาดคนที่หากินด้วยบอลแรกอย่างแป้นยังแหกเลย (เศร้าแป๊บ)
ส่วนนึงมาจากเบสิคเราไม่ค่อยดี อันนี้มันก็เกี่ยวตั้งแต่เริ่มเล่นตอนประถมสะสมมาจนปัจจุบันเนอะ ตามต่างจังหวัดเราไม่มีสนามดีๆ ที่จะพุ่งรับได้ คือสนามปูน พุ่งทีนี่เลือดสาดได้เลย กว่าจะมาเจอสนามดีๆ ก็ตอนจะโตแล้ว แน่นอนว่า ร่างกายมันก็แทบจะเคยชินกับการอยู่กับที่ ก้มๆเงยๆ ไปแล้ว
ไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก กลายเป็นร่างกายตอบสนองอัตโนมัติแบบนั้นไปแล้ว ยิ่งสำหรับคนที่ถูกฝึกมาให้บุกเป็นหลัก ทั้งจากทีมโรงเรียน ตอนแข่งในลีคทั้งเพียว ทั้งบีม ถูกปิดบอลแรกเพื่อให้รอตบอย่างเดียว พอมีหน้าที่รับ ซึ่งเป็นเกมระดับนานาชาติ บอลเสิร์ฟโหดๆ จะแหกก็ไม่แปลกนะสำหรับเรา
ส่วนเรื่องรองบอลหยอดเนี่ย อันนี้ก็ความเคยชินเหมือนกันนะเราว่า คือ สมัยก่อนทีมเราเป็นทีมที่อ่อนบล็อคมากเมื่อเทียบกับทีมอื่นๆ จะมีก็แต่พี่หน่องที่สามารถพึ่งพาได้ ทีมเราถึงมีสถิติการขุดมากกว่าคู่แข่งบ่อยๆ (เพราะเราบล็อกไม่ได้)
พอเราเห็นเค้าโดด ไม่แปลกที่สิ่งแรกที่เราจะทำคือ ถอยรับ มันถอยรับจนชิน แล้วเราตัวเล็กด้วยไง ตัวเล็กแต่เบสิคไม่แน่น ฟุตเวิร์คไม่ดี พอหยอดมาก็ตาย
แต่หลายๆลูกในวันนี้ เหมือนเราเกรงๆใจกัน ปล่อยตกแล้วมองหน้ากันแบบ ชั้นนึกว่าแกจะรับ อะไรแบบเนี้ย 555 ซึ่งอันนี้เราว่า ทีมขาดการสื่อสาร ขาดความเข้าใจกันนะ
ปล. 1 .เราเคยดูรายการทีวี ไปถ่ายเรื่อง การสอนเด็กให้มีความเป็นเลิศของประเทศญี่ปุ่น ประมาณนี้น่ะค่ะ เค้าสอนให้เด็กตีลังกา ม้วนหน้า ม้วนหลัง กระโดดข้ามบาร์ (เรียกแบบนี้ป่าวไม่แน่ใจ ^ ^) 6 ชั้น 7 ชั้น ตั้งแต่ 4 -5 ขวบ แต่เราเคยเรียนแบบนี้ น่าจะเรียกวิชา ยืดหยุ่น ป่าว ตอน ม.1 อ่ะ ( ตอนนี้ไม่มีแล้วมั้ง ) คือเค้ามีเบสิคตั้งแต่เด็กๆ เลย ซึ่งเราว่าถ้าให้เรียกคนญี่ปุ่นมาซัก 10 คน มาเล่นวอลเลย์ โดยที่ไม่สนเกมบุกนะ เราว่า 7-8 คน ก็จะเหนียวใกล้ๆเคียงทีมชาตินี่แหละ คืออันไหนเค้าดีเราก็ยอมรับนะ เพราะถ้าพูดถึงเกมรับ ต้องนึกถึงญี่ปุ่นก่อนเลย
ปล.2. วันนี้น้องบีม กับน้องบิ๋ม สองสาวน้อยมหัศจรรย์เรา เปิดบอลแรกได้ดีนะคะ กลับกลายเป็นพี่กิ้ฟที่แหกแล้วแหกอีก 555
ปล.3 วันนี้เราเซฟบล็อคได้หลายอยู่นะคะ แต่ไม่ค่อยตามลูกกัน ส่วนลูกไหนที่ตามก็ตามแบบน่ากราบเลย ส่วนลูกไหนปล่อยก็ปล่อยแบบลืมความดีลูกที่เคยตามกันเลยทีเดียว 555 ( คงเพราะร่างกายอ่อนล้าด้วย )
คนเชียร์ก็มีหน้าที่เชียร์สืบไป
เชียร์ไป บ่นไป แต่ก็เชียร์เสมอนะคะ
เชียร์ไป บ่นไป ไทยแลนด์สไตล์ 555
ทัวร์นี้นี่แหกทุกวัน ขนาดคนที่หากินด้วยบอลแรกอย่างแป้นยังแหกเลย (เศร้าแป๊บ)
ส่วนนึงมาจากเบสิคเราไม่ค่อยดี อันนี้มันก็เกี่ยวตั้งแต่เริ่มเล่นตอนประถมสะสมมาจนปัจจุบันเนอะ ตามต่างจังหวัดเราไม่มีสนามดีๆ ที่จะพุ่งรับได้ คือสนามปูน พุ่งทีนี่เลือดสาดได้เลย กว่าจะมาเจอสนามดีๆ ก็ตอนจะโตแล้ว แน่นอนว่า ร่างกายมันก็แทบจะเคยชินกับการอยู่กับที่ ก้มๆเงยๆ ไปแล้ว
ไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก กลายเป็นร่างกายตอบสนองอัตโนมัติแบบนั้นไปแล้ว ยิ่งสำหรับคนที่ถูกฝึกมาให้บุกเป็นหลัก ทั้งจากทีมโรงเรียน ตอนแข่งในลีคทั้งเพียว ทั้งบีม ถูกปิดบอลแรกเพื่อให้รอตบอย่างเดียว พอมีหน้าที่รับ ซึ่งเป็นเกมระดับนานาชาติ บอลเสิร์ฟโหดๆ จะแหกก็ไม่แปลกนะสำหรับเรา
ส่วนเรื่องรองบอลหยอดเนี่ย อันนี้ก็ความเคยชินเหมือนกันนะเราว่า คือ สมัยก่อนทีมเราเป็นทีมที่อ่อนบล็อคมากเมื่อเทียบกับทีมอื่นๆ จะมีก็แต่พี่หน่องที่สามารถพึ่งพาได้ ทีมเราถึงมีสถิติการขุดมากกว่าคู่แข่งบ่อยๆ (เพราะเราบล็อกไม่ได้)
พอเราเห็นเค้าโดด ไม่แปลกที่สิ่งแรกที่เราจะทำคือ ถอยรับ มันถอยรับจนชิน แล้วเราตัวเล็กด้วยไง ตัวเล็กแต่เบสิคไม่แน่น ฟุตเวิร์คไม่ดี พอหยอดมาก็ตาย
แต่หลายๆลูกในวันนี้ เหมือนเราเกรงๆใจกัน ปล่อยตกแล้วมองหน้ากันแบบ ชั้นนึกว่าแกจะรับ อะไรแบบเนี้ย 555 ซึ่งอันนี้เราว่า ทีมขาดการสื่อสาร ขาดความเข้าใจกันนะ
ปล. 1 .เราเคยดูรายการทีวี ไปถ่ายเรื่อง การสอนเด็กให้มีความเป็นเลิศของประเทศญี่ปุ่น ประมาณนี้น่ะค่ะ เค้าสอนให้เด็กตีลังกา ม้วนหน้า ม้วนหลัง กระโดดข้ามบาร์ (เรียกแบบนี้ป่าวไม่แน่ใจ ^ ^) 6 ชั้น 7 ชั้น ตั้งแต่ 4 -5 ขวบ แต่เราเคยเรียนแบบนี้ น่าจะเรียกวิชา ยืดหยุ่น ป่าว ตอน ม.1 อ่ะ ( ตอนนี้ไม่มีแล้วมั้ง ) คือเค้ามีเบสิคตั้งแต่เด็กๆ เลย ซึ่งเราว่าถ้าให้เรียกคนญี่ปุ่นมาซัก 10 คน มาเล่นวอลเลย์ โดยที่ไม่สนเกมบุกนะ เราว่า 7-8 คน ก็จะเหนียวใกล้ๆเคียงทีมชาตินี่แหละ คืออันไหนเค้าดีเราก็ยอมรับนะ เพราะถ้าพูดถึงเกมรับ ต้องนึกถึงญี่ปุ่นก่อนเลย
ปล.2. วันนี้น้องบีม กับน้องบิ๋ม สองสาวน้อยมหัศจรรย์เรา เปิดบอลแรกได้ดีนะคะ กลับกลายเป็นพี่กิ้ฟที่แหกแล้วแหกอีก 555
ปล.3 วันนี้เราเซฟบล็อคได้หลายอยู่นะคะ แต่ไม่ค่อยตามลูกกัน ส่วนลูกไหนที่ตามก็ตามแบบน่ากราบเลย ส่วนลูกไหนปล่อยก็ปล่อยแบบลืมความดีลูกที่เคยตามกันเลยทีเดียว 555 ( คงเพราะร่างกายอ่อนล้าด้วย )
คนเชียร์ก็มีหน้าที่เชียร์สืบไป
เชียร์ไป บ่นไป แต่ก็เชียร์เสมอนะคะ