ผมไม่เคยมีแฟน เคยมีแค่คุยๆ แต่ก็ไม่ได้คบสักที นับครั้งไม่ถ้วน ยอมรับว่าผมวิ่งหาความรักตลอด
จนล่าสุด ผมคุยกับคนนึง (ขอบอกไว้ก่อนว่า ระยะเวลาตั้งแต่เราเจอกันจนวันสุดท้ายเพียงแค่2เดือน) ตอนนั้นก็ไม่คิดจริงจัง กะคุยเล่นๆ แต่เขาบอกว่าเขาชอบผม ความจริงผมก็ชอบเขานะ แต่ก็ไม่ถึงกับรัก ตอนนั้นคิดว่าคบๆไปเดี๋ยวก็คงรักเอง เลยตัดสินใจลองคบกันเป็นแฟน เราไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าวกัน เขาน่ารักนะ ดีหมดทุกอย่าง แต่ทำไมผมยังไม่รู้สึกรัก มันไม่เหมือนเวลาผมไปตกหลุมรักใคร แบบแอบรัก แอบชอบสมัยเรียน หรือคนก่อนๆที่คุยกัน
ผมไม่เคยบอกเขาเลยว่าผมคิดยังไง ผมยังบอกรัก บอกฝันดี ผมเต็มใจนะ แต่ลึกๆจริงๆมัน็ไม่ใช่ จนสุดท้ายผมบอกเลิก ผมกลัวมันถลำไปมากกว่านี้ กลัวเขาเสียเวลา กลัวเขาเสียใจมากกว่านี้อีก เขาเสียใจมากนะ ผมก็ด้วย แต่ผมรู้สึกสงสาร อยากกลับไปคืนดี อยากกอดเขา แต่เขากลับถอยห่างผม ไม่อยากพบเจออีก แต่ผมไม่อยากเสียเขาไป ผมอยากคุยกับเขาอยู่ จะแบบเพื่อนหรืออะไรก็ช่าง ไม่อยากทำเหมือนไม่รู้จักกัน เพราะที่ผ่านมา คนที่ผมเคยคุย แทบทุกคน ถอยห่างผมกันหมด
เอาจริงๆผมรู้สึกผิดมากๆ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากรักคุณต่อไป อยากหยุดที่คุณ พอแล้ว ผมเหนื่อยแล้ว