ถ้าคุณเจอเเฟนเก่า....หรือคนที่เเอบชอบ...อยู่กับเเฟนเขา

คือเราเเอบชอบเพื่อในสาขาที่เป็นสายรหัสเดียวกันเเล้วเราเลยตัดสินใจทักไปจีบเราทักไปได้สามวันบอกเขาตรงๆไปเลยว่าเราจีบเเล้วทีนี้เขาปฏิเสธเราเขาบอกว่ายังยืมเเฟนเก่าไม่ได้เเล้วเราก็ยังตื้อพยายามทักไปเขาน่าจ

เราเเอบชอบเขามาเกือบจะ5ปี ชอบตั้งเเต่ป.4 เราก็พยามยามคุยกับเขาทุกวัน ถึงเเม้เขาจะไม่เคยทักมา จนพอเริ่มขึ้นม.1เราสอบเข้าโรงเรียนเดียวกัน เเต่ตอนนั้นมันทำให้เราไม่ได้นึกถึงเขาเพราะตอนนั้นเราคิดว่าเราคงเ

คือเราเเอบชอบพี่คนนึง ตอนเเรกเราก็ไม่รู้ว่าพี่เขามีเเฟนเเล้ว เราก็เลยพยายามหาเฟสพี่เขาจนเจอเเล้วก็ขึ้นสถานะคบกับเเฟนเขา เราอยากลองคุยกับพี่เขาดูบ้างเลยลงดูทักเเล้วพี่เขามาดูเราเลยทักไป พี่เขาก็ตอบเราไ

ค่ะเราลืมเเฟนเก่าเราไม่ได้ คือคิดถึงอยู่ตลอดเลย นึกถึงตลอด เเต่เขาก็มีใหม่ไปแล้ว เราเลิกกันเดือนหน้าก็9เดือนเเล้วค่ะ ละก็9เดือนที่เขาคบกับเเฟนเขา เราเจ็บตรงที่เค้าบอกเลิกเราเพราะกลัวเราเหนื่อยละก็อยาก

เราคุยกันไว้เเล้วว่าจะไม่บล็อกกันเพราะการคุยจบความสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายจบลงด้วยดีเเต่ก่อนหน้านั้น3เดือนก่อนเราตามง้อเขาเกือบ2เดือนให้เวลาก็เเล้วจนเราก็บอกกับตัวเองว่าโอเคในเมื่อเขาไม่อยากจะเลือกเราเเล้

คือเรื่องมีอยู่ว่า..เขาเป็นคนทักเรามาก่อนตอนเเรกไม่ได้สนใจอะไรเขาเลยนะ เเต่พอนานๆไปเราดันไปรักเขา เราเป็นคนที่ไม่เคยรักใครจริงจังเลยสักครั้งเเต่เขาทำให้เราขาดเขาไม่ได้ไปเเล้ว เป็นคนเเรกของเราเลยก็ว่าไ

สวัสดีค้ะ ตั้งกระทู้นี้กระทู้เเรกนะค้ะ ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยน้าาา คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนสนิทเป็น ผช อยู่คนนึงค้ะ ตอนเเรกเขามีเเฟนอยู่เเล้วนะ เเล้วเราก็ไม่ได่คิดอะไรกับเขา คือคิดเเค่ว่าเพื่อ

มีใครเคยเเอบชอบคนมีเจ้าของมั้ยคะ มีวิธีจัดการความรู้สึกยังไงดีคะ มันเค้าเอาออกจากหัวไม่ได้เลยอ่ะ คือ เค้าเป็นเพื่อนที่มหาลัย เเถมอยู่หอเดียวกันอีก เจอหน้ากันเกือบทุกวัน เริ่มเเรกเราพึ่งเข้าไปในกลุ่มให

ส่วนตัวผมไม่ได้รังเกียจเพศตรงข้ามเเต่เคยเจอทอมอยู่คนนึ่งอายุเกิน18เเล้วได้รู้จักกันจากทำงานที่เดียวกัน ตอนเเรกเจอกันเขาเป็นคนใจดีชวนผมคุยปกติ ผมก็รู้สึกดีใจเพราะพึ่งทำงานครั้งเเรก ตอนนั้นอายุเเค่16เลย

เราเเอบชอบเขาอยู่หลายปีมาก เเอบมองเขาตลอด เเต่เรารู้เเต่เเรกอยู่เเล้วว่าเขามีเเฟนเเล้ว.... อยู่ๆเขาทักมาจีบเเราเเบบจริงจังมาก เขาบอกว่าเลิกกับเเฟนเเล้ว เขาทำให้เราเชื่อใจทุกอย่าง...จนมาวันหนึ่งเราไปรู