@@.... ไปไม่ถึงดวงดาว ...

นอนเอ๋ยนอนเถิดหนาแก้วตาพี่ หลับฝันดีอย่ากังวลสิ่งใดหนา เพียงน้องแก้วทิ้งตัวนอนผ่อนกายา พักดวงตาอ่อนล้าคลายอ่อนแรง เหนื่อยใช่ไหมต้องดิ้นรนทนทุกข์ยาก หรือลำบากสิ่งใดอย่าหน่ายแหนง โปรดเล่าสู่กันฟังอย่าค

ตอนที่1)“การเลือกที่เล็กกว่าลมหายใจ” เช้าวันหนึ่ง บนดวงดาวที่ไม่มีใครรู้ว่ากลมแค่ไหน ปีศาจไร้ชื่อตื่นขึ้นมาก่อนเสียงลม มันยืนอยู่หน้าทางแยกเล็ก ๆ ทางหนึ่งปูด้วยหินเรียบ อีกทางเป็นดินน

ช่วยวิจารณ์ หน่อย ครับ เราฝึกอานาปานะสติ เอง อาศัยฟังเทศก์ทาง ยูทูป บ่อย ๆ ฝึกมาได้ 5 ปี เข้าใจว่าตัวเองผ่านสมาธิแต่ละขั้นไปได้ จนถึงอรูปฌาน เห็นนิมิตของความเวิ้งว้าง และต่อไปเห็นนิมิตร ของดวงดาวละเอ

ตอนที่ 7 "ผู้สร้างที่ไม่พูด" เด็กเริ่มสังเกตว่า โลกมีกฎ ทั้งที่ไม่มีใครบอก ดวงอาทิตย์ขึ้นทุกวัน ไม่เคยอธิบาย ต้นไม้โต โดยไม่เคยสั่งสอน เด็กเงยหน้ามองฟ้า แล้วถามเบา ๆ “ใครเป็นคน

ตอนที่ 4) "สิ่งที่มองไม่เห็นแต่เดินชน" เช้าวันหนึ่ง เด็กเดินออกจากบ้าน โดยไม่รีบ เขาเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็หยุด ไม่ใช่เพราะมีใครเรียก แต่เพราะรู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้า เด็กยื่น

ปกติจะได้รับรูปภาพสวัสดีตอนเช้าจากคนรู้จักทั้งใกล้ชิดและไม่ใกล้ชิดหลากหลายสถานะและอายุทุกวัน แต่ไม่ค่อยว่างตอบ ถ้าก่อนนอนส่งเป็นฝันดีราตรีสวัสดิ์แทน จะทำให้เกิดการเข้าใจผิดว่าเราคิดลึกซึ้งเกินเลยไปได้