ย้อนกลับไป6ปีก่อน เรามีเพื่อนผชที่สนิทคนหนึ่งอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น-ม.ปลาย แต่เราไม่เคยคิดอะไรเพราะเพื่อนในกลุ่มเราเคยคบกับเพื่อนผชคนนี้ แต่คบไม่นานนะตอนนั้นยังเด็กๆกันอยู่เลย ตามประสาวัยรุ่น จนสองคนนั้นเลิกกันมันก็เป็นเพื่อนกันได้จนถึงทุกวันนี้ เพื่อนผญเรายังพูดกันเล่นๆเลยว่า (นี่กูเคยคบกับมันด้วยหรอลืมไปแล้ว55555ขำๆกัน) จนมาม.ปลายเรากับเพื่อนผชเริ่มสนิทกันมากขึ้น สนิทจากกาทำงานร่วมกัน บลาๆๆ จนเริ่มคุยไลน์ทุกวันและคุยจนแน่ใจว่าเราสองคนชอบกันจริงๆ เขาถามเราว่า
ผช : กูมีอะไรจะบอก
เรา : มีไรวะ
ผช : กูว่ากูชอบวะ
เรา : กูก็ชอบเหมือนกัน
ผช : เป็นไปได้ไหมถ้ากับกูจะคบกัน
เรา : ไม่รู้วะ ก็รู้ไม่ใช่หรอว่าเคยคบกับเพื่อนกู
ผช : รู้ แต่เรื่องมันก็นานแล้วนะ อีกอย่างมันกับกูก็ไม่มีอะไรติดใจกัน ทุกวันนี้ยังเป็นเพื่อนกันได้ปกติ
เรา : มันก็ใช่และ เราคบกันแบบเพื่อนน่าจะดีสุด
เวลาผ่านมาจนถึงทุกวันนี้ เราเองก็คิดว่าน่าจะเลิกชอบไปนานแล้ว แต่มีบ้างเวลาเขาเข้ามาอยู่ใกล้เรา มันจะรู้สึกๆเขิน หัวใจเต้นแรง บางทีก็เผลอแอบมองหน้าเขาโดยไม่รู้ตัว
***มันผิดไหม? ถ้าสมมุติตอนนั้นเราตอบตกลงคบกัน แต่อีกใจของเราก็ยึดคำขาดเลยไม่ว่จะยังไงก้จะไม่มีวันกินของเพื่อนต่อ***