คืออยู่หอนี้ตั้งแต่ปี1แล้วคะ ตอนเทอมแรกก็อยู่กับเพื่อนแต่หลังๆเรามีความรู้สึกว่าเค้าก็คงอยากมีพื้นที่ส่วนตัว+กับเพื่อนก็ซื้อโต๊ะเขียนแบบมา(ต้องบอกก่อนว่าเราเรียนสถาปัตย์คะ) หอที่เราอยู่มันใกล้มหาลัย แต่แถวนั้นก็มีหอนั้นหอเดียวที่นศ.อยู่เยอะ เพราะนศ.ส่วนใหญ่จะไปอยู่แถวๆที่มีของกินแล้วก็รถเมล์ผ่าน ส่วนหอเรารถเมล์ไม่ผ่านมีแต่วินมอไซค์กับแท็กซี่หรือไม่ก็ต้องมีรถหรือมอไซค์เป็นของตัวเอง
พอเราขอพ่อกับแม่แล้วเค้าก็อนุญาติคะเพราะก็ไม่อยากให้อยู่กับเพื่อนเพราะเกรงใจ (ตอนเราอยู่ก็หารกับเพื่อนนะคะแล้วก็ช่วยจ่ายค่าน้ำมันด้วยเวลาไปไหนด้วยกัน เพราะตอนนั้นยังขี่มอไซค์ไม่เป็น) แต่แม่ก็บอกว่าจะให้น้ามาอยุ่ด้วยคะ เพราะใกล้กับที่ทำงานน้า ซึ่งตอนนั้นก็คิดในใจว่า น้าก็อยู่บ้านกับยายอยู่แล้ว อีกอย่างเค้าก็มีรถ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะยังไงก็น้าเรา ก็เลยให้มาอยู่ด้วยคะ แรกๆก็โอเคนะคะ แต่ก็ไม่ค่อยคุยอะไรกันมาก เพราะตอนนั้นก็ขึ้นปี2แล้วคะ
แล้วตอนนั้นก็งานเยอะก็เลยไม่ค่อยอะไรกับน้าเท่าไหร่ จนช่วงปี2เทอม2อ่ะคะ เราก็งานเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีก็เช้าบาง บางทีก็ไปทำงานหอเพื่อนบ้าง มีอยู่ครั้งนึงเราก็ทำงานอยู่แล้วไฟโต๊ะเราคือเป็นโต๊ะดราฟอ่ะคะมันก็จะสว่าง หน่าเราก็ตื่นมากลางดึกแล้วก็มองมาที่เราแบบขมวดคิ้วอ่ะคะ แล้วก็นอนไป เราก็นั่งทำงานต่อสักพักน้าก็ขยับตัวไปมาเหมือนรำคาญอ่ะคะ เราก็พยายามไม่ใส่ใจก็ปล่อยไป อีกครั้งคือตอนนั้นน้าไม่สบายคะแต่เราต้องทำงานเพราะมันเป็นโปรเจคที่เราต้องส่งน้าก็เป็นแบบนั้นอีกแล้วคะ เราก้กลัวน้ารำคาญกลายเป็นว่าเรา ต้องยกเลิกการทำงานเพื่อนอนเพราะเกรงใจน้าที่ไม่สบายอยู่ คือเราก็เริ่มไม่โอเคแล้วคะ ที่แบบบางทีเราทำงานหรืออยากมีพื้นที่ส่วนตัวแต่กลายเป็นว่าเราไม่มีเลย พื้นที่เรามีแค่ที่นอนแค่น้ากลับโต๊ะเขียนแบบและส่วนตัวจริงๆคือห้องน้ำคะ
มีครั้งนึงที่เราไปทำงานหอเพื่อนแล้วหอที่เพื่อนอยู่ส่วนใหญ่ก็ต้องนั่งมอไซค์ไปคะ บางทีก็ไม่ได้กลับหอ จนเราไปช่วยงานเพื่อนที่หอนึง ห้องใหญ่กว่าห้องเรามากกกคะ ห้องเราประมาณ 3*5เมตรคะ แต่หอนั้นคืออาคารจะเหมือนอาคารพาณิชย์อ่ะคะ ใต้หอจะเป้นร้านต่างๆรวมถึงเครื่องเขียนที่เราจำเป็นต้องใช้และซื้อบ่อยๆคะ ส่วนด้านบนจะเป็นห้องคะ ทั้งชั้นนั้นก็จะเป็นของเราหมดเลย ในห้องนั้นจะมี เตียง โต๊ะ ตู้ โซฟาให้คะ ราคาถูกกว่าหอที่เราอยู่400บาทคะ หอที่อยู่ตอนนี้3,400คะ หอนั้น3,000
ซึ่งเราก็มองว่ามันถูกดีคะ และห้องก็ใหญ่กว่าด้วยอีกอย่างเราเเรียนสถาปัตย์ห้องมันก็ต้องมีพื้นที่ใช่ม่ะคะ เราก็ไปบอกแม่ แล้วเราก็บอกความรู้สึกเราเวลาอยู่กับน้าด้วยคะว่าบางทีมันก็อึดอัด แล้วอีกอย่างงานเราไม่ใช่เล็กๆอ่ะคะ งานสถาปัตย์มันงานใหญ๋ เราเลยอยากย้ายไปอยู่หอนั้นซึ่งก็สะดวกต่อพื้นที่ การเดินทาง ถึงแม้ว่าหอนี้มันใกล้ก็จริงแต่มีแค่วินและแท็กซี่ผ่านถ้าทุ่มสองทุ่มไปแล้วก็ไม่มีวินและแท็กซี่แล้วคะ เพราะถนนตรงนั้นเป้นเส้นใน และสะดวกต่อการทำงานปริ้นงานหรือแม้แต่การกินอยู่คะ อะไรมันก็ดีหมดนะคะ
แต่พอเราบอกแม่ไปแม่กลับมองว่ามันไม่ดี ตรงนั้นเหมือนแหล่งมั่วสุม (ซึ่งจริงๆตรงนั้นมันก็มีร้านเหล้านะคะ แต่ก็ผ่านแต่ไม่เคยเข้าคะ และบริเวณนั้นก็มีหมู่บ้านคะซึ่งเป็นที่ที่เด็กคณะเราอยู่เยอะ แต่เราเคยเข้าไปช่วยพี่ทำงานโปรเจคนะคะก็ไม่มีอะไรคะ ถามว่าตัวเราเป็นคนกินเหล้ากินคะ พ่อแม่รู้คะเราก็เคยกินกับพ่อ) อีกอย่างไกลมหาลัยอีก แล้วพอเราบอกเราอึดอัดที่อยู่กับน้า แม่บอกว่าคิดเองเออเองคนเดียว ซึ่งเราไม่ได้คิดเองแน่นอนคะ กับการกระทำที่เห็น ซึ่งเราก็เงียบไปเพราะไม่อยากเถียงคะ เห็นเป็นแม่ เราเลยเก็บเรื่องนี้ไป (ต้องบอกก่อนว่าหลังจากที่น้าเราทำแบบนั้นบ่อยขึ้นเราเลยไม่อยากกลับห้องเท่าไหร่อ่ะคะ มันเหมือนเวลาน้าอยู่แล้วเราไม่มีความสุข เวลาอยู่คนเดียวแล้วโอเคกว่า เราเข้าไปแล้วแบบไม่อยากจะอยู่อ่ะคะ มันอึดอัดใจมากๆ)
จนก่อนปิดเทอมคะเราเครียดเรื่องเรียน คิดถึงบ้าน เราอยากร้องไห้ เราแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำเงียบๆเพราะเกรงใจน้าที่นอนอยู่ และไลน์หาพ่อกับแม่ เค้าก็ให้กำลังใจโดยที่เราไม่ได้บอกว่าเรานั่งร้องไห้ในห้องน้ำเงียบๆคนเดียว มีวันนึงเราเหนื่อยมากพึ่งส่งโปรเจคเสร็จ ก็กลับห้องคะ โดยที่เรารู้ว่าน้ากลับมาแล้วแน่ๆ ก็เข้าห้องไปคะ คือตอนเย็นๆแกจะเล่นโยคะของแกอ่ะคะ แล้วเราก็หอบของขึ้นมาเหนื่อยๆคำแรกที่แกบอกคือ "ลงไปยกน้ำให้หน่อยเหลือในรถอีก3ลัง' แล้วก็ส่งกุญแจรถให้เรา เราก็ได้คะ แล้วเราก็พูดว่า "ขออาบน้ำก่อนได้ไหม " คำตอบคือ แล้วแต่เธอสิ คือเราแบบ เห้ยกลับมาเหนื่อยๆอ่ะ เราก็ยกให้โดยที่เราก็เข้าไปอาบน้ำแล้วนะ
ถึงวันที่พ่อเรามารับวันนั้นเราแบบไม่แล้วเล่าให้พ่อฟัง เราอยากย้ายหอจริงๆส่วนนึงเรื่องการเรียนอีกส่วนก็ไม่อยากอยู่กับน้าแล้ว มันอึดอัดอย่างน้อยก็เจอกันแล้วมองหน้ากันได้ดีกว่า เค้าก็รับปากว่าจะไปดู แต่พอบอกไปก้ หลังจากงานนี้นะ เพราะเค้าติดงาน เราก็ไม่อะไร มีวันนึงเราทำใจได้ล่ะว่าต้องพูดอีกรอบ คือเราพูดเรื่องหอหลายรอบมาก จนบางครั้งถอดใจเลยคะ แต่ครั้งนี้เราพูด เราหวังว่าเราจะพูดครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้าได้ก็คือได้ (เพราะด้วยความที่พูดเรื่องหอหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งแม่ก็จะถามว่าคุยกับน้ายัง ไปคุยก่อน แม่จะไม่คุย ให้เราคุยเอง ซึ่งเราก็จะคุยคะ) แต่พอครั้งนี้เราบอกพ่อไป พ่อก็โอเคจะไปดู กำลังจะเดินทางไปคะ ระหว่างนั้นก็ไปรับแม่ที่ทำงานด้วย แม่ก้ถามว่าจะไปไหน พ่อบอกก็จะไปดูหอให้ลูกไง คำตอบแม่คือ จะไปทำไม คุยกับน้าแล้วหรอ เห็นเพื่อนย้ายอยากย้าย คือเราโดนว่าสารพัดเลยคะ หลังจากวันนั้นกลายเป้นว่าเราไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว แต่ในใจก็อยากย้ายอยู่นะ
ควรจะพูดอีกทีดีไหม? เพราะใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย
ควรจะพูดยังไง และควรพูดกับใครก่อนดี
ช่วยบอกเราด้วยนะคะ
อยากย้ายหอแต่แม่ไม่ให้ ทำไงดี
พอเราขอพ่อกับแม่แล้วเค้าก็อนุญาติคะเพราะก็ไม่อยากให้อยู่กับเพื่อนเพราะเกรงใจ (ตอนเราอยู่ก็หารกับเพื่อนนะคะแล้วก็ช่วยจ่ายค่าน้ำมันด้วยเวลาไปไหนด้วยกัน เพราะตอนนั้นยังขี่มอไซค์ไม่เป็น) แต่แม่ก็บอกว่าจะให้น้ามาอยุ่ด้วยคะ เพราะใกล้กับที่ทำงานน้า ซึ่งตอนนั้นก็คิดในใจว่า น้าก็อยู่บ้านกับยายอยู่แล้ว อีกอย่างเค้าก็มีรถ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะยังไงก็น้าเรา ก็เลยให้มาอยู่ด้วยคะ แรกๆก็โอเคนะคะ แต่ก็ไม่ค่อยคุยอะไรกันมาก เพราะตอนนั้นก็ขึ้นปี2แล้วคะ
แล้วตอนนั้นก็งานเยอะก็เลยไม่ค่อยอะไรกับน้าเท่าไหร่ จนช่วงปี2เทอม2อ่ะคะ เราก็งานเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีก็เช้าบาง บางทีก็ไปทำงานหอเพื่อนบ้าง มีอยู่ครั้งนึงเราก็ทำงานอยู่แล้วไฟโต๊ะเราคือเป็นโต๊ะดราฟอ่ะคะมันก็จะสว่าง หน่าเราก็ตื่นมากลางดึกแล้วก็มองมาที่เราแบบขมวดคิ้วอ่ะคะ แล้วก็นอนไป เราก็นั่งทำงานต่อสักพักน้าก็ขยับตัวไปมาเหมือนรำคาญอ่ะคะ เราก็พยายามไม่ใส่ใจก็ปล่อยไป อีกครั้งคือตอนนั้นน้าไม่สบายคะแต่เราต้องทำงานเพราะมันเป็นโปรเจคที่เราต้องส่งน้าก็เป็นแบบนั้นอีกแล้วคะ เราก้กลัวน้ารำคาญกลายเป็นว่าเรา ต้องยกเลิกการทำงานเพื่อนอนเพราะเกรงใจน้าที่ไม่สบายอยู่ คือเราก็เริ่มไม่โอเคแล้วคะ ที่แบบบางทีเราทำงานหรืออยากมีพื้นที่ส่วนตัวแต่กลายเป็นว่าเราไม่มีเลย พื้นที่เรามีแค่ที่นอนแค่น้ากลับโต๊ะเขียนแบบและส่วนตัวจริงๆคือห้องน้ำคะ
มีครั้งนึงที่เราไปทำงานหอเพื่อนแล้วหอที่เพื่อนอยู่ส่วนใหญ่ก็ต้องนั่งมอไซค์ไปคะ บางทีก็ไม่ได้กลับหอ จนเราไปช่วยงานเพื่อนที่หอนึง ห้องใหญ่กว่าห้องเรามากกกคะ ห้องเราประมาณ 3*5เมตรคะ แต่หอนั้นคืออาคารจะเหมือนอาคารพาณิชย์อ่ะคะ ใต้หอจะเป้นร้านต่างๆรวมถึงเครื่องเขียนที่เราจำเป็นต้องใช้และซื้อบ่อยๆคะ ส่วนด้านบนจะเป็นห้องคะ ทั้งชั้นนั้นก็จะเป็นของเราหมดเลย ในห้องนั้นจะมี เตียง โต๊ะ ตู้ โซฟาให้คะ ราคาถูกกว่าหอที่เราอยู่400บาทคะ หอที่อยู่ตอนนี้3,400คะ หอนั้น3,000
ซึ่งเราก็มองว่ามันถูกดีคะ และห้องก็ใหญ่กว่าด้วยอีกอย่างเราเเรียนสถาปัตย์ห้องมันก็ต้องมีพื้นที่ใช่ม่ะคะ เราก็ไปบอกแม่ แล้วเราก็บอกความรู้สึกเราเวลาอยู่กับน้าด้วยคะว่าบางทีมันก็อึดอัด แล้วอีกอย่างงานเราไม่ใช่เล็กๆอ่ะคะ งานสถาปัตย์มันงานใหญ๋ เราเลยอยากย้ายไปอยู่หอนั้นซึ่งก็สะดวกต่อพื้นที่ การเดินทาง ถึงแม้ว่าหอนี้มันใกล้ก็จริงแต่มีแค่วินและแท็กซี่ผ่านถ้าทุ่มสองทุ่มไปแล้วก็ไม่มีวินและแท็กซี่แล้วคะ เพราะถนนตรงนั้นเป้นเส้นใน และสะดวกต่อการทำงานปริ้นงานหรือแม้แต่การกินอยู่คะ อะไรมันก็ดีหมดนะคะ
แต่พอเราบอกแม่ไปแม่กลับมองว่ามันไม่ดี ตรงนั้นเหมือนแหล่งมั่วสุม (ซึ่งจริงๆตรงนั้นมันก็มีร้านเหล้านะคะ แต่ก็ผ่านแต่ไม่เคยเข้าคะ และบริเวณนั้นก็มีหมู่บ้านคะซึ่งเป็นที่ที่เด็กคณะเราอยู่เยอะ แต่เราเคยเข้าไปช่วยพี่ทำงานโปรเจคนะคะก็ไม่มีอะไรคะ ถามว่าตัวเราเป็นคนกินเหล้ากินคะ พ่อแม่รู้คะเราก็เคยกินกับพ่อ) อีกอย่างไกลมหาลัยอีก แล้วพอเราบอกเราอึดอัดที่อยู่กับน้า แม่บอกว่าคิดเองเออเองคนเดียว ซึ่งเราไม่ได้คิดเองแน่นอนคะ กับการกระทำที่เห็น ซึ่งเราก็เงียบไปเพราะไม่อยากเถียงคะ เห็นเป็นแม่ เราเลยเก็บเรื่องนี้ไป (ต้องบอกก่อนว่าหลังจากที่น้าเราทำแบบนั้นบ่อยขึ้นเราเลยไม่อยากกลับห้องเท่าไหร่อ่ะคะ มันเหมือนเวลาน้าอยู่แล้วเราไม่มีความสุข เวลาอยู่คนเดียวแล้วโอเคกว่า เราเข้าไปแล้วแบบไม่อยากจะอยู่อ่ะคะ มันอึดอัดใจมากๆ)
จนก่อนปิดเทอมคะเราเครียดเรื่องเรียน คิดถึงบ้าน เราอยากร้องไห้ เราแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำเงียบๆเพราะเกรงใจน้าที่นอนอยู่ และไลน์หาพ่อกับแม่ เค้าก็ให้กำลังใจโดยที่เราไม่ได้บอกว่าเรานั่งร้องไห้ในห้องน้ำเงียบๆคนเดียว มีวันนึงเราเหนื่อยมากพึ่งส่งโปรเจคเสร็จ ก็กลับห้องคะ โดยที่เรารู้ว่าน้ากลับมาแล้วแน่ๆ ก็เข้าห้องไปคะ คือตอนเย็นๆแกจะเล่นโยคะของแกอ่ะคะ แล้วเราก็หอบของขึ้นมาเหนื่อยๆคำแรกที่แกบอกคือ "ลงไปยกน้ำให้หน่อยเหลือในรถอีก3ลัง' แล้วก็ส่งกุญแจรถให้เรา เราก็ได้คะ แล้วเราก็พูดว่า "ขออาบน้ำก่อนได้ไหม " คำตอบคือ แล้วแต่เธอสิ คือเราแบบ เห้ยกลับมาเหนื่อยๆอ่ะ เราก็ยกให้โดยที่เราก็เข้าไปอาบน้ำแล้วนะ
ถึงวันที่พ่อเรามารับวันนั้นเราแบบไม่แล้วเล่าให้พ่อฟัง เราอยากย้ายหอจริงๆส่วนนึงเรื่องการเรียนอีกส่วนก็ไม่อยากอยู่กับน้าแล้ว มันอึดอัดอย่างน้อยก็เจอกันแล้วมองหน้ากันได้ดีกว่า เค้าก็รับปากว่าจะไปดู แต่พอบอกไปก้ หลังจากงานนี้นะ เพราะเค้าติดงาน เราก็ไม่อะไร มีวันนึงเราทำใจได้ล่ะว่าต้องพูดอีกรอบ คือเราพูดเรื่องหอหลายรอบมาก จนบางครั้งถอดใจเลยคะ แต่ครั้งนี้เราพูด เราหวังว่าเราจะพูดครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้าได้ก็คือได้ (เพราะด้วยความที่พูดเรื่องหอหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งแม่ก็จะถามว่าคุยกับน้ายัง ไปคุยก่อน แม่จะไม่คุย ให้เราคุยเอง ซึ่งเราก็จะคุยคะ) แต่พอครั้งนี้เราบอกพ่อไป พ่อก็โอเคจะไปดู กำลังจะเดินทางไปคะ ระหว่างนั้นก็ไปรับแม่ที่ทำงานด้วย แม่ก้ถามว่าจะไปไหน พ่อบอกก็จะไปดูหอให้ลูกไง คำตอบแม่คือ จะไปทำไม คุยกับน้าแล้วหรอ เห็นเพื่อนย้ายอยากย้าย คือเราโดนว่าสารพัดเลยคะ หลังจากวันนั้นกลายเป้นว่าเราไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว แต่ในใจก็อยากย้ายอยู่นะ
ควรจะพูดอีกทีดีไหม? เพราะใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย
ควรจะพูดยังไง และควรพูดกับใครก่อนดี
ช่วยบอกเราด้วยนะคะ