เคยเจอเพื่อนรักได้กับคนที่เรารักบ้างมั้ย? มาแชร์ประสบการณ์กันหน่อย TT

ทุกอย่างก็เหมือนเดิม เอก้เป็นปกติทำงานเลิกงานก็มาบ้านบีมารับเรากลับบ้าน ตื่นมาก่อนไปทำงานก็มาส่งเราบ้านบี
จนกระทั้งเราต้องกลับไปอยุ่บ้านพ่อที่ต่างจังหวัดช่วยพ่อเปิดร้านทำแต่งาน แต่เราก็มาหาเอทุกอาทิตย์ ตื่นเช้านั้งรถมาหาพอสายอีกวันก้นั้งรถกลับ
พวกเพื่อนๆก็ตั้งวงกินเหล้ากันเหมือนเดิม พอเรากลับบ้านพ่อ บีก็ทักมาบอกว่า
เอ: "เออแกเราชวนพี่เอมานั้งกินเหล้าด้วยกันน่ะ" เราก้ตอบไปว่า
เรา: "ตามสบายเลย เราไม่ว่าไรทีทักไปชวนเองเลย"
เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะที่บ้านบีมีคนอยุ่เยอะ แฟนบีก็อยุ่ด้วย..แต่เอก็ไม่ได้มาขออนุญาติจากเราว่าจะไปบ้านบี เราก็เลยคิดว่าคงไม่ได้ไปมั้ง เพราะอีกอย่างเราก็ไม่ได้อยุ่ด้วยคงไม่กล้าไปหรอก (แต่เราคิดผิด)..เค้าไปได้กันวันนั้น แล้วทุกๆคนที่รู้เรื่องก็เก็บเป็นความลับ แม้กระทั้งเอก็ไม่ยอมพูดกับเรา เอเริ่มชวนเราทะเลาะ พยายามบอกเลิกเราทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้ แต่เราก็ยื้อไว้ตลอด เพราะเรารักเค้ามาก เราได้แต่สงสัยว่าทำไมเอถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ เราถามตัวเองตลอดว่าเราทำไรผิด เราก็ยังคงไปบ้านบีเหมือนเดิม ยิ่งมีเรื่องเศร้าๆเรายิ่งอยากเมา
เรากับเอดีกันได้สักพักเค้าก็ชวนทะเลาะเราก็พยายามทำดีกับเค้าพุดกับเค้าดีๆ..เราร้องไห้ที่จู่ๆเค้าก็เปลี่ยนไป เราร้องไห้ปรึกษาบีว่าทำไมเค้าเปลี่ยนไปขนาดนี้ บีได้แต่ถอนหายใจและไม่ตอบอะไรจนเรากลับมาบ้านพ่ออีกครั้ง
สุดท้ายเอมาบอกเราว่าเค้ารับเราไม่ได้ เราหลอกหลวงเค้า เค้าขอเราเลิกแบบเด็ดขาด เราพยายามถามว่าเราไปหลอกอะไรเค้าเราทำอะไรผิด ทำไมทำกับเราแบบนี้ เราผิดถึงขนาดให้อภัยเราไม่ได้เลยหรอเอ เราถามเค้าซ้ำๆจนเค้าบล็อคเฟสเราไป..เราไม่ได้คำตอบอะไรเลย ผ่านไปสี่วันเราพยายามคิดทบทวน "หรือเราไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เค้าเป็นคนอยากไปเอง" เราพยายามทำใจ พยายามไม่เพ้อถึงเค้า แต่ก็มีบ้างที่จู่ๆก็กลั้นน้ำตาไม่ได้ เรายังส่องเฟสเค้าบ่อยๆ แต่เค้าไม่เพ้อถึงเราเลย เค้าแถบจะไม่ได้โพสอะไรเลย..และบีก็แปลกๆไป ไม่ค่อยจะคุยกับเราดีๆเหมือนก่อน ถามไรไปก็ตอบแบบส่งๆ จนเรามารู้ความจิงทุกๆอย่าง บีไปเล่าให้เพื่อนๆฟังว่าโดนแฟนเราข่มขืนวันที่ชวนแฟนเราไปกินเหล้าด้วยกัน แต่ทุกคนไม่มีใครกล้าบอกเรา อยากให้เรารุ้จากปากของบีเอง แต่บีทำตัวเหมือนเดิมไม่แม้แต่จะพูดอะไรมาตลอด เราเจ็บใจมากเมื่อรู้ความจิง
เราทำใจไม่ได้ เหมือนทุกคนหลอกให้เราโง่ ให้เรากลายเป็นคนผิด ให้เราโง่เฝ้าได้แต่ถามตัวเองว่าเราทำอะไรทำไมเอถึงทิ้งเราไป เราไปถึงบ้านเอ เราไปตบตีเอถึงที่บ้าน เราด่าทั้งน้ำตาว่าทำไมทำกับกูแบบนี้ เอไม่ตอบอะไรแต่ยอมให้เราตบให้เราตีจนมือเราแดง เอร้องไห้ได้แต่ขอโทษ เราเลยถามว่าเราไปหลอกหลวงอะไรทำไมถึงได้บอกเลิกเรา ทั้งๆที่เทอทำกับเราแบบนี้ แต่เรากับกลายเป็นคนผิด เอไม่เถียงเราเลย เค้าปล่อยให้เราด่า เค้าพยายามจะกอดเรา แต่เราผลักออก เราบอกไปว่าไม่ต้องมาใกล้เรา เราขยะแขยง
เค้าก็ร้องแล้วนั้งลงข้างๆเรา..เราพยายามสงบสติอารม แต่ในใจมันไม่ไหวแล้ว เราไม่มีแม้แต่แรงจะยืน เราเก็บข้าวของๆเรากลับ เราไปนอนอยุ่บ้านเพื่อน เอไม่ตามเรา เหมือนเค้ารุ้ว่าเราไม่อยากเจอเค้า แต่เค้าทักหาเพื่อนเราที่อยุ่กับเราว่าให้ดูแลเราด้วยเค้ารักเรามากแต่เพียงเพราะวันนั้นเค้าเมามาก เค้ารู้สึกผิดเลยบอกเลิกเรา พยายามทำให้เราเกลียดเค้า แต่เรากับทำตรงข้ามทุกอย่าง เค้ากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้เพราะเค้าทำลงไปแล้ว เป้นความผิดเค้าเองทั้งหมดเค้าไม่โทษบี..ตอนนั้นเราพยายามสงบสติอารมให้ได้มากที่สุดพยายามไม่ร้องไห้ เราทักไปคุยกับเพื่อนทุกคนที่พอจะรุ้เรื่องเพราะอยากรุ้ว่าจะมีใครจะพูดไรให้เรารุ้ความจิงบ้างมั้ย แต่เปล่าเลยทุกคนทำตัวปกติ ทุกคนไม่มีใครยอมพูดอะไร แม้กระทั่งบี เราทักไปคุยกับบีเรื่อยๆ วันนั้นเราทักหาบีทักวัน พยายามหาเรื่องคุย แต่เหมือนบีพอจะรู้ตัวแค่ยังไม่แน่ใจ เราเองก็ทำตัวปกติ คุยกับทุกคนปกติ ทั้งๆที่เรารู้ความจิงหมดแล้ว..ตกเย็นมาเราชวนเพื่อนทุกคนที่รู้ความจิงมานั้งกินเหล้ากันโดยไม่มีบี ทุกๆคนทำเหมือนเดิมคุยเหมือนเดิมจนเราเริ่มเมาได้ที่เราเลย ถามไปตรงๆ ถามไปทั้งน้ำตา เพื่อนทุกคนตกใจที่เรารุ้เรื่องแล้ว เพื่อนๆก็พากันขอโทษที่ไม่ยอมบอก เพราะอยากให้รุ้จากปากบีเอง แต่บีไม่ยอมพูดเลย
และที่เจ็บไปกว่านั้นคือบีไม่ได้โดนข่มขืน เพราะเพื่อนเราอีกคนที่อยุ่ในเหตุการเค้าไม่ได้เมาเค้าเห็นทุกอย่าง บีสมยอมและเต็มใจ วันนั้นแฟนบีก็อยุ่ด้วยแฟนบีรุ้ทุกอย่างแต่ทำตัวปกติเหมือนรับได้ เพื่อนๆบอกไม่ได้อยากปิดบังเราเลยแต่ไม่รุ้จะพูดยัง เราทุกคนเลยตกลงกันว่าจะทำเหมือนไม่รุ้เรื่อง และจะไม่มีใครบอกบีว่าเรารุ้เรื่องแล้ว..พวกเราเตรียมการว่าจะชวนกันไปตั้งวงบ้านบีตามปกติ และจะรอโอกาส ถ้าบีไม่พูดเราจะเป็นคนถามเอง...