เจ็บแค่ไหนกับการต้องปิดบังสถานะไว้…

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เกี่ยวกับความรัก(เหมือนจะ)ลับๆของเรานะคะ หากผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะ
      เราก็เป็นคนหนึ่งที่มีเรื่องที่อยากระบายแต่ก็ไม่รู้จะไประบายกับใครดี ขอมาระบายในพันทิพก็แล้วกัน(อย่ารำคาญเลย)  

      ตอนนี้เรากำลังคบอยู่กับ ผช.คนหนึ่งซึ่งเขาก็เป็นคนดีมากในระดับหนึ่ง เขาเป็นแบบที่เราฝันไว้ทุกอย่าง(หมายถึงนิสัย) เรื่องฐานะทางบ้านของเขาเป็นมายังไงเราไม่เคยสนและก็ไม่แคร์ด้วย ถึงแม้เราจะอยู่ห่างกันคนละภาคแต่เขาดูแลเอาใจใส่ คอยโทรหาทุกวันหลังอาหาร เช้า กลางวัน เย็น อ๋อ!ก่อนนอนด้วย
    เราสองคนใช้เวลาคุยกันทางโทรศัพท์ครั้งล่ะเป็นชั่วโมงๆ มันเป็นแบบนี้มานานกว่าสามเดือนแล้ว และเราเองก็ไม่เคยนึกเบื่อเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามกลับรู้สึกดี ก่อเกิดเป็นความผูกพัน โหยหาในจิตใจมากขึ้นทุกวันๆราวกับว่าจากนี้ต่อไปคงขาดเขาไม่ได้แน่ๆ
  
     สำหรับบางคนอาจคิดว่ามันเร็วไปหน่อยใช่ไหมคะ มันเร็วไปกับคำนี้ คำว่า 'รัก' มันดูฉาบฉวยไปหรือเปล่า?
     แต่สำหรับเรามันเปล่าเลยเชื่อไหม…เราว่ามันคือเรื่องมหัศจรรย์มันคือปาฏิหารเป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่ดีสุดในชีวิตที่เราเคยสัมผัสเลยก็ว่าได้
    เหตการณ์ครั้งนี้มาลบล้างความเชื่อที่ว่า ความรักต้องใช้เวลา ทำให้ได้รู้ว่า 'รักเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา ทุกชนชั้นและทุกสถานะการณ์จริงๆ'

…เวลาสำคัญกับความรักเสมอ เมื่อเราห่างกัน
    
     ทุกอย่างลงตัว ทุกอย่างเหมือนจะดีใช่ไหม?…แต่ความจริงมันไม่เลย เราไม่เคยโอเค  
     …ทำไมนะเหรอ! ก็ทุกครั้งเวลาที่เราออกไปไหนมาไหนด้วยกัน ไม่ว่าจะไปดูหนัง ทานข้าว หรือแม้กระทั่งเที่ยวแบบคู่รักทั่วไป เราต้องทำเป็นเหมือนว่าไม่ได้ไปด้วยกัน ไม่มีการถ่ายรูปคู่ ห้ามโพสของหรือสถานที่เดียวกันในเวลาเดียวกัน ทุกคนรอบข้างไม่เคยมีใครรู้ และต่อหน้าคนอื่นเราต้องทำตัวปกติห้ามแสดงสถานะมากเกินกว่าพี่ชายกับน้องสาว ครอบครัวฝั่งเรารู้หมดว่าเราคุยกับเขา แต่ฝั่งเขาไม่มีใครระแคะระคายเลย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยห้ามออกมาเป็นคำพูด แต่ก็แสดงให้เห็นจากการกระทำที่แสนจะชัดเจนของเขาว่าไม่ชอบให้ทำแบบนั้น
    
     เราเคยแย็บๆดู ว่าถ้าคนอื่นรู้ล่ะไม่บอกเขาเพื่อนพี่เขาจะโกรธไหม เขาก็ตอบคำถามมาแบบทำเอาเราจุกอกไปต่อไม่เป็นเลย ว่า 'ถ้าพี่ไม่พูด น้องไม่พูดแล้วใครจะรู้ล่ะ'
    มันเจ็บมาก เจ็บเหมือนใครเอาเข็มนับพันนับหมื่นเล่มมาแทงที่อกซ้ายพร้อมๆกัน น้ำตาขึ้นมาคลอเบ้าแทบจะทันทีแต่ ณ เวลา ณ วินาทีนั้นต้องกลั้นไว้ ต้องยิ้มต้องแสร้งร่าเริง ห่วงความรู้สึกเขา(ทั้งที่เขาอาจไม่เคยห่วงเราเลย)

      ตอนนี้เราอึดอัดมาก ใจหนึ่งก็รักแค่คิดว่าต้องกลับไปเป็นแค่น้องสาว ก็ทำใจพูดคุยกับแบบปกติเหมือนมันไม่เคยมีไรเกิดขึ้นก็รู้สึกปวดร้าวทรมารในอกแล้ว ไม่อยากหยุดเลยอยากดันทุรังเดินหน้าต่อถึงแม้หนทางข้างหน้าจะมีแต่ขวากหนามเต็มไปหมด ถึงรู้ว่าสุดท้ายจะได้แผลเหวอะหวะกลับมาก็ตาม
     ส่วนอีกใจที่ยังเหลือไว้รักตัวเองอยู่ก็อยากเดินออกมา อยากบอกเลิกให้จบๆไป เพราะดูแล้วเหมือนเราเป็นคนนอก เมื่อแฟนเก่าเขาที่เพิ่งเลิกไปกลับมาขอคืนดี ถึงเขาจะยืนยันเป็นหนักหนาว่าเคลียร์กันแล้วและเขาเลือกเรา แล้วอีกอย่างก็ไม่รัก ผญ.คนนั้นแล้วด้วย( ผญ.เป็นฝ่ายบอกเลิกก่อน) เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนตรงๆเจ็บแล้วจำ ไม่มีทางกลับไปซ้ำรอยเก่าแน่นอน แต่ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นไปแล้ว เราก็ไม่เห็นว่ามันจะเกิดผลอะไรขึ้นมาอยู่ดีเมื่อ ผญ.ก็ไม่เห็นจะสนใจ เธอคนนั้นบอกพี่เขาว่ายังทำใจตัดขาดไม่ได้ขออยู่ในสถานะแบบนี้ไปก่อน ขอแค่ได้คุยได้ใช่คำว่าแฟนเหมือนเดิม…

…เจ็บไหมล่ะ เจ็บไหม อะไรก็ไม่เท่าคนที่บอกว่ารักเราเลือกเรากลับใจอ่อน เห็นใจคนเก่าแบบนั้น แล้วจะให้เราอยู่ในสถานะอะไร แฟนเบอร์สองหรือไง?

    ทรมารมากเลยตอนนี้ เหมือนๆเราต่างหากเป็นฝ่ายเข้าไปแทรกกลาง เราต่างหากอยู่ในสถานะแฟนลับๆ เจ็บและกล้ำกลืนทุกทีที่ได้ยินเขาพูดชื่อแฟนเก่า เล่าว่าวันนี้โทรมาบ่นมาเล่าเรื่องนี้ เรื่องนี้

…เราควรทำยังไงต่อไปดี เดินหน้าหรือถอยหลัง เขาบอกให้เวลาแฟนเก่าถึงปลายปี แต่เรานี่สิ เป็นฝ่ายที่จะทนไม่ไหวก่อนซะเอง ตอนนี้มันร้าวมันจุก อึดอัดเหมือนน้ำท่วมปากไปเล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้

…ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้!



ปล. แก้คำผิดค่ะ