แค่อยากจะเล่าให้ใครสักคนฟัง เรื่องของเราไม่ได้สวยหรูหรอก และแอบจะเศร้าด้วยซ้ำไป ตอนนี้เราคิดถึงใครบางคน ใครคนนั้นที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน? เค้าเป็นยังไงบาง? จะว่าไปเวลามันก็ผ่านไปเร็วนะค่ะ เราไม่ได้เจอเค้าคนนี้นานประมาณ9 ปีได้ มีแต่ความคิดถึงในบางเวลา นึกถึงขึ้นมาในใจที่ได้ไปในที่ๆเคยอยู่ด้วยกัน ทุกๆอย่างมันก็คือประสบการณ์ชีวิต แต่จะมีสักกี่คนล่ะค่ะที่ได้สมหวังอยู่กะคนที่รักเราจริงๆ ได้อยู่กะคนที่มีสเป๊กครบจริงๆ เราขอแทนตัวเราว่า แบม และขอแทนคนนี้ที่คิดถึงสุดหัวใจว่า พี่ต้อง พอดีว่าช่วงนี้แบมติดละครเรื่องนึ่งค่ะ พริกแกงกะพี่สิบทิศ พี่ต้องเค้าจะมีลักษณะ เหมือนพระเอกคนนี้มาก รูปร่างหน้าตา ยิ่งดูยิ่งคิดถึงจัง แบมคิดถึงเค้าตั้งแต่ดูเรื่องรักนะเป็ดโง่ล่ะค่ะ คิดถึงไปเสียด้ายไปในบางอารมณ์ 5555 เรื่องนี้อาจจะยาวนะค่ะถ้าไม่ชอบก็ปล่อยผ่านไปค่ะถ้าชอบก็อ่านตามสบายเลยค่ะ
ทุกอย่างที่เราเล่านี้เป็นเหตุการณ์จริงและเรื่องของแบมกะพี่ต้องจริงๆ เป็นความทรงจำล้วนๆเลยค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนที่แบมอายุ18 คิดดูเอานะค่ะว่านานแค่ไหน 555 ในเวลานั้นแบมเพิ่งกลับมาเมืองไทย เรียนจบ Years12 ที่ Australia ก็กลับมาค้นหาตัวเองที่เมืองไทย ไม่ได้เรียนต่อทันที ขอที่บ้านทำงานเป็นพนักงานประชาสัมพันธุ์ห้างแห่งนึ่ง ก็กลับมาเมืองไทยได้8เดือน ก็ได้งานทำ เวลานั้นก็ทำงานไปเที่ยวไปค้นหาตัวเองไปว่าตัวเองชอบอะไร อยากจะเรียนอะไรต่อ ทำงานได้5เดือน ก็ได้หยุดยาวช่วงปีใหม่ แม่เลยชวนไปเที่ยวบ้านระยอง และการกลับบ้านระยองครั้งนั้นก็ทำให้ได้เจอกับเค้าคนนี้
แบมกะแม่และน้องเดินทางไปเอกมัยตอนประมาณ8 โมงเช้า จำได้ว่าคนเยอะมาก วุ้นวายไปหมด ป๊ะป๋าไม่ได้ไปด้วยเพราะติดงานเลยมาส่งเราสามคนที่เอกมัย พอซื้อตั๋วเสร็จอะไรๆเรียบร้อยก็มานั่งรอรถทั่วร์แบมเกิดปวดฉี่เลยชวนน้องไปเข้าห้องน้ำ
แบม: พลอย ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนพี่น่อยสิ
พลลอย: โหยยย อะไรของแกรนี่บอกก่อนนะห้องน้ำที่นี่มันเป็นหลุมนะแกรจะเข้าหรา
แบม: เอ๋อ ไม่ไหวแล้วว่ะมีหวังราดก่อนถึงระยองแน่นๆ
ตอนนั้นแบมใช้มือถือยี่ห้อไทรอัม แล้วพลอยใช้3310 แบมเอามือถือใส่ในกระเป๋ากางเกงข้างหลังพอถอดจะฉี่ก็ลืมไปว่ามือถืออยู่กระเป๋าหลังมือถือก็เลยหล่นไปในส้วม แม้ๆแม้นด้วยนะค่ะหล่นในหลุมส้วมพอดีเลย 5555 นึกในใจตายห่าล่ะแม่เจ้า!!! จะไประยองมือถือมาพังจะทำไงว่ะนี่ ตอนนั้นมีกิ๊กเยอะมากค่ะ ไม่ใช้ผู้หญิงแรดนะค่ะ ไม่ได้สวยอะไรมากมาย แค่พอดูได้บางแต่ก็มีกิ๊กเยอะพอสมครวเลย 5555 แม่เคยแซวด้วยว่า ถ้าลงสมัครผู้ว่านี้ชนะเลยนะ 5555
แบม: พลอยพี่ทำมือถือตกส้วมว่ะ
พลอย: อ้าวแล้วทำไงล่ะ ยังใช้ได้อยู่ป่าว
แบม: มันยังติดอยู่นะแต่โทรออกไม่ได้เลยอ่ะ กลัวเพื่อนๆติดต่อไม่ได้ว่ะ ทำไงดี?
พลอย: เอ๋อ มีร้านซ่อมอยู่ตรง บขส. นะเดี๋ยวถึงระยองแกรก็เอาไปซ่อมล่ะกัน
เราก็เดินทางไประยองจำได้ว่าถึงระยองประมาณ 11 โมงก่าๆ แม่ก็เดินซื้อกับข้าวเพราะถ้าเข้าบ้านแล้วไม่มีอะไรขายเลย ต้องซื้อตุลเข้าบ้านทีเดียว อยู่กี่วันก็คำนวนเอาเพราะบ้านของเราห่างจากตัวเมืองระยองและตลาดมาก เรากับน้องก็เลยเดินเข้าไปซ่อมมือถือ เพราะร้านอยู่ตรง ข้างหน้า บขส พอดีและอู๋รถสองแถวที่นั่งเข้าบ้านด้วย เราก็เดินเข้าร้านกับพลอย และก็เจอพี่ต้องนั่งอยู่หน้าร้านซ่อมมือถืออีกหลายๆเครื่องที่อยู่บนโต๊ะ แว๊ปแรกที่เห็น โหยย หล่อเว้ย ตี๋ ขาว สูง น่ารักมาก นั้นคือในความคิดเรา แต่เราเป็นผู้หญิงก็นิดนึ่งเน้อ ทำเป็นเชยๆไป
พี่ต้อง: มีอะไรให้พี่ช่วยค่ะ
แบม : มือถือตกส้วมอ่ะค่ะ แล้วโทรไม่ติด แต่ว่าตัวเครื่องยังติดอยู่นะค่ะแค่โทรเข้าโทรออกไม่ได้อ่ะค่ะ พี่ซ่อมได้ไหมค่ะ? แล้วคิดค่าซ่อมเท่าไร
พี่ต้อง: แม้ๆไม่แพงหรอกครับ ล้างเครื่องประมาณ300 ถ้าไม่มีอะไรหนักล้างเครื่องก็น่าจะหายหรือไม่ไมค์ในตัวเครื่องหลุดหรือขาด ไม่เกิด500บาทครับ
แบม : โอเครคะงั้งซ่อมค่ะ
พี่ต้อง: ใช้เวลาน่อยนะครับประมาณชั่วโมงนึ่งเดี๋ยวมาเอาเครื่อง ไปเดินเล่นตลาดก่อนก็ได้ครับ
เรากะน้องก็เลยไปเดินเล่นที่โลตัสซื้อขนมและของใช้นิดน่อย และก็เม้ามอยกันว่าพี่ช่างคนนี้น่ารักจังเน้อ หล่อดี ก็เม้าๆกะน้องสาวไปแบบไม่ได้จริงจังอะไรมาก พอถึงเวลาที่ไปเอามือถือ เราก็เข้าไปเอากำลังจะจ่ายเงินน้องเราก็เหลือบไปเห็นเครสมือถือเลยอยากได้ อ้อนเราให้ซื้อให้น่อย เราก็เลยถามราคา
แบม: อันนี้ราคาเท่าไรคะ
พี่ต้อง: 150 ครับ (และอมยิ้มให้เรา โอ๊ยๆยิ้มนี้ใจพี่ละลายไปเลยจ้า)
แบม: งั้งเอาอันนี้ด้วยค่ะ
พี่ต้อง: น่ารักแล้วยังใจดีอีกอ่ะ (และอมยิ้มให้เราอีก โอ๊ยๆๆไม่อยากออกจากร้านเลยเจ้าค่ะ นาทีนั้น) ทั้งหมด520 ครับ
แบม: ค่ะ ใช้ได้ตามปกติแล้วใช้ไหมค่ะ (แกล้งๆถามไปงั้งล่ะค่ะคุณ อ่อยผู้ชายหล่อ และยิ้มเขิลๆใส่)
พี่ต้อง: ครับใช้ได้ปกติแล้วครับ มีคนโทรเข้ามานะครับพี่ไม่ได้รับโทรเข้ามาตอนรองเครื่อง แฟนน้องรอแล้วมั่งติดต่อไม่ได้ (นางหลอกถามเราจ้า)
เราไม่ได้ตอบอะไรยิ้มๆจ่ายเงินแล้วเดินออกไปหาแม่ ในใจก็คิดว่าวู้เสียด้ายนิดๆนะนี่ พอถึงบ้านเราก็เก็บของช่วยแม่นิดน่อยและก็ไล่ดูมือถือว่ามีใครโทรเข้ามาบางมันก็มีเบอร์แปลกๆเบอร์นึ่งขึ้นในใจคิดว่า อู้ยใครว่ะที่ทำงานหรือป่าว เลยโทรกลับไป
แบม: ว่าไงค่ะ โทรเข้ามาหาแบมหรือป่าว
พี่ต้อง: หือ ใครอ่ะครับ เอ๋อ ใช้น้องที่เอามือถือมาซ่อมหรือป่าว นี่พี่เองนะ ช่างที่ซ่อมมือถืออ่ะ
แบม: อ้าว แล้วเบอร์พี่มาขึ้นเครื่องหนูได้ไงค่ะนี่
พี่ต้อง: อ๋อ สงสัยตอนรองเครื่องอ่ะครับ แล้วน้องชื่ออะไรอ่ะครับ พี่อ่ะชื่อพี่ต้องนะเป็นลูกจ้างอยุ่ที่ร้านนี่ล่ะ
แบม: ค่ะ ชื่อแบมอ่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แล้วพี่ทำงานที่นี่นานแล้วหราค่ะ เป็นคนระยองหราค่ะ
พี่ต้อง: อ่อ ครับพี่ทำงานที่นี่นานแล้วครับ ไม่ใช้คนระยองหรอกแต่อยากอยู่ระยองเลยทำงานที่นี่ น้องมีแฟนยังค่ะ?
แบม: เอ๋อ นี่คือคำถามต้องตอบป่าวค่ะ 5555 (และก็ไม่ตอบอะไร)
พี่ต้อง : น่ารักแบบนี้มีแฟนแล้วแน่นๆเลย พี่คงกินแห้วล่ะ
แบม : เอาใบบัวบกด้วยไหมล่ะค่ะ? 5555
พี่ต้อง: ใจร้ายจริงๆเลย พี่ขอโทรมาคุยกะตัวเองได้ไหมอ่ะ?
แบม: ได้สิ ถ้าว่างก็จะรับนะค่ะ 555 อันนี้ไม่ว่ากันเน้อ ( แม้เราก็ต้องมีเล่นตัวบางจริงม่ะ เดี๋ยวผู้จะคิดว่าเราง่าย)
หลังจากวันนั้นเราก็โทรคุยกันทุกวัน วันล่ะหลายๆรอบ จนแบมกลับ กทม. ก็ยังโทรหากันอยุ่ ก็คุยเรื่องทั่วๆไป ตามประสาหนุ่มสาวจีบกัน ไม่ได้มีอะไรพิเศษ อะไรมาก ส่วนใหญ่คุยว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ทำงานที่ไหน เรียนที่ไหน แต่ในความรู้สึกแบมตอนนั้นก้เริ่มๆชอบๆพี่ต้องบางแล้ว เพราะนางจะชอบพูดค่ะพูดขาแบมตลอด สุภาพและหยอดมุขเวลาคุยแล้วสนุกกว่าทุกๆคนที่คุยอยู่ตอนนั้น ยอมรับว่าชอบพี่เค้าพอสมครวแต่ยังไม่ได้คิดว่าเราเป็นแฟนกันหรืออะไร
คุยได้ประมาณ3เดือนก่าๆ พี่ต้องก็บอกแบมว่า จะมาทำธุระที่กรุงเทพ จะมาดูมือถือเข้าร้าน หาที่พักให้เค้าน่อยเค้าจะลงมาประมาณ4วัน เราก็งงเลยรับปากเค้าว่าได้ๆ เดี๋ยวหาที่พักให้ จะขับรถมาหรือนั่ง บขส. มาล่ะ พี่ต้องบอกว่าไม่มีรถหรอกจน เป้นแค่พนักงานซ่อมมือถือเงินเดือนน้อย นี่เจ้าของร้านสั่งมา มารับพี่ที่เอกมัยได้ไหม เราก็ตอบตกลงไปค่ะ ว่าได้ในใจคิดนิดนึ่งโหยหล่อแต่ไม่มีอะไรเลยก้ไม่ไหวนะแบม คบเล่นๆสนุกๆอาจจะได้ ก็นัดกันเวลา เราก้ไปรับเค้าที่เอกมัยพาไปที่พัก....
แบม: พี่ต้อง จะไปไหนบางอ่ะค่ะ แบมว่างอยู่สองวันนะเพราะวันหยุดพอดี
พี่ต้อง: อื่อ จะไปตะวันนา ไปซื้อมือถือลงร้าน พาพี่ไปน่อยสิ
แบม: อื่อ ได้ค่ะ วันนี้ล่ะอยากไปไหน
พี่ต้อง: ไม่อยากไปไหนเลย อยากอยู่กะแบม คิดถึง และมือนางก็เหมือนปลาหมึกเลย เริ่มจูบ เริ่มจับ เริ่มๆๆๆๆๆ
แบม: พี่ต้องหยุดๆ เดี๋ยวก่อนเราเพิ่งรู้จักกันนะค่ะ ไม่ดีมั่ง
ในความคิดเรา คือเราเป็นเด็กนอกเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดานะแต่เราไม่ยอมเสียของที่มีค่าที่สุดให้กะใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งรุ้จักกันแค่สามเดือน เราก็เลยไม่โอเครที่จะมีอะไรกะนางแต่เราไม่ได้ปฎิเสธที่จะช่วยนางให้สมสุขนะ ก็คือเรามีอะไรกันแบบไม่สอดใส ตอนนั้นแบมเป็นคนเชื่อในวันพิเศษคือวันแต่งาน อ่ะค่ะว่ามันมี่ค่ามากแม่จะสอนตลอดให้รักตัวเองและรักของที่มีค่าในตัวเราให้มากที่สุด.....
ต้องไปทานข้าวแล้วเดี๋ยวมาต่อนะค่ะถ้ามีคนสนใจอ่านก็จะมาต่อแต่ถ้าไม่มีแบมก็ไม่ขอต่อนะค่ะ
กาลครั้งหนึ่งกับความรัก....... 18+นะค่ะ ติดเรทนิดนึ่ง
ทุกอย่างที่เราเล่านี้เป็นเหตุการณ์จริงและเรื่องของแบมกะพี่ต้องจริงๆ เป็นความทรงจำล้วนๆเลยค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนที่แบมอายุ18 คิดดูเอานะค่ะว่านานแค่ไหน 555 ในเวลานั้นแบมเพิ่งกลับมาเมืองไทย เรียนจบ Years12 ที่ Australia ก็กลับมาค้นหาตัวเองที่เมืองไทย ไม่ได้เรียนต่อทันที ขอที่บ้านทำงานเป็นพนักงานประชาสัมพันธุ์ห้างแห่งนึ่ง ก็กลับมาเมืองไทยได้8เดือน ก็ได้งานทำ เวลานั้นก็ทำงานไปเที่ยวไปค้นหาตัวเองไปว่าตัวเองชอบอะไร อยากจะเรียนอะไรต่อ ทำงานได้5เดือน ก็ได้หยุดยาวช่วงปีใหม่ แม่เลยชวนไปเที่ยวบ้านระยอง และการกลับบ้านระยองครั้งนั้นก็ทำให้ได้เจอกับเค้าคนนี้
แบมกะแม่และน้องเดินทางไปเอกมัยตอนประมาณ8 โมงเช้า จำได้ว่าคนเยอะมาก วุ้นวายไปหมด ป๊ะป๋าไม่ได้ไปด้วยเพราะติดงานเลยมาส่งเราสามคนที่เอกมัย พอซื้อตั๋วเสร็จอะไรๆเรียบร้อยก็มานั่งรอรถทั่วร์แบมเกิดปวดฉี่เลยชวนน้องไปเข้าห้องน้ำ
แบม: พลอย ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนพี่น่อยสิ
พลลอย: โหยยย อะไรของแกรนี่บอกก่อนนะห้องน้ำที่นี่มันเป็นหลุมนะแกรจะเข้าหรา
แบม: เอ๋อ ไม่ไหวแล้วว่ะมีหวังราดก่อนถึงระยองแน่นๆ
ตอนนั้นแบมใช้มือถือยี่ห้อไทรอัม แล้วพลอยใช้3310 แบมเอามือถือใส่ในกระเป๋ากางเกงข้างหลังพอถอดจะฉี่ก็ลืมไปว่ามือถืออยู่กระเป๋าหลังมือถือก็เลยหล่นไปในส้วม แม้ๆแม้นด้วยนะค่ะหล่นในหลุมส้วมพอดีเลย 5555 นึกในใจตายห่าล่ะแม่เจ้า!!! จะไประยองมือถือมาพังจะทำไงว่ะนี่ ตอนนั้นมีกิ๊กเยอะมากค่ะ ไม่ใช้ผู้หญิงแรดนะค่ะ ไม่ได้สวยอะไรมากมาย แค่พอดูได้บางแต่ก็มีกิ๊กเยอะพอสมครวเลย 5555 แม่เคยแซวด้วยว่า ถ้าลงสมัครผู้ว่านี้ชนะเลยนะ 5555
แบม: พลอยพี่ทำมือถือตกส้วมว่ะ
พลอย: อ้าวแล้วทำไงล่ะ ยังใช้ได้อยู่ป่าว
แบม: มันยังติดอยู่นะแต่โทรออกไม่ได้เลยอ่ะ กลัวเพื่อนๆติดต่อไม่ได้ว่ะ ทำไงดี?
พลอย: เอ๋อ มีร้านซ่อมอยู่ตรง บขส. นะเดี๋ยวถึงระยองแกรก็เอาไปซ่อมล่ะกัน
เราก็เดินทางไประยองจำได้ว่าถึงระยองประมาณ 11 โมงก่าๆ แม่ก็เดินซื้อกับข้าวเพราะถ้าเข้าบ้านแล้วไม่มีอะไรขายเลย ต้องซื้อตุลเข้าบ้านทีเดียว อยู่กี่วันก็คำนวนเอาเพราะบ้านของเราห่างจากตัวเมืองระยองและตลาดมาก เรากับน้องก็เลยเดินเข้าไปซ่อมมือถือ เพราะร้านอยู่ตรง ข้างหน้า บขส พอดีและอู๋รถสองแถวที่นั่งเข้าบ้านด้วย เราก็เดินเข้าร้านกับพลอย และก็เจอพี่ต้องนั่งอยู่หน้าร้านซ่อมมือถืออีกหลายๆเครื่องที่อยู่บนโต๊ะ แว๊ปแรกที่เห็น โหยย หล่อเว้ย ตี๋ ขาว สูง น่ารักมาก นั้นคือในความคิดเรา แต่เราเป็นผู้หญิงก็นิดนึ่งเน้อ ทำเป็นเชยๆไป
พี่ต้อง: มีอะไรให้พี่ช่วยค่ะ
แบม : มือถือตกส้วมอ่ะค่ะ แล้วโทรไม่ติด แต่ว่าตัวเครื่องยังติดอยู่นะค่ะแค่โทรเข้าโทรออกไม่ได้อ่ะค่ะ พี่ซ่อมได้ไหมค่ะ? แล้วคิดค่าซ่อมเท่าไร
พี่ต้อง: แม้ๆไม่แพงหรอกครับ ล้างเครื่องประมาณ300 ถ้าไม่มีอะไรหนักล้างเครื่องก็น่าจะหายหรือไม่ไมค์ในตัวเครื่องหลุดหรือขาด ไม่เกิด500บาทครับ
แบม : โอเครคะงั้งซ่อมค่ะ
พี่ต้อง: ใช้เวลาน่อยนะครับประมาณชั่วโมงนึ่งเดี๋ยวมาเอาเครื่อง ไปเดินเล่นตลาดก่อนก็ได้ครับ
เรากะน้องก็เลยไปเดินเล่นที่โลตัสซื้อขนมและของใช้นิดน่อย และก็เม้ามอยกันว่าพี่ช่างคนนี้น่ารักจังเน้อ หล่อดี ก็เม้าๆกะน้องสาวไปแบบไม่ได้จริงจังอะไรมาก พอถึงเวลาที่ไปเอามือถือ เราก็เข้าไปเอากำลังจะจ่ายเงินน้องเราก็เหลือบไปเห็นเครสมือถือเลยอยากได้ อ้อนเราให้ซื้อให้น่อย เราก็เลยถามราคา
แบม: อันนี้ราคาเท่าไรคะ
พี่ต้อง: 150 ครับ (และอมยิ้มให้เรา โอ๊ยๆยิ้มนี้ใจพี่ละลายไปเลยจ้า)
แบม: งั้งเอาอันนี้ด้วยค่ะ
พี่ต้อง: น่ารักแล้วยังใจดีอีกอ่ะ (และอมยิ้มให้เราอีก โอ๊ยๆๆไม่อยากออกจากร้านเลยเจ้าค่ะ นาทีนั้น) ทั้งหมด520 ครับ
แบม: ค่ะ ใช้ได้ตามปกติแล้วใช้ไหมค่ะ (แกล้งๆถามไปงั้งล่ะค่ะคุณ อ่อยผู้ชายหล่อ และยิ้มเขิลๆใส่)
พี่ต้อง: ครับใช้ได้ปกติแล้วครับ มีคนโทรเข้ามานะครับพี่ไม่ได้รับโทรเข้ามาตอนรองเครื่อง แฟนน้องรอแล้วมั่งติดต่อไม่ได้ (นางหลอกถามเราจ้า)
เราไม่ได้ตอบอะไรยิ้มๆจ่ายเงินแล้วเดินออกไปหาแม่ ในใจก็คิดว่าวู้เสียด้ายนิดๆนะนี่ พอถึงบ้านเราก็เก็บของช่วยแม่นิดน่อยและก็ไล่ดูมือถือว่ามีใครโทรเข้ามาบางมันก็มีเบอร์แปลกๆเบอร์นึ่งขึ้นในใจคิดว่า อู้ยใครว่ะที่ทำงานหรือป่าว เลยโทรกลับไป
แบม: ว่าไงค่ะ โทรเข้ามาหาแบมหรือป่าว
พี่ต้อง: หือ ใครอ่ะครับ เอ๋อ ใช้น้องที่เอามือถือมาซ่อมหรือป่าว นี่พี่เองนะ ช่างที่ซ่อมมือถืออ่ะ
แบม: อ้าว แล้วเบอร์พี่มาขึ้นเครื่องหนูได้ไงค่ะนี่
พี่ต้อง: อ๋อ สงสัยตอนรองเครื่องอ่ะครับ แล้วน้องชื่ออะไรอ่ะครับ พี่อ่ะชื่อพี่ต้องนะเป็นลูกจ้างอยุ่ที่ร้านนี่ล่ะ
แบม: ค่ะ ชื่อแบมอ่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แล้วพี่ทำงานที่นี่นานแล้วหราค่ะ เป็นคนระยองหราค่ะ
พี่ต้อง: อ่อ ครับพี่ทำงานที่นี่นานแล้วครับ ไม่ใช้คนระยองหรอกแต่อยากอยู่ระยองเลยทำงานที่นี่ น้องมีแฟนยังค่ะ?
แบม: เอ๋อ นี่คือคำถามต้องตอบป่าวค่ะ 5555 (และก็ไม่ตอบอะไร)
พี่ต้อง : น่ารักแบบนี้มีแฟนแล้วแน่นๆเลย พี่คงกินแห้วล่ะ
แบม : เอาใบบัวบกด้วยไหมล่ะค่ะ? 5555
พี่ต้อง: ใจร้ายจริงๆเลย พี่ขอโทรมาคุยกะตัวเองได้ไหมอ่ะ?
แบม: ได้สิ ถ้าว่างก็จะรับนะค่ะ 555 อันนี้ไม่ว่ากันเน้อ ( แม้เราก็ต้องมีเล่นตัวบางจริงม่ะ เดี๋ยวผู้จะคิดว่าเราง่าย)
หลังจากวันนั้นเราก็โทรคุยกันทุกวัน วันล่ะหลายๆรอบ จนแบมกลับ กทม. ก็ยังโทรหากันอยุ่ ก็คุยเรื่องทั่วๆไป ตามประสาหนุ่มสาวจีบกัน ไม่ได้มีอะไรพิเศษ อะไรมาก ส่วนใหญ่คุยว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ทำงานที่ไหน เรียนที่ไหน แต่ในความรู้สึกแบมตอนนั้นก้เริ่มๆชอบๆพี่ต้องบางแล้ว เพราะนางจะชอบพูดค่ะพูดขาแบมตลอด สุภาพและหยอดมุขเวลาคุยแล้วสนุกกว่าทุกๆคนที่คุยอยู่ตอนนั้น ยอมรับว่าชอบพี่เค้าพอสมครวแต่ยังไม่ได้คิดว่าเราเป็นแฟนกันหรืออะไร
คุยได้ประมาณ3เดือนก่าๆ พี่ต้องก็บอกแบมว่า จะมาทำธุระที่กรุงเทพ จะมาดูมือถือเข้าร้าน หาที่พักให้เค้าน่อยเค้าจะลงมาประมาณ4วัน เราก็งงเลยรับปากเค้าว่าได้ๆ เดี๋ยวหาที่พักให้ จะขับรถมาหรือนั่ง บขส. มาล่ะ พี่ต้องบอกว่าไม่มีรถหรอกจน เป้นแค่พนักงานซ่อมมือถือเงินเดือนน้อย นี่เจ้าของร้านสั่งมา มารับพี่ที่เอกมัยได้ไหม เราก็ตอบตกลงไปค่ะ ว่าได้ในใจคิดนิดนึ่งโหยหล่อแต่ไม่มีอะไรเลยก้ไม่ไหวนะแบม คบเล่นๆสนุกๆอาจจะได้ ก็นัดกันเวลา เราก้ไปรับเค้าที่เอกมัยพาไปที่พัก....
แบม: พี่ต้อง จะไปไหนบางอ่ะค่ะ แบมว่างอยู่สองวันนะเพราะวันหยุดพอดี
พี่ต้อง: อื่อ จะไปตะวันนา ไปซื้อมือถือลงร้าน พาพี่ไปน่อยสิ
แบม: อื่อ ได้ค่ะ วันนี้ล่ะอยากไปไหน
พี่ต้อง: ไม่อยากไปไหนเลย อยากอยู่กะแบม คิดถึง และมือนางก็เหมือนปลาหมึกเลย เริ่มจูบ เริ่มจับ เริ่มๆๆๆๆๆ
แบม: พี่ต้องหยุดๆ เดี๋ยวก่อนเราเพิ่งรู้จักกันนะค่ะ ไม่ดีมั่ง
ในความคิดเรา คือเราเป็นเด็กนอกเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดานะแต่เราไม่ยอมเสียของที่มีค่าที่สุดให้กะใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งรุ้จักกันแค่สามเดือน เราก็เลยไม่โอเครที่จะมีอะไรกะนางแต่เราไม่ได้ปฎิเสธที่จะช่วยนางให้สมสุขนะ ก็คือเรามีอะไรกันแบบไม่สอดใส ตอนนั้นแบมเป็นคนเชื่อในวันพิเศษคือวันแต่งาน อ่ะค่ะว่ามันมี่ค่ามากแม่จะสอนตลอดให้รักตัวเองและรักของที่มีค่าในตัวเราให้มากที่สุด.....
ต้องไปทานข้าวแล้วเดี๋ยวมาต่อนะค่ะถ้ามีคนสนใจอ่านก็จะมาต่อแต่ถ้าไม่มีแบมก็ไม่ขอต่อนะค่ะ