คือเราก็เป็นวัยรุ่นคนนึงที่พลาดและทำผิด และสำนึกได้ แต่ก็แก้ไขไม่ได้แล้ว คือเรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ เราคบกับแฟนคนนึงมา3ปีแล้ว มีลูกด้วยกันแล้ว แต่เราเพิ่งเลิกกันเมื่อวันที่27พฤษภาคมที่ผ่านมา ด้วยสาเหตุอะไรเราก็ไม่รู้ คือเรางงมาก อยู่ดีฝ่ายชายก็บอกเลิก แล้วบอกจะเอาลูกเราไปเลี้ยง ใครจะให้ล่ะอุ้มมาตั้ง9เดือนแถมเบ่งออกมาเจ็บแทบตาย ตอนที่เลิกกันแรกๆเราอ้อนวอนแทบจะกราบตีนว่าอย่าทิ้งเค้ากับลูกไปเลยนะ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำว่า "ก็เลิกๆกันไปจบๆกันไป" ง่ายเนอะ! แล้วคือพอเลิกกันได้เกือบสองอาทิตย์ฝ่ายชายทักเฟสมาบอกว่าจะให้ค่าเลี้ยงดูลูก เราก็โอเค เพราะเราทำงานคนเดียวคงไม่ไหว (จะบอกว่าแต่ก่อนตอนคบกันฝ่ายจะเป็นคนทำงานส่วนเราอยู่บ้านเลี้ยงลูกอยู่บ้านแล้วก็โพสต์ขายของในเน็ตพอเลิกกันเราต้องดิ้นรนเพื่อให้เรากับลูกอยู่รอด เราเลยตัดสินใจเอาลูกไปจ่ายคนเลี้ยงแล้วเราไปทำงาน ช่วงแรกร้องไห้แทบตายไม่เคยห่างลูกเลยแต่ฝ่ายชายรู้สึกเหมือนจะสบายวันๆอยู่กับเพื่อนค่ะ มีความสุขดีต่อเลยเนอะ)ฝ่ายชายทักเฟสมาเรื่องค่าเลี้ยงดูเราก็โอเค คุยกันเรียบร้อยบอกว่าเดือน3,500-4,000บาท เมื่อสิ้นเดือนพฤษภานางเอาเงินมาให้1,000บาทจ้า บอกว่าไม่มี ค่อยเอากลางเดือน เราก็โอเคไม่ซีเรียส แต่วันนี้เราทักไปนางดะนบอกแต่ว่าไม่ว่างทำงานคือทำงานอะไรกันเห็นวันอยู่บ้านเพื่อน บอกว่าจะนอน เอะ!เมื่อกี้นางยังบอกทำงานอยู่เลยแล้วนอนได้ไง คิดดูแล้วกันนะค่ะคนมันปัดความรับผิดชอบ ก่อนหน้านี้เคยคุยกับพ่อฝ่ายชายให้พ่อฝ่ายชายช่วยพูดให้หน่อยอยากกลับมาคืนดีกัน แต่กลับได้ยินคำว่าเรื่องของผัวเมียคุยกันเอง ค่ะพอได้ยินแบบนี้เราขาดการติดต่อกับฝั่งรู้หมดเลย แล้วเมื่ออาทิตย์พ่อฝ่ายชายมาหาที่บ้านบอกคิดถึงหลานแล้วมาร้องไห้ คือพวกคุณต้องการอะไรค่ะ ในเมื่อเราเลิกกับฝ่ายชายแล้ว ก็ถือว่าต่างคนต่างอยู่เนอะ เราก็เหนื่อยเหมือนกัน มันเลิกกับเราทำไมหรือมันปัดความรับผิดชอบ หรือเราเป็นภาระมัน แต่เป็นถึงผัวเมียกันมันก็ไม่น่าจะคิดกันแบบนี้นะค่ะ เราควรทำไงดีกับครอบครัวแบบนี้ค่ะ?
เจอแบบนี้ควรทำยังไงดีค่ะ