สวัสดีครับเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ชาวพันทิพย์ทุก ๆ ท่านครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่ 2 ของผม (กระทู้แรกไปถามเรื่องเกมมา 5555 ) ผมจะมาเล่าประสบการณ์ของผมตอนที่ผมได้เข้าไปเป็นทหารในกรม ๆ หนึ่ง ....
ทุกท่านอาจจะสงสัยว่าผมจะมาเล่าเรื่องอะไรให้ฟัง สิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวผม ทั้งความสุขก่อนเข้ากรม ความโหด มัน ฮา ตอนช่วงที่อยู่ในกรม และความข่มขื่น ทรมาน เจ็บปวดแบบบรรยายไม่ถูกตอนที่ได้ลากลับบ้านครั้งแรก เรื่องอาจจะยาวนะครับ แต่ผมว่ามันเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง อย่างน้อยถ้าใครเจอสถานการณ์แบบผม ก็จะมีวิธีรับมือกับสิ่ง ๆ นั้น อาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่ช่วงที่คุณอยู่ข้างในมันเป็นเรื่องใหญ่มากครับ บางคนถึงขั้นเสียสติ บางคนก็ร้องไห้จนไม่เป็นตัวเอง และบางคนถ้าขั้นเลวร้าย ๆ มาก ๆ อาจจะหนีทหารไปเลย เพราะจิตใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว ผลที่ตามมาโคตรไม่คุ้มครับ ผมจะขอเล่าให้คุณฟังเลยนะ ......
ผมเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ ล่ำ ๆ ผิวคล้ำ หน้าตงหน้าตาก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ธรรมดา ๆ ออกไปทางคม แต่มีพุง 5555 ( จะพูดทำไมเนี่ย ) ...... ก็เหมือนสามัญชนทั่วไป อยู่บ้านกะพ่อ ส่วนแม่นั้นเสียไปแล้ว พี่สาวก็อยู่ ตจว. ผมไม่ได้ทำงานในตอนนั้นเพราะพึ่งจบมหาลัยใหม่ ๆ กำลังวัยรุ่นเลย (แรกแง้ม) อายุก็ 23 ครับ กระเหี้ยน กระหือดีนักล่ะ ผมเป็นคนร่าเริง คุยได้เรื่อย ๆ ฮา ๆ กวน ๆ แต่บางทีก็นิ่ง เงียบจนดูหยิ่งไปเลย
ช่วงปีใหม่ผมได้มีโอกาสกลับไปเที่ยวบ้านยาย (บ้านแม่) ไปคนเดียวครับตอนนั้น แม่ก็ไม่อยู่แล้ว พ่อติดงาน พี่สาวอยู่คนละที่ ก็เลยมาในตัวแทนทุก ๆ คน
ปีใหม่ที่ ตจว. ก็ไม่ได้สนุกสนานอะไรมากมาย แต่ที่ผมมาเพราะชอบบรรยากาศที่นี่ ที่ราบสูง อากาศหนาว มาเจอพี่ ป้า น้า อา น้อง ๆ หลาน ๆ คืนนั้นนั่งเคาท์ดาวกับน้องที่รู้จักกัน นั่งกินขนม กินน้ำ กินอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่หน้าบ้าน รอเวลาจนกว่าจะถึงเที่ยงคืน
เข็มนาฬิกาเดินมาจนเที่ยงคืนแล้ว ผมไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดยิงกระต่าย แล้วตอนที่ผมเดินกลับมา ผมได้เจอกับน้องคนหนึ่ง เด็กผู้หญิง ผมสั้น ผิวขาว ตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก (ผมชอบแบบนี้มาก ๆ ) ในใจผมคิดว่าเออน้องคนนี้เหมือนเคยเห็น ตอนนี้โตขนาดนี้แล้ว ...... ผมจะขอบอกก่อนว่าน้อง ๆ ที่ผมรู้จักผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก โดยระแวกนั้นจะเป็นญาติ ๆ เครือ ๆ เดียวกันหมด นึกสภาพแบบว่า ตรงนั้นบ้านพี่ นี่บ้านน้อง นู่นบ้านยาย ประมาณนี้อะครับ เลยสนิทกัน เพราะเคยเล่นด้วยกัน ...... แต่กะน้องคนนี้ไม่คุ้นหน้าแต่แค่เหมือนเคยเห็น ตอนนั้นรู้สึกว่าปลื้ม ๆ แบบว่าเออน้องน่ารักดี ......... ผมกำลังจะไปซื้อของกิน
--- บทสนทนาเริ่มขึ้นครับ ผมจะขอบอกชื่อน้อง ๆ เป็นอกษรย่อนะครับ แล้วจะอธิบายตอนหลัง ---
ผม : ใครจะกินไรบ้าง พี่จะไปหาหนมกิน
จ : เอาอะไรก็ได้พี่ โค๊ก ขนมปัง นม ทุกอย่าง
ผม : (หัวเราะ) กินขี้มั้ย 5555 เคร ๆ ได้ ๆ
ว / ฟ / น ที่ 2 : ขอเยอะ ๆ นะ พี่ เอานั่น นี่ นู่น (อีกมากมาย)
ผม : แหม่อย่างกะพี่ผลิตแบงค์ได้นะพวกเอ๊ง ..
---- แล้วผมก็ถามน้องคนนั้นที่พึ่งจะเห็นมานั่งเล่นกับพวกเราวันนี้ ----
ผม : น้องครับ เอาอะไรป่าว พี่จะไปซื้อหนม จะซื้อมาแบ่งกินกัน ..... ผมยิ้ม ส่วนน้องก็ยิ้ม ๆ
น : น้องหันไปหาน้องสาวของผมแล้วถาม “ ลาวว่าหยัง ? “
จ : พี่เค้าบอกว่าจะกินอะไรไหม เค้าจะซื้อมากฝาก เอายุบาะ ?
น : น้องพยักหน้าแล้วก็ยิ้ม
แล้วผมก็ไปซื้อขนมมาฝากทุกคน จังหวะผมยื่นขนมให้น้อง ...
ผม : อ่ะ .... (ผมยื่นให้) พี่ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เลยเลือกไม่ถุกเนาะ เอาอันนี้ไปแล้วกัน
น : น้องพยักหน้าแล้วยิ้มเขิน ๆ แล้วก็รับไป
/// อธิบายขยายความน้อง ๆ ของผมนะครับ ///
จ = คือลูกพี่ลูกน้องผม เป็นลูกของน้องชายแม่ น้องคนนี้ผมถือว่าเป็นน้องสาวผม
น = คือน้องคนที่ผมหมายถึง คนที่ผมแอบปลื้ม
ว = เป็นน้องชาย ลูกของอาบ้านติดกัน
ฟ = น้องสาว ลูกของอาบ้านติดกัน
น. ที่ 2 = น้องสาว ลูกของน้า บ้านอยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านไปทางเถียงนา
ปล.ผมจะไม่ขอเอ่ยชื่อแบบชัด ๆ นะครับ ขอบอกเป็นตัวย่อเอาแล้วกัน
หลังจากนั้นพวกเราก็คุยเล่นกันไปจนถึงเกือบ ๆ ตีหนึ่ง แล้วกแยกย้ายกันกลับบ้าน ในตอนนั้นผมรู้สึกสงสัยว่าน้องเค้าเป็นใคร ชื่ออะไร บ้านอยู่ตรงไหน จนผมได้มาถามน้องสาวผมก็ได้การมาอย่างนึง
ผม : จ คนนั้นใครวะ พี่ไม่คุ้นหน้าเลย
จ : อ่ออ บ้านมันอยู่ตรงข้ามเนี่ยพี่
ผม : เพื่อนแกเหรอ
จ : อืออ แต่ว่าแก่กว่าปีนึง
ผม : แล้วเค้าชื่ออะไรอะ พี่จะได้เรียกถูก
จ : ชื่อ น.
นั่นล่ะครับท่านผู้ชม ผมได้ข้อมูลน้องมาแล้ว หลังจากนั้น ปีใหม่สิ้นสุดลง ถัดไปอีกวัน ผมก็ใช้ชีวิตตามปกติตอนที่บ้านยาย ไปหา ไปสู่ ป้า พี่ น้า อา ทุก ๆ บ้าน ไปเล่นกะน้อง กะหลาน แต่ .... ผมไม่ยักกะเห็นน้องคนนั้นเลย ทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่ออกมานั่งเล่น แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร จนคืนที่ 2 ...... น้องมาครับ ..... วันนั้นผมกะ จ / ฟ / น ที่ 2 นั่งดูซีรี่ฮอร์โมนกัน เพราะผมเอาคอมไปด้วย น้องก็มาครับ มาหา จ แล้ว จ ก็ชวนดูด้วยกัน น้องก็เลยเดินเข้ามานั่งดูด้วย ตอนนั้นผมใจเต้นนะ คิดว่าอะไร ความรู้สึกนี้ มันอะไรกัน ? นี่ผมปลื้มน้อง ชอบน้องเหรอ ? ทำไมใจเต้นขนาดนี้ ? แต่ผมก็ข่มใจและนิ่งครับ ก็ชวนคนอื่นคุยไปเรื่อย ๆ จนดูจบก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป ผมกับน้องสาวก็ปิดไฟนอน
วันรุ่งขึ้นผมต้องเดินทางกลับ กทม. ล่ำลา บอกญาติพี่น้อง ได้รับการผูกแขน มากันเต็มบ้าน ...... อันนี้คือเป็นประเพณีของชาวภูไทครับ เวลาญาติมาจากที่ไกล ๆ หรือญาติโดยตรง พี่ ๆ น้อง ๆ จะมารวมตัวกัน คนเฒ่า คนแก่ก็มา แล้วผูกแขน ให้พรก่อนกลับบ้าน เพื่อเป็นสิริมงคล นี่แหละครับถึงทำให้ผมชอบที่นี่ .... ผมก็เป็นลูกครึ่งภูไทนะ ฮ่า ๆๆๆๆ ……. ก่อนกลับผมมองไปรอบ ๆ แล้วสิ่งที่ผมรับรู้คือ ... ไม่เจอน้องครับ แล้วนั่นแหละครับคือจุดเริ่มต้นความรู้สึกของผม ...
หลังจากกลับมาถึงบ้าน ผมทักถามน้องสาวผม ทักถามน้อง ๆ ที่รู้จักกันว่าน้องคนนั้นเป็นใคร อะไรอย่างไรบ้าง ผมได้ข้อมูลมาแบบเต็มเปี่ยมเลยครับ .... น้องอยู่บ้านตรงข้ามผมนี่เอง แต่จะเข้าซอยไปอีกสุดซอย ไม่ไกลมาก น้องเป็นญาติกับลุงที่ผมรู้จัก ลุงคนนี้ชอบมาคุยกะผม แล้วก็พ่อผม ..... คือทุก ๆ คนชอบคุยกะครอบครัวผมครับ ประมาณว่ามาจากที่ไกล ๆ แล้วนาน ๆ มาที โดยเฉพาะกะผม ชอบคุยกันจริง ๆ ชวนกินข้าวบ้านบ้าง ออกไปเถียงนาบ้าง ไปเล่นบ้าง ผมก็รู้สึกดีครับ เฮฮาดี .... น้องเรียนอยู่ ม.3 ณ ตอนนั้น อายุ 15 โรงเรียนแห่งหนึ่งไม่ไกลบ้านมาก (ผมขอสงวนชื่อไว้แล้วกัน) น้องมีพี่ชาย 1 คน แล้วก็อยู่กะพ่อ แม่ ประมาณนั้น แต่ผมรู้สึกว่าอยากรู้จักน้องมากกว่านี้เลยพยายามหาทางเฟสบุ๊ค
ใช่ครับ ผมหาเฟสน้องยังไงก็หาไม่เจอ ผมเลยหาทางเพื่อนของผมซึ่งมีเด็กที่อยู่ละแวกบ้านยายเป็นเพื่อนกับผมในเฟสเยอะพอสมควร จนในที่สุดผมก็ไม่เจอ ตอนแรกมองรูปโปรน้องคิดว่าไม่น่าใช่ แต่พอกดเข้าไปดู เออว่ะใช่เลย น้องคนนี้แหละ ( รูปโปรเปิดเหม่งด้วยนะ น่ารักดี)
รออะไรล่ะครับ ?? กดแอดไปเลยสิ ….. ผมแอดน้องไปสักพักนึงน้องก็รับแอด ผมดีใจมาก เลยเตรียมใจแปปนึง และทักน้องไป บทสนทนาเท่าที่ผมจำได้ก็ประมาณนี้ครับ
ผม : หวัดดีค้าบบบบน้อง
น : ดีค่ะ
ผม : น้องจำพี่ได้ไหมเอ่ย
น : จำได้สิ
ผม : 5555 คิดว่าจะจำไม่ได้แล้วซะอีก
น : จำได้สิพี่
ผม : ขอโทษนะค้าบบ พี่ขอถามชื่อเราได้ไหม (จริง ๆ ผมรู้แล้ว)
น : ชื่อ น ค่ะ แล้วพี่ชื่อไรหรอ ?
ผม : อ่ออ ครับ ชื่อ อป. ครับ เรียกสั้น ๆ ว่า ป. กะได้
น : 5555 ค่ะ
ผม : วันนี้ไม่ได้ออกไปเล่นไหนเหรอ
น : ไม่ค่ะ ไม่ได้ไปไหน อยู่บ้าน
ผม : โอ้ ดีจัง เป็นเด็กที่ดีมาก .... วันนั้นที่เจอเรา พี่ไม่ค่อยเห็นเราพุดเลย
น : หนูเขินอะพี่
ผม : อ้าวว เขินไรอะ
น : ไม่รู้สิ
ผม :ในใจผม (น้องเขินไรวะ เขินที่เรายื่นขนมให้ไง ไอบ้าอย่าเข้าข้างตัวเองนัก 55555) แล้วพี่จะรู้ไหมเนี่ย 555
น : เขินพี่นั่นแหละ ใครก็ไม่รู้ ไม่เคยเจอหน้า แต่ซื้อขนมมาให้
ผม : แหมก็นะ นั่งเล่น นั่งคุยกัน กินหนมก็กินด้วยกันดิ อยู่แก๊งเดียวกัน ( เอ้าว่าไปนั่น )
น : 5555 ค่ะ ... แล้วพี่กลับแล้วเหรอ
ผม : กลับมาแล้วครับ อยู่ กทม. แล้ว
น : เอ้า หนูไม่เห็นพี่
ผม : จะเห็นได้ไง ก็แกเล่นไม่ออกไปไหนเลยนิ 555
น : ค่ะ 555 คงงั้นมั้ง …. พี่เป็นพี่ของ จ เหรอ
ผม : อ่อ ใช่ ๆ จ เป็นลูกพี่ลูกน้อง แม่พี่อยู่ที่นี่ นี่บ้านยาย เท่ากะว่าพี่ก็เป็นคนที่นี่ 5555
น : 5555 แล้วพี่มาเที่ยวเหรอ
ผม : ใช่ค้าบบ มาปีใหม่น่ะ ชอบมาที่นี่
น : แล้วพี่จะมาเที่ยวอีกไหม
ผม : ก็ว่าจะไปครับ สงกรานต์ พาพี่เล่นน้ำด้วยนะ 555
น : ได้ ๆ .... พี่เรียนที่ไหนเหรอ ?
ผม : เรียนจบแล้วครับ พึ่งจบน่ะ รชภ. พนค.
น : คุยกับเด็กพี่ไม่รู้สึกแปลก ๆ เหรอ
ผม : ก็ไม่นะ พี่ก็คุยได้หมดแหละครับ กับน้อง ๆ คุยกันได้ ชิว ๆ
น : เจ้าชู้รึเปล่าเนี่ย
ผม : เฮ้ยย !! ไม่ใช่แบบนั้นนะเฟ้ย ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น
น : 55555 ค่ะ ๆ
ผม : งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วครับ แค่อยากมาทักทายน่ะ
น : ค่ะ .... แล้วไว้มาเที่ยวใหม่นะพี่
ผม : ได้เลย ไม่มีปัญหา
นั่นแหละครับ ผมรู้สึกปลื้ม ๆ สุด ๆ น้องก็คุยกะเราดีนะ ถึงจะไม่ได้พิมพ์ยาวแบบคนบ้า ๆ บอ ๆ อย่างผม แต่ก็โอเค ..... หลังจากนั้นช่วงเวลาก่อนจะถึงสงกรานต์ ผมก็มีโอกาสได้คุยกับน้องบ่อย ๆ ผมทักบ้าง น้องทักมาบ้าง คุย ๆ กัน ทำความรู้จักกัน จนมาถึงวันนึงที่น้องยิงคำถามถามผมจนผมตกใจ
น : พี่มีแฟนยังคะ
ผม : โอ้ววว ! แหะ ๆๆ ไม่มีอะครับ บ้าบอแบบนี้ เพี้ยน ๆ แบบนี้
น : ก็หนูไงพี่ คุยกะพี่อยู่
ผม : เออว่ะก็จริง 555 .... ทำไม จะจีบเค้าเหรอ 555
น : ก็หวังอยู่นะ
เฮ้ยยยย !! น้องพูดอะไรเนี่ย ตอนนั้นผมตกใจนะ ในใจคิดว่าน้องอายุเท่านั้น ผมเท่านี้ บางทีน้องอาจจะพูดเล่นก็ได้ อีกอย่างผมโตกว่าเยอะเลย น้องอาจจะคุยฮา ๆ ก็ได้
ผม : เฮ้ยย 5555 แหม่ ๆ
น : 555555
ผม : เดี๋ยวไว้สงกรานต์พี่ซื้อหนมไปฝาก พูดได้ดีมาก 555 ( ผมก็เปลี่ยนเรื่องไป )
น : ค่า
ครับหลังจากนั้นก็คุยกันต่อเหมือนเดิมครับ ผมทัก น้องทัก แต่ผมจะทักซะส่วนใหญ่ ชวนน้องคุยบ้างบางทีผมก็พูดมากจนสังเกตได้ว่าน้องตอบสั้น ๆ เหมือนขี้เกียจตอบคนพูดมากแบบผม 5555 ผมก็เยอะไปในบางครั้ง คือความรู้สึกผม และตัวตนของผม ถ้าชอบใคร หรือรู้สึกจริงใจกะใครก็จะคุย พูด แบบเปิดเผย ไม่ปิด ไม่อุป มีอะไรพูดตรง ๆ จนคนอื่นฟังแล้วเค้าคิดว่าเยอะไป 555 ก็พยายามลดนะครับ แต่ทำไม่ได้เพราะมันคือตัวตนของผมจริง ๆ
เดี๋ยวไว้ช่วงบ่าย ๆ มาต่อนะครับขออนุญาติกินข้าวแปป
เมื่อผมต้องเป็นทหาร 6 เดือน มันเริ่มต้นด้วยความรัก แต่กลับจบด้วยความทุกข์ทรมานและเจ็บปวดจนถึงทุกวันนี้
ทุกท่านอาจจะสงสัยว่าผมจะมาเล่าเรื่องอะไรให้ฟัง สิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวผม ทั้งความสุขก่อนเข้ากรม ความโหด มัน ฮา ตอนช่วงที่อยู่ในกรม และความข่มขื่น ทรมาน เจ็บปวดแบบบรรยายไม่ถูกตอนที่ได้ลากลับบ้านครั้งแรก เรื่องอาจจะยาวนะครับ แต่ผมว่ามันเป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง อย่างน้อยถ้าใครเจอสถานการณ์แบบผม ก็จะมีวิธีรับมือกับสิ่ง ๆ นั้น อาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แต่ช่วงที่คุณอยู่ข้างในมันเป็นเรื่องใหญ่มากครับ บางคนถึงขั้นเสียสติ บางคนก็ร้องไห้จนไม่เป็นตัวเอง และบางคนถ้าขั้นเลวร้าย ๆ มาก ๆ อาจจะหนีทหารไปเลย เพราะจิตใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว ผลที่ตามมาโคตรไม่คุ้มครับ ผมจะขอเล่าให้คุณฟังเลยนะ ......
ผมเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ ล่ำ ๆ ผิวคล้ำ หน้าตงหน้าตาก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ธรรมดา ๆ ออกไปทางคม แต่มีพุง 5555 ( จะพูดทำไมเนี่ย ) ...... ก็เหมือนสามัญชนทั่วไป อยู่บ้านกะพ่อ ส่วนแม่นั้นเสียไปแล้ว พี่สาวก็อยู่ ตจว. ผมไม่ได้ทำงานในตอนนั้นเพราะพึ่งจบมหาลัยใหม่ ๆ กำลังวัยรุ่นเลย (แรกแง้ม) อายุก็ 23 ครับ กระเหี้ยน กระหือดีนักล่ะ ผมเป็นคนร่าเริง คุยได้เรื่อย ๆ ฮา ๆ กวน ๆ แต่บางทีก็นิ่ง เงียบจนดูหยิ่งไปเลย
ช่วงปีใหม่ผมได้มีโอกาสกลับไปเที่ยวบ้านยาย (บ้านแม่) ไปคนเดียวครับตอนนั้น แม่ก็ไม่อยู่แล้ว พ่อติดงาน พี่สาวอยู่คนละที่ ก็เลยมาในตัวแทนทุก ๆ คน
ปีใหม่ที่ ตจว. ก็ไม่ได้สนุกสนานอะไรมากมาย แต่ที่ผมมาเพราะชอบบรรยากาศที่นี่ ที่ราบสูง อากาศหนาว มาเจอพี่ ป้า น้า อา น้อง ๆ หลาน ๆ คืนนั้นนั่งเคาท์ดาวกับน้องที่รู้จักกัน นั่งกินขนม กินน้ำ กินอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่หน้าบ้าน รอเวลาจนกว่าจะถึงเที่ยงคืน
เข็มนาฬิกาเดินมาจนเที่ยงคืนแล้ว ผมไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดยิงกระต่าย แล้วตอนที่ผมเดินกลับมา ผมได้เจอกับน้องคนหนึ่ง เด็กผู้หญิง ผมสั้น ผิวขาว ตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก (ผมชอบแบบนี้มาก ๆ ) ในใจผมคิดว่าเออน้องคนนี้เหมือนเคยเห็น ตอนนี้โตขนาดนี้แล้ว ...... ผมจะขอบอกก่อนว่าน้อง ๆ ที่ผมรู้จักผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก โดยระแวกนั้นจะเป็นญาติ ๆ เครือ ๆ เดียวกันหมด นึกสภาพแบบว่า ตรงนั้นบ้านพี่ นี่บ้านน้อง นู่นบ้านยาย ประมาณนี้อะครับ เลยสนิทกัน เพราะเคยเล่นด้วยกัน ...... แต่กะน้องคนนี้ไม่คุ้นหน้าแต่แค่เหมือนเคยเห็น ตอนนั้นรู้สึกว่าปลื้ม ๆ แบบว่าเออน้องน่ารักดี ......... ผมกำลังจะไปซื้อของกิน
--- บทสนทนาเริ่มขึ้นครับ ผมจะขอบอกชื่อน้อง ๆ เป็นอกษรย่อนะครับ แล้วจะอธิบายตอนหลัง ---
ผม : ใครจะกินไรบ้าง พี่จะไปหาหนมกิน
จ : เอาอะไรก็ได้พี่ โค๊ก ขนมปัง นม ทุกอย่าง
ผม : (หัวเราะ) กินขี้มั้ย 5555 เคร ๆ ได้ ๆ
ว / ฟ / น ที่ 2 : ขอเยอะ ๆ นะ พี่ เอานั่น นี่ นู่น (อีกมากมาย)
ผม : แหม่อย่างกะพี่ผลิตแบงค์ได้นะพวกเอ๊ง ..
---- แล้วผมก็ถามน้องคนนั้นที่พึ่งจะเห็นมานั่งเล่นกับพวกเราวันนี้ ----
ผม : น้องครับ เอาอะไรป่าว พี่จะไปซื้อหนม จะซื้อมาแบ่งกินกัน ..... ผมยิ้ม ส่วนน้องก็ยิ้ม ๆ
น : น้องหันไปหาน้องสาวของผมแล้วถาม “ ลาวว่าหยัง ? “
จ : พี่เค้าบอกว่าจะกินอะไรไหม เค้าจะซื้อมากฝาก เอายุบาะ ?
น : น้องพยักหน้าแล้วก็ยิ้ม
แล้วผมก็ไปซื้อขนมมาฝากทุกคน จังหวะผมยื่นขนมให้น้อง ...
ผม : อ่ะ .... (ผมยื่นให้) พี่ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เลยเลือกไม่ถุกเนาะ เอาอันนี้ไปแล้วกัน
น : น้องพยักหน้าแล้วยิ้มเขิน ๆ แล้วก็รับไป
/// อธิบายขยายความน้อง ๆ ของผมนะครับ ///
จ = คือลูกพี่ลูกน้องผม เป็นลูกของน้องชายแม่ น้องคนนี้ผมถือว่าเป็นน้องสาวผม
น = คือน้องคนที่ผมหมายถึง คนที่ผมแอบปลื้ม
ว = เป็นน้องชาย ลูกของอาบ้านติดกัน
ฟ = น้องสาว ลูกของอาบ้านติดกัน
น. ที่ 2 = น้องสาว ลูกของน้า บ้านอยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านไปทางเถียงนา
ปล.ผมจะไม่ขอเอ่ยชื่อแบบชัด ๆ นะครับ ขอบอกเป็นตัวย่อเอาแล้วกัน
หลังจากนั้นพวกเราก็คุยเล่นกันไปจนถึงเกือบ ๆ ตีหนึ่ง แล้วกแยกย้ายกันกลับบ้าน ในตอนนั้นผมรู้สึกสงสัยว่าน้องเค้าเป็นใคร ชื่ออะไร บ้านอยู่ตรงไหน จนผมได้มาถามน้องสาวผมก็ได้การมาอย่างนึง
ผม : จ คนนั้นใครวะ พี่ไม่คุ้นหน้าเลย
จ : อ่ออ บ้านมันอยู่ตรงข้ามเนี่ยพี่
ผม : เพื่อนแกเหรอ
จ : อืออ แต่ว่าแก่กว่าปีนึง
ผม : แล้วเค้าชื่ออะไรอะ พี่จะได้เรียกถูก
จ : ชื่อ น.
นั่นล่ะครับท่านผู้ชม ผมได้ข้อมูลน้องมาแล้ว หลังจากนั้น ปีใหม่สิ้นสุดลง ถัดไปอีกวัน ผมก็ใช้ชีวิตตามปกติตอนที่บ้านยาย ไปหา ไปสู่ ป้า พี่ น้า อา ทุก ๆ บ้าน ไปเล่นกะน้อง กะหลาน แต่ .... ผมไม่ยักกะเห็นน้องคนนั้นเลย ทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่ออกมานั่งเล่น แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร จนคืนที่ 2 ...... น้องมาครับ ..... วันนั้นผมกะ จ / ฟ / น ที่ 2 นั่งดูซีรี่ฮอร์โมนกัน เพราะผมเอาคอมไปด้วย น้องก็มาครับ มาหา จ แล้ว จ ก็ชวนดูด้วยกัน น้องก็เลยเดินเข้ามานั่งดูด้วย ตอนนั้นผมใจเต้นนะ คิดว่าอะไร ความรู้สึกนี้ มันอะไรกัน ? นี่ผมปลื้มน้อง ชอบน้องเหรอ ? ทำไมใจเต้นขนาดนี้ ? แต่ผมก็ข่มใจและนิ่งครับ ก็ชวนคนอื่นคุยไปเรื่อย ๆ จนดูจบก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป ผมกับน้องสาวก็ปิดไฟนอน
วันรุ่งขึ้นผมต้องเดินทางกลับ กทม. ล่ำลา บอกญาติพี่น้อง ได้รับการผูกแขน มากันเต็มบ้าน ...... อันนี้คือเป็นประเพณีของชาวภูไทครับ เวลาญาติมาจากที่ไกล ๆ หรือญาติโดยตรง พี่ ๆ น้อง ๆ จะมารวมตัวกัน คนเฒ่า คนแก่ก็มา แล้วผูกแขน ให้พรก่อนกลับบ้าน เพื่อเป็นสิริมงคล นี่แหละครับถึงทำให้ผมชอบที่นี่ .... ผมก็เป็นลูกครึ่งภูไทนะ ฮ่า ๆๆๆๆ ……. ก่อนกลับผมมองไปรอบ ๆ แล้วสิ่งที่ผมรับรู้คือ ... ไม่เจอน้องครับ แล้วนั่นแหละครับคือจุดเริ่มต้นความรู้สึกของผม ...
หลังจากกลับมาถึงบ้าน ผมทักถามน้องสาวผม ทักถามน้อง ๆ ที่รู้จักกันว่าน้องคนนั้นเป็นใคร อะไรอย่างไรบ้าง ผมได้ข้อมูลมาแบบเต็มเปี่ยมเลยครับ .... น้องอยู่บ้านตรงข้ามผมนี่เอง แต่จะเข้าซอยไปอีกสุดซอย ไม่ไกลมาก น้องเป็นญาติกับลุงที่ผมรู้จัก ลุงคนนี้ชอบมาคุยกะผม แล้วก็พ่อผม ..... คือทุก ๆ คนชอบคุยกะครอบครัวผมครับ ประมาณว่ามาจากที่ไกล ๆ แล้วนาน ๆ มาที โดยเฉพาะกะผม ชอบคุยกันจริง ๆ ชวนกินข้าวบ้านบ้าง ออกไปเถียงนาบ้าง ไปเล่นบ้าง ผมก็รู้สึกดีครับ เฮฮาดี .... น้องเรียนอยู่ ม.3 ณ ตอนนั้น อายุ 15 โรงเรียนแห่งหนึ่งไม่ไกลบ้านมาก (ผมขอสงวนชื่อไว้แล้วกัน) น้องมีพี่ชาย 1 คน แล้วก็อยู่กะพ่อ แม่ ประมาณนั้น แต่ผมรู้สึกว่าอยากรู้จักน้องมากกว่านี้เลยพยายามหาทางเฟสบุ๊ค
ใช่ครับ ผมหาเฟสน้องยังไงก็หาไม่เจอ ผมเลยหาทางเพื่อนของผมซึ่งมีเด็กที่อยู่ละแวกบ้านยายเป็นเพื่อนกับผมในเฟสเยอะพอสมควร จนในที่สุดผมก็ไม่เจอ ตอนแรกมองรูปโปรน้องคิดว่าไม่น่าใช่ แต่พอกดเข้าไปดู เออว่ะใช่เลย น้องคนนี้แหละ ( รูปโปรเปิดเหม่งด้วยนะ น่ารักดี)
รออะไรล่ะครับ ?? กดแอดไปเลยสิ ….. ผมแอดน้องไปสักพักนึงน้องก็รับแอด ผมดีใจมาก เลยเตรียมใจแปปนึง และทักน้องไป บทสนทนาเท่าที่ผมจำได้ก็ประมาณนี้ครับ
ผม : หวัดดีค้าบบบบน้อง
น : ดีค่ะ
ผม : น้องจำพี่ได้ไหมเอ่ย
น : จำได้สิ
ผม : 5555 คิดว่าจะจำไม่ได้แล้วซะอีก
น : จำได้สิพี่
ผม : ขอโทษนะค้าบบ พี่ขอถามชื่อเราได้ไหม (จริง ๆ ผมรู้แล้ว)
น : ชื่อ น ค่ะ แล้วพี่ชื่อไรหรอ ?
ผม : อ่ออ ครับ ชื่อ อป. ครับ เรียกสั้น ๆ ว่า ป. กะได้
น : 5555 ค่ะ
ผม : วันนี้ไม่ได้ออกไปเล่นไหนเหรอ
น : ไม่ค่ะ ไม่ได้ไปไหน อยู่บ้าน
ผม : โอ้ ดีจัง เป็นเด็กที่ดีมาก .... วันนั้นที่เจอเรา พี่ไม่ค่อยเห็นเราพุดเลย
น : หนูเขินอะพี่
ผม : อ้าวว เขินไรอะ
น : ไม่รู้สิ
ผม :ในใจผม (น้องเขินไรวะ เขินที่เรายื่นขนมให้ไง ไอบ้าอย่าเข้าข้างตัวเองนัก 55555) แล้วพี่จะรู้ไหมเนี่ย 555
น : เขินพี่นั่นแหละ ใครก็ไม่รู้ ไม่เคยเจอหน้า แต่ซื้อขนมมาให้
ผม : แหมก็นะ นั่งเล่น นั่งคุยกัน กินหนมก็กินด้วยกันดิ อยู่แก๊งเดียวกัน ( เอ้าว่าไปนั่น )
น : 5555 ค่ะ ... แล้วพี่กลับแล้วเหรอ
ผม : กลับมาแล้วครับ อยู่ กทม. แล้ว
น : เอ้า หนูไม่เห็นพี่
ผม : จะเห็นได้ไง ก็แกเล่นไม่ออกไปไหนเลยนิ 555
น : ค่ะ 555 คงงั้นมั้ง …. พี่เป็นพี่ของ จ เหรอ
ผม : อ่อ ใช่ ๆ จ เป็นลูกพี่ลูกน้อง แม่พี่อยู่ที่นี่ นี่บ้านยาย เท่ากะว่าพี่ก็เป็นคนที่นี่ 5555
น : 5555 แล้วพี่มาเที่ยวเหรอ
ผม : ใช่ค้าบบ มาปีใหม่น่ะ ชอบมาที่นี่
น : แล้วพี่จะมาเที่ยวอีกไหม
ผม : ก็ว่าจะไปครับ สงกรานต์ พาพี่เล่นน้ำด้วยนะ 555
น : ได้ ๆ .... พี่เรียนที่ไหนเหรอ ?
ผม : เรียนจบแล้วครับ พึ่งจบน่ะ รชภ. พนค.
น : คุยกับเด็กพี่ไม่รู้สึกแปลก ๆ เหรอ
ผม : ก็ไม่นะ พี่ก็คุยได้หมดแหละครับ กับน้อง ๆ คุยกันได้ ชิว ๆ
น : เจ้าชู้รึเปล่าเนี่ย
ผม : เฮ้ยย !! ไม่ใช่แบบนั้นนะเฟ้ย ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น
น : 55555 ค่ะ ๆ
ผม : งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วครับ แค่อยากมาทักทายน่ะ
น : ค่ะ .... แล้วไว้มาเที่ยวใหม่นะพี่
ผม : ได้เลย ไม่มีปัญหา
นั่นแหละครับ ผมรู้สึกปลื้ม ๆ สุด ๆ น้องก็คุยกะเราดีนะ ถึงจะไม่ได้พิมพ์ยาวแบบคนบ้า ๆ บอ ๆ อย่างผม แต่ก็โอเค ..... หลังจากนั้นช่วงเวลาก่อนจะถึงสงกรานต์ ผมก็มีโอกาสได้คุยกับน้องบ่อย ๆ ผมทักบ้าง น้องทักมาบ้าง คุย ๆ กัน ทำความรู้จักกัน จนมาถึงวันนึงที่น้องยิงคำถามถามผมจนผมตกใจ
น : พี่มีแฟนยังคะ
ผม : โอ้ววว ! แหะ ๆๆ ไม่มีอะครับ บ้าบอแบบนี้ เพี้ยน ๆ แบบนี้
น : ก็หนูไงพี่ คุยกะพี่อยู่
ผม : เออว่ะก็จริง 555 .... ทำไม จะจีบเค้าเหรอ 555
น : ก็หวังอยู่นะ
เฮ้ยยยย !! น้องพูดอะไรเนี่ย ตอนนั้นผมตกใจนะ ในใจคิดว่าน้องอายุเท่านั้น ผมเท่านี้ บางทีน้องอาจจะพูดเล่นก็ได้ อีกอย่างผมโตกว่าเยอะเลย น้องอาจจะคุยฮา ๆ ก็ได้
ผม : เฮ้ยย 5555 แหม่ ๆ
น : 555555
ผม : เดี๋ยวไว้สงกรานต์พี่ซื้อหนมไปฝาก พูดได้ดีมาก 555 ( ผมก็เปลี่ยนเรื่องไป )
น : ค่า
ครับหลังจากนั้นก็คุยกันต่อเหมือนเดิมครับ ผมทัก น้องทัก แต่ผมจะทักซะส่วนใหญ่ ชวนน้องคุยบ้างบางทีผมก็พูดมากจนสังเกตได้ว่าน้องตอบสั้น ๆ เหมือนขี้เกียจตอบคนพูดมากแบบผม 5555 ผมก็เยอะไปในบางครั้ง คือความรู้สึกผม และตัวตนของผม ถ้าชอบใคร หรือรู้สึกจริงใจกะใครก็จะคุย พูด แบบเปิดเผย ไม่ปิด ไม่อุป มีอะไรพูดตรง ๆ จนคนอื่นฟังแล้วเค้าคิดว่าเยอะไป 555 ก็พยายามลดนะครับ แต่ทำไม่ได้เพราะมันคือตัวตนของผมจริง ๆ
เดี๋ยวไว้ช่วงบ่าย ๆ มาต่อนะครับขออนุญาติกินข้าวแปป