วันนี้อากาศร้อน เมื่อวานนี้ฝนตก พรุ่งนี้อาจเหน็บหนาว ในทุกๆวันเราโทษท้องฟ้า สายลม อากาศ ทำไมสิ่งรอบกายเหล่านั้นช่างไม่เคยเป็นใจ .. เราต้องการบรรยากาศแบบไหน??
เรามักโทษสิ่งที่อยู่รอบๆตัวจนเคยชิน บางสิ่งในชีวิตไม่ได้ผิดปกติ หลายสิ่งเกิดขึ้นมา ผ่านไป ห่างหาย กลายร่างกลับมาใหม่ คล้ายวัฎจักร มองดูง่ายๆคล้ายฤดูกาล ฝนตกหนักฉันโทษพระพิรุณ แดดร้อนเกินไปฉันโทษพระอาทิตย์ หนาวเหน็บสุดใจบางครั้งฉันโทษความเหงา เราแทบไม่เคยที่จะกล่าวโทษตัวเอง ถึงบรรยากาศความหม่นหมองที่เกิดขึ้นว่า "เพราะ..เรา(กู)เองแหละ..ที่มองโลกที่สวยงาม..ให้หม่นหมอง"
ผู้ใหญ่หลายคนนั่งร้องไห้น้ำตาหลั่งไหลตามสายฝนที่กำลังตก เด็กหลายคนกำลังหัวเราะรื่นเริงครื้นเครงวิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางสายฝน ผู้สูงอายุบางคนกำลังนั่งฟังเพลงที่ชื่นชอบมาตั้งแต่ครั้งหนุ่มสาวผสานไปกับรอยยิ้มที่อิ่มเอมใจ ผู้ใหญ่หลายคนเดิมนั่งร่วมวงสนทนาเคล้าเสียงหัวเราะกับเพื่อนๆมากมายในวันที่ฝนตกครั้งถัดมา เด็กหลายคนนั้นนอนหลับเคล้มฝันละเมอยิ้มในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก ผู้สูงอายุบางคนจากไปในวันที่ฝนตกพร่ำๆในยามเช้า ทิ้งไว้เพียงความเศร้าให้แก่ผู้ใหญ่และเด็กในช่วงสายที่ฝนหยุดตกไปแล้ว
.. บรรยากาศไม่ได้สร้างความรู้สึก มันแค่เป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งเท่านั้น
ไม่ใช่ .. คิดถึงเธอ .. เพราะฝนตก .. แต่เป็นเพราะ .. ฝนดันตก .. ตอนที่ฉัน .. คิดถึงเธอ บรรยากาศไม่ได้พาฉันมา แต่ฉันเป็นคนพาบรรยากาศมาเอง บางสิ่งที่ถูกฉันค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ท่ามกลางสายฝนด้านนอกที่หนักหน่วง เมื่อฉันเริ่มบรรเลงตัวอักษรลงไปบนหน้าจอ ด้วยการกระแทกปุ่มบนแป้นพิมพ์เบื้องหน้า ถึงความรู้สึกที่ฉันระบายมันออกมา เมื่อความรู้สึกคิดถึงมันพุ่งพล่านจนยากจะอธิบาย จนมันเริ่มทรมาน จนสุดท้ายมันกลายเป็นความเศร้า
วันนี้ฉันคงได้แต่นั่งมองเด็กๆเหล่านั้นวิ่งเล่นสนุกสนานอยู่กลางสายฝน เฉกเช่นเดียวกับสิ่งที่ฉันเคยทำเมื่อวัยเด็ก แม้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของฉันจะดังกลบเสียงฝนฟ้าคะนองไม่ได้ แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงมัน .. ความสุข
ทุกวัน .. ความสุข .. ส่งยิ้มให้ .. อยู่ที่ว่า .. วันนั้น .. ความเศร้า .. จะแสดงตัว .. รึเปล่า ..
{วันที่ฝน..ไม่ได้ตก}
28ซี่
ทุกวัน .. ความเศร้า .. แสดงตัว .. อยู่ที่ว่า .. วันนั้น .. ความสุข .. จะกลบมันมิด .. รึเปล่า ..
เรามักโทษสิ่งที่อยู่รอบๆตัวจนเคยชิน บางสิ่งในชีวิตไม่ได้ผิดปกติ หลายสิ่งเกิดขึ้นมา ผ่านไป ห่างหาย กลายร่างกลับมาใหม่ คล้ายวัฎจักร มองดูง่ายๆคล้ายฤดูกาล ฝนตกหนักฉันโทษพระพิรุณ แดดร้อนเกินไปฉันโทษพระอาทิตย์ หนาวเหน็บสุดใจบางครั้งฉันโทษความเหงา เราแทบไม่เคยที่จะกล่าวโทษตัวเอง ถึงบรรยากาศความหม่นหมองที่เกิดขึ้นว่า "เพราะ..เรา(กู)เองแหละ..ที่มองโลกที่สวยงาม..ให้หม่นหมอง"
ผู้ใหญ่หลายคนนั่งร้องไห้น้ำตาหลั่งไหลตามสายฝนที่กำลังตก เด็กหลายคนกำลังหัวเราะรื่นเริงครื้นเครงวิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางสายฝน ผู้สูงอายุบางคนกำลังนั่งฟังเพลงที่ชื่นชอบมาตั้งแต่ครั้งหนุ่มสาวผสานไปกับรอยยิ้มที่อิ่มเอมใจ ผู้ใหญ่หลายคนเดิมนั่งร่วมวงสนทนาเคล้าเสียงหัวเราะกับเพื่อนๆมากมายในวันที่ฝนตกครั้งถัดมา เด็กหลายคนนั้นนอนหลับเคล้มฝันละเมอยิ้มในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก ผู้สูงอายุบางคนจากไปในวันที่ฝนตกพร่ำๆในยามเช้า ทิ้งไว้เพียงความเศร้าให้แก่ผู้ใหญ่และเด็กในช่วงสายที่ฝนหยุดตกไปแล้ว
.. บรรยากาศไม่ได้สร้างความรู้สึก มันแค่เป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งเท่านั้น
ไม่ใช่ .. คิดถึงเธอ .. เพราะฝนตก .. แต่เป็นเพราะ .. ฝนดันตก .. ตอนที่ฉัน .. คิดถึงเธอ บรรยากาศไม่ได้พาฉันมา แต่ฉันเป็นคนพาบรรยากาศมาเอง บางสิ่งที่ถูกฉันค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ท่ามกลางสายฝนด้านนอกที่หนักหน่วง เมื่อฉันเริ่มบรรเลงตัวอักษรลงไปบนหน้าจอ ด้วยการกระแทกปุ่มบนแป้นพิมพ์เบื้องหน้า ถึงความรู้สึกที่ฉันระบายมันออกมา เมื่อความรู้สึกคิดถึงมันพุ่งพล่านจนยากจะอธิบาย จนมันเริ่มทรมาน จนสุดท้ายมันกลายเป็นความเศร้า
วันนี้ฉันคงได้แต่นั่งมองเด็กๆเหล่านั้นวิ่งเล่นสนุกสนานอยู่กลางสายฝน เฉกเช่นเดียวกับสิ่งที่ฉันเคยทำเมื่อวัยเด็ก แม้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของฉันจะดังกลบเสียงฝนฟ้าคะนองไม่ได้ แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงมัน .. ความสุข
ทุกวัน .. ความสุข .. ส่งยิ้มให้ .. อยู่ที่ว่า .. วันนั้น .. ความเศร้า .. จะแสดงตัว .. รึเปล่า ..
{วันที่ฝน..ไม่ได้ตก}
28ซี่